52 χρόνια από την τουρκική εισβολή στη Κύπρο - 3 Σερραίοι έγραψαν λαμπρές σελίδες

Πενήντα δύο χρόνια πέρασαν από την τουρκική εισβολή, και σήμερα τα δημόσια αρχεία των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βρετανίας και των Ηνωμένων Εθνών φώτισαν με καθαρότητα τις τελευταίες ώρες πριν από την απόβαση και το συμπέρασμα είναι πως οι μεγάλες δυνάμεις ήξεραν, κατέγραφαν, συνεδρίαζαν, τηλεφωνούσαν, υπολόγιζαν, αλλά δεν σταμάτησαν τίποτα.

Για την Ουάσιγκτον και το Λονδίνο, η Κύπρος δεν ήταν το θύμα μιας επικείμενης εισβολής , αλλά και το πεδίο πάνω στο οποίο μπορούσε να ξεσπάσει ελληνοτουρκικός πόλεμος, μέσα στο ΝΑΤΟ και εν μέσω Ψυχρού Πολέμου.

Μάλιστα ξανακούσαμε και την ρήση του Μακάριου ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας, όταν κατονόμασε τη στρατιωτική κυβέρνηση της Αθήνας ως οργανωτή του πραξικοπήματος και τους Έλληνες αξιωματικούς της Εθνικής Φρουράς ως εκτελεστές του.

Να θυμίσουμε πως τότε ο Μακάριος είχε ζητήσει από τον Φαίδωνα Γκιζίκη την αποχώρηση των Ελλήνων αξιωματικών από την Κύπρο και πήρε την απάντηση πως κάτι τέτοιο θα αποδυνάμωνε την άμυνα του νησιού απέναντι στην Τουρκία.

Η φράση του Μακάριου που έμεινε στην ιστορία ήταν «πως θεωρούσε τον κίνδυνο από την Αθήνα μεγαλύτερο από τον κίνδυνο από την Τουρκία».

Στην ουσία το ξημέρωμα της 20ής Ιουλίου 1974, η διπλωματία είχε ήδη παραχωρήσει τη θέση της στα όπλα.

Με την Κύπρο να πληρώνει το πραξικόπημα, την προδοσία, τον τουρκικό επεκτατισμό και τον κυνισμό όσων έβλεπαν στο νησί περισσότερο έναν γεωπολιτικό πίνακα παρά μια χώρα που βυθιζόταν στην τραγωδία…



Βέβαια οι Σερραίοι που έγραψαν με τη θυσία τους μία από τις πιο λαμπρές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας ήταν πολλοί λίγοι, και μόλις τρεις οι επώνυμοι νεκροί.

Πρώτος και καλύτερος ο ταγματάρχης Καταδρομών Γεώργιος Κατσάνης που διοικητής της 31ης Μοίρας Καταδρομών βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της τουρκικής εισβολής, αναλαμβάνοντας την αποστολή να ανακαταλάβει τις θέσεις που είχαν καταλάβει οι τουρκικές δυνάμεις στην οροσειρά του Πενταδακτύλου.

Ο ίδιος σκοτώθηκε στις 21 Ιουλίου 1974, παραμένοντας στο πεδίο της μάχης και όλοι μας για τέσσερις δεκαετίες δεν γνωρίζαμε την τύχη του.

Όμως τα λείψανά του εντοπίστηκαν το 2017 (με τη μέθοδο του DNA) και μόνο τότε ο Γεώργιος Κατσάνης επέστρεψε στη γενέτειρά του και στην τελευταία του κατοικία

Δεύτερος ο Στέργιος Συμεωνίδης, ο αεροπόρος της επιχείρησης «ΝΙΚΗ», που επίσης έχασε τη ζωή τους το καλοκαίρι του 1974.

Ο έμπειρος χειριστής μεταγωγικών αεροσκαφών, συμμετείχε στην επιχείρηση «ΝΙΚΗ», την αποστολή με την οποία μεταφέρθηκαν αεροπορικώς καταδρομείς από τη Σούδα στην Κύπρο για την ενίσχυση της άμυνας του νησιού.

Τέλος ο Κωνσταντίνος Κούρλιος από το Κάτω Μητρούσι που υπηρετούσε ως Αρχιλοχίας στον Λόχο Διοικήσεως της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου και συμμετείχε στην υπεράσπιση του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ στον Γερόλακο, κατά τη δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής.

Ο Κωνσταντίνος Κούρλιος έπεσε μαχόμενος στις 16 Αυγούστου 1974 και τα οστά του ταυτοποιήθηκαν τελικά το 2019, έπειτα από πολύχρονες έρευνες και εξετάσεις DNA, ενώ η επιστροφή των λειψάνων του το 2019, αποτέλεσε μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή για την οικογένειά του και ολόκληρη την τοπική κοινωνία.

Όλοι εμείς τέτοια μέρα οφείλουμε να τιμούμε όλους όσους έπεσαν υπερασπιζόμενοι τον Ελληνισμό μέσω του Κυπριακού Ελληνισμού και όσους κράτησαν ζωντανή την αξιοπρέπεια του Ελληνισμού

Σωστά;



Κ. Πεταλωτής