Η γαλλική πραγματικότητα: Με τη ματιά του ακαδημαϊκού Δ. Πασχαλούδη
Ωστόσο ο κ. Πασχαλούδης ξεκαθαρίζει ότι αυτή η βία δεν ανήκει στο υγιές φοιτητικό κίνημα ούτε στις δίκαιες διεκδικήσεις των εργαζομένων
Εικόνες έντασης και καταστροφών στους γαλλικούς δρόμους έχουν κατακλύσει τις οθόνες μας τις τελευταίες μέρες. Παράλληλα έχουν προκαλέσει προβληματισμό σε όλη την Ευρώπη θέτοντας ερωτήματα όπως τα όρια των κοινωνικών διαμαρτυριών και τη φύση των κινητοποιήσεων στη σύγχρονη εποχή.
Για τις αιτίες αυτής της κατάστασης που όλα δείχνουν ότι έχει ξεφύγει αλλά και τη διαφοροποίηση των ταραχών σήμερα σε σχέση με το παρελθόν μίλησε στο ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ ο καθηγητής Δημήτρης Πασχαλούδης πρώην πρόεδρος του ΤΕΙ Σερρών μεταφέροντας την πολύτιμη εμπειρία του από τα περισσότερα από 10 χρόνια που έζησε στη Γαλλία ως φοιτητής.
Ο κ. Πασχαλούδης επιχειρώντας μια σύγκριση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα της γαλλικής κοινωνίας υπογραμμίζει με νόημα:
«Απ' ότι θυμάμαι εγώ όταν κατεβαίναμε σε πορείες είχαμε αιτήματα. Τώρα πιστεύω ότι έχουν λίστα πού θα κάνουν πλιάτσικο. Και μην ξεχνάμε ότι από αυτά που είπαν οι διαδηλωτές, δηλαδή αυτοί οι οποίοι οργάνωσαν τις διαδηλώσεις, είναι πάνω από πενήντα χιλιά- πεντακόσιες χιλιάδες λέει, δηλαδή το 0,75% του γαλλικού πληθυσμού. Το ενενήντα εννιά τοις εκατό, δηλαδή η μεγάλη, μεγάλη πλειοψηφία, ανεξάρτητα από χρώμα, κόμμα, αποχρώσεις και επαγγελματική, επαγγελματική κατάσταση, είχαν να αντιμετωπίσουν την οικογένεια, είχαν να αντιμετωπίσουν την καθημερινότητα και δεν συμμετείχαν»
Η διαπίστωση αυτή φέρνει στο προσκήνιο μια κοινωνική διάσταση: η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών παραμένει σιωπηλή απορροφημένη στα δικά της καθημερινά προβλήματα επιβίωσης την ίδια ώρα που μια οργανωμένη μειοψηφία μετατρέπει τους δρόμους σε πεδίο μάχης, όπως εύστοχα διατυπώνει ο καθηγητής
«Αυτό που βλέπουμε νομίζω είναι τρομακτικό. Κατέβηκε και ο στρατός. Όταν βλέπουμε ότι για να βελτιώσουμε τη ζωή μας, να βελτιώσουμε την καθημερινότητα, να καταπολεμήσουμε την ανεργία, έχουμε φωτιές παντού, αυτοκίνητα, πλιάτσικο σε μαγαζιά. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι κουράστηκαν μια ζωή να κάνουν ένα μαγαζί και παρακαλούσαν και προσπαθούσαν να κρατήσουν αυτό το οποίο χτίσανε όλα αυτά τα χρόνια και να βλέπεις αλητεία- εγώ αλητεία τη λέω. Δηλαδή αυτοί για πλιάτσικο να ορμάνε και να καταστρέφουν τους κόπους μιας ζωής»
Ωστόσο ο κ. Πασχαλούδης ξεκαθαρίζει ότι αυτή η βία δεν ανήκει στο υγιές φοιτητικό κίνημα ούτε στις δίκαιες διεκδικήσεις των εργαζομένων και καταλήγει:
«Δεν είπα ότι είναι φοιτητές. Οι φοιτητές έχουν αιτήματα και πραγματικά αιτήματα, όπως έχουν όλοι. Εγώ δεν τους κατατάσσω αυτούς σε μπαχαλάκηδες, σε κλέφτες, σε λούμπεν στοιχεία που υπάρχουν σε κάθε κοινωνία»
Ρεπορτάζ Αναστασία Κεχαγίδου Χαβαλέ
