Χριστός Ανέστη ! Αλλιώτικη μιά εμπειρία !Νηφάλιος η μέθη ! -Γράφει ο Μάρκος Μπόλαρης

-Θα ‘ρθεί , ρώτησε με προσμονή , ο συμφοιτητής μου,
Θα ‘ρθεί ;
Ο παπά Νεκτάριος τον κοίταξε στα μάτια και του απάντησε :
-Ναι, θα Αναστηθεί σήμερα το βράδυ ο Χριστός !
-Πάτερ, ξαναλέει ο φίλος μου, ξέρετε τι ρωτάω !
Θα έρθει ο πατήρ Παίσιος το βράδυ στην Αναστάσιμη Λειτουργία ;
-Όλοι οι Κελλιώτες του Κουτλουμουσίου έρχονται στην Ανάσταση στο Καθολικό της Μονής, επιμένει ο ιερομόναχος.
-Άρα , θα έρθει κι ο Γέροντας Παίσιος.
-Συνεννοηθήκαμε !

Ασκήτευε τότες ο Γέροντας Παίσιος στο Κουτλουσιανό κελλάκι της Παναγούδας στη όμορφη ρεματιά απέναντι από την Κουτλουμουσιανή Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος,
Ανεβήκαμε καθώς νύχτωνε στο καλλάκι μας λίγο να ξεκουραστούμε
και να, από νωρίς, πριν από το κάλεσμα του σήμαντρου, στο Ναό του Μοναστηριού
παίρναμε θέσεις.
Όχι, θέσεις στα στασίδια για εμάς τους νεολαίους δεν υπήρχαν , όλοι , πράγματι, οι εξαρτηματικοί μοναστές κι άπαντες οι μοναστηριακοί είχαν κατακλύσει την εκκλησιά , καθώς ο Κανόνας είχε αρχίσει :
«Κύματι θαλάσσης τον κρύψαντα πάλαι διώκτην τύραννον υπό γής έκρυψαν των σεσωσμένων οι παίδες …»

Προσκυνήσαμε τις εικόνες στα προσκυνητάρια του χορού και με το μάτι λοξά αναζητούσαμε να βρούμε που στέκεται ο παππούλης. Δεν τον είδαμε .
Θα ‘ρθεί , γύρισε με είπε ο Μπάμπης, με βεβαιότητα.
Λίγο πριν το «Δεύτε λάβετε φώς εκ του ανεσπέρου φωτός και δοξάσατε Χριστόν», κινήθηκε προς το κέντρο του Ναού, ένα χαμόγελο έφεξε στο πρόσωπό του, πήγε έβαλε μετάνοια, πήρε την ευχή του και ξαναήρθε πίσω :
-Εδώ είναι !
Δεν τον είχαμε δεί όταν ήρθαμε !
Πήρα την ευχή !
Πήγαινε !

Τώρα, εάν σας πώ ότι η Αναστάσιμη είναι η κορύφωση των Ακολουθιών όλου του ενιαύσιου κύκλου θα ειπώ κάτι το νέο ;
Εάν , πάλιν, ειπώ ότι η Ανάσταση είναι η δική μας μετοχή στο φώς ,
«Νύν πάντα πεπλήρωται Φωτός, ουρανός τε και γή και τα καταχθόνια …»,
τάχα θα μιλήσω για καινόν τι ;
Εάν , επιμείνω , λέγων ότι τούτη η μετοχή στο Πασχάλιος δείπνον του φιλότιμου Δεσπότη
με πόμα καινόν από της αμπέλου το γέννημα γίγνεται , ουκ εκ πέτρας αγόνου,
σε γνωστά θα αναφερθώ ,
κι αναρωτιέμαι , πώς άραγες τούτη την φαεινή εμπειρία , απορώ, πώς μιάς Λαμπριάτικης Πανηγύρεως το βίωμα στο Αγιονόρος να περιγράψω και γαρ ου δύναμαι ,
του Έαρος το ξέσπασμα και το αηδονολάλημα
στες καστανιές που στολίστηκαν
τα νιούτσικα φυλλαράκια τους,
στες πασχαλιές που ανθίσαν ταξιανθίες ταξιανθίες μαβιά ανθάκια κι ευωδιάζουν,
του των ποιητών μεγίστου Ιωάννου
του Δαμασκηνού την Πασχάλιο στιχοπλοκία
την περίτεχνο, της Ελληνίδος γλώσσας κόσμημα ,
Αναστάσιμος ο Κανόνας κι ύστερα οι Αίνοι ,
ορθρίσωμεν όρθρου βαθέος
και αντί μύρου τον ύμνον,
κυλίσαν ώρες , ξημέρωσε, κι ούτε που το καταλάβαμε, λίαν πρωί,
Φωτοχυσία άλλης τάξης,
ο παππούλης μας μια αναμμένη λαμπάδα ,
ορθός στο στασίδι , ευλογία,

Και να πώς η εκκλησιά μοιάζει με την Νέα Ιερουσαλήμ
Φωτίζου, Φωτίζου η γαρ δόξα Κυρίου επί Σε ανέτειλε,
Φώς εκ ζωηφόρου Τάφου ομβρήσαντος,
Φώς του της Δικαιοσύνης Ηλίου,
και εμείς αλλοπαρμένοι,
τι είναι τούτο που μας συμβαίνει,
Δεύτε πόμα πίωμεν καινόν ,
άλλος τις οίνος, άλλη μία η μέθη ,
την εμπειρία τούτη , πώς, πώς να περιγράψεις το βίωμα με λέξεις,
άγευστος υπάρχων, άρρητα και γαρ τα ρήματα ,
μετοχής της αθανάτου Τραπέζης αξιωθήκαμε,
ανάξιοι υπάρχοντες,
Χριστός Ανέστη,
θριαμβευτική η διαπίστωση,
Αληθώς Ανέστη ,
συν Μυροφόροις η βοερή απάντηση,
αντιδωρίσαμε κι οδεύσαμε προς την εξόδο , και καταπώς λέει ο Λαός, παραστατικά ,
Έπεσα από τον ουρανό ,
τα ίδια κι εμείς , μετάρσιοι γενόμενοι,
τα νύν εξερχόμενοι από την Αναστάσιμη Αγρυπνία
τα βήματά μας προσέχουμε,
ωσάν να πέσαμε από τον ουρανό,
άλλης μετοχής
μετοχής της ουρανίου αξιωθέντες,
στο Φώς της Αναστάσεως,
μετά του Αγίου Παισίου, φωτοδόχος η λαμπάδα,
μετασχόντες κατά χάριν,
στη γή ξαναγυρίσαμε !
Στην μοναστηριακή Τράπεζα οδεύσαμε
γιά το πασχάλιο γεύμα !
Μεθύοντες νηφαλίως !
Χριστός Ανέστη !