Απόστολος Θεολόγου: Απαγόρευση social media κάτω των 15: πολιτική βιτρίνας για ένα πρόβλημα που δεν θέλουμε να λύσουμε!

Η απαγόρευση είναι το πιο φτηνό υποκατάστατο πολιτικής. Δεν απαιτεί κατανόηση, δεν απαιτεί σύγκρουση, δεν απαιτεί κόστος.

Απλώς ανακοινώνεται και δίνει τηνψευδαίσθηση δράσης. Η εξαγγελία για απαγόρευση των social media κάτω των 15 εντάσσεται ακριβώς σε αυτή τη λογική: κάνουμε κάτι για να φανεί ότι κάνουμε κάτι.

Μόνο που δεν κάνουμε τίποτα.

Τα social media δεν είναι ένα «κακό συνήθειο» που διορθώνεται με απαγορεύσεις.

Είναι μηχανές εθισμού. Σχεδιασμένες με χειρουργική ακρίβεια. Ντοπαμίνη, αβεβαιότητα ανταμοιβής, ατέρμονο scroll, ειδοποιήσεις που χτυπούν σαν μικρές δόσεις επιβράβευσης.

Δεν πρόκειται για κατάχρηση — πρόκειται για σχεδιασμό.

Και απέναντι σε αυτόν τον σχεδιασμό, εμείς τι αντιπαραθέτουμε; Ένα ηλικιακό όριο.

Σαν να προσπαθείς να σβήσεις πυρκαγιά με απαγορευτική κορδέλα.

Το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο.

Ό,τι απαγορεύεις, το κάνεις πιο ελκυστικό. Ό,τι στερείς, το φορτίζεις με επιθυμία. Οι έφηβοι δεν θα συμμορφωθούν — θα παρακάμψουν. Και όσοι δεν το κάνουν, θα
εκραγούν μόλις τους δοθεί πρόσβαση. 

Στα 15 δεν θα ξεκινήσουν απλώς τα social. Θα τα καταπιούν.

Η απαγόρευση δεν εκπαιδεύει, δεν προστατεύει, δεν προετοιμάζει. Μεταθέτει το πρόβλημα — και το εντείνει. 

Γιατί, λοιπόν, επιλέγεται; Γιατί η πραγματική λύση είναι πολιτικά και οικονομικά απαγορευμένη.

Αν θέλεις να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα, πρέπει να χτυπήσεις τον πυρήνα του: τους αλγορίθμους και το επιχειρηματικό μοντέλο.

Δηλαδή τα κέρδη. 

Και εκεί τελειώνει η συζήτηση.

Οι λομπίστες στις Βρυξέλλες δεν είναι διακοσμητικοί.

Είναι μηχανισμός επιβολής.

Οι πλατφόρμες δεν είναι απλώς εταιρείες — είναι γεωπολιτικά εργαλεία.

Και οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να παρακολουθήσουν αδιάφορα οποιαδήποτε σοβαρή προσπάθεια περιορισμού τους.

Με απλά λόγια: κανείς δεν θέλει να τα βάλει με τους πραγματικούς υπεύθυνους.

Οπότε τι κάνουμε;

Ποινικοποιούμε τη χρήση για τους πιο αδύναμους.

Είναι η κλασική συνταγή: αφήνουμε ανέγγιχτη τη βιομηχανία και μεταφέρουμε την ευθύνη στον χρήστη — και μάλιστα στον πιο ευάλωτο χρήστη.

Την ίδια στιγμή, η κοινωνία βράζει μέσα σε άλλες «νόμιμες» εξαρτήσεις.

Ο τζόγος διαφημίζεται ασταμάτητα, σχεδόν επιθετικά.

Οι οθόνες κυριαρχούν παντού. 

Η προσοχή έχει γίνει εμπόρευμα. Και εμείς κάνουμε πως δεν βλέπουμε.

Αλλά θα σώσουμε τα παιδιά με μια απαγόρευση.

Ακόμη πιο υποκριτικό είναι το κομμάτι της «ευθύνης των γονέων».

Ποιοι γονείς;

Αυτοί που είναι μονίμως κολλημένοι σε μια οθόνη;

Το παιδί δεν εκπαιδεύεται από οδηγίες — αντιγράφει συμπεριφορές. Και οι συμπεριφορές που βλέπει είναι ξεκάθαρες.

Το πρόβλημα, φυσικά, δεν σταματά στους κάτω των 15. Απλώς εκεί σταματά η πολιτική ευαισθησία. Οι μεγαλύτεροι έφηβοι συνεχίζουν κανονικά: ξενύχτι, εξάντληση,
διάλυση της συγκέντρωσης. Τα σχολεία το ξέρουν. Οι καθηγητές το ζουν.

Αλλά δεν χωράει στο αφήγημα. 

Η αλήθεια είναι άβολη: δεν θέλουμε να λύσουμε το πρόβλημα. 

Θέλουμε να το διαχειριστούμε επικοινωνιακά. 

Και η απαγόρευση είναι το τέλειο εργαλείο.

Απλή, εντυπωσιακή, και τελείως αναποτελεσματική.

Το  μόνο που απομένει είναι να περιμένουμε τις παρενέργειες.

Και αυτές δεν θα ανακοινωθούν σε συνέντευξη Τύπου. Θα εμφανιστούν στην πράξη — πιο έντονες, πιο δύσκολες, πιο ανεξέλεγκτες.

Γιατί όταν αποφεύγεις να αντιμετωπίσεις την αιτία, το αποτέλεσμα επιστρέφει. Πάντα χειρότερο.»

Τάδε έφη ο Απόστολος Θεολόγου από το Αριστοτέλειο Εκπαιδευτήριο Σερρών και δεν έχει άδικο..

Γιατί το μόνο που κάνει η πολιτεία, είναι να ρίχνει την ευθύνη στους γονείς, ενώ την ίδια στιγμή η ίδια δίνει άδεια σε 15χρονα να παίζουν τυχερά παιχνίδια στο κινητό.