Η Κίνηση πολιτών «Γη και Ελευθερία» για τα έργα στο Λαϊλιά: «Τι γίνεται με την όχληση της άγριας πανίδας»

Εκσυχρονισμός – επέκταση χιονοδρομικού κέντρου Λαϊλιά – «Ένα έργο ανθρώπινης υπεροψίας και χλευασμού απέναντι στη φύση και το δασικό περιβάλλον» αναφέρει η Κίνηση πολιτών «Γη και Ελευθερία» για τα έργα στο Λαϊλιά.

Στο Λαϊλιά γίνεται ένα πλέγμα έργων με το γενικό τίτλο «εκσυγχρονισμός – επέκταση του χιονοδρομικού κέντρου»

Περιλαμβάνει:
α. εργασίες βελτίωσης αναβάθμισης της ήδη υπάρχουσας πίστας χιονοδρομίας με δυνατότητα τεχνητής χιόνωσης
β. πίστα ξηρού σκι (dry slope) δίχως χιόνι, όπου οι σκιέρ γλιστούν σε ειδική πλαστική πίστα
γ. πίστα tubing - ειδικά διαμορφωμένη, κατηφορική διαδρομή, σαν κανάλι ή τσουλήθρα, στην οποία οι αναβάτες γλιστρούν καθισμένοι σε μεγάλες φουσκωτές σαμπρέλες (tubes) που διαθέτουν χειρολαβές.

Το Σαλέ ανακαινίζεται.
Για τις ανάγκες σε νερό της τεχνητής χιόνωσης κατασκάφτηκε στο κάτω αριστερά (ανατολικά) μέρος της πίστας μια μεγάλη τρύπα (λιμνοδεξαμενή), σε τετραγωνικό περίπου σχήμα με στρογγυλεμένες γωνίες εμβαδού 50 Χ 50 μέτρων και βάθους 4 -5 μ., τα τοιχώματα και ο πυθμένας της οποίας είναι καλυμμένα με ειδική πλαστική μεμβράνη για τη συγκράτηση του νερού, συνολικού όγκου 7.500 – 8000 κυβικών μέτρων. Για τη διάνοιξη αυτής της τρύπας κόπηκαν αρκετά δέντρα.

Όλη αυτή η μίνι αυτοκρατορία του πλαστικού, που υπερτριπλασιάζει την έκταση των υπαρχόντων ως τώρα εγκαταστάσεων, έχει την έγκριση του Δασαρχείου Σερρών, το οποίο μάλιστα θεωρεί ότι σε μια επιπρόσθετη έκταση 20,5 στρεμμάτων, χαρακτηρισμένη παλαιότερα σαν αναδασωτέα, η αναδάσωση έχει ολοκληρωθεί, οπότε, όταν αποχαρακτηριστεί, μπορεί να προστεθεί στον απαραίτητο για την ολοκλήρωση του έργου χώρο !

Εξυπηρετικότατο το δασαρχείο μας !

Η περιβαλλοντική μελέτη του έργου πήρε θετική γνωμοδότηση από την Επιτροπή Ανάπτυξης του Περιφερειακού Συμβουλίου Κ. Μακεδονίας (8/6/26) και τρεις μέρες μετά (11/6/26) εγκρίθηκε από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μακεδονίας – Θράκης (ΑΕΠΟ).

Στη σελ. 20 της ΑΕΠΟ πληροφορούμαστε ότι «Ο εσυχρονισμός του χιονοδρομικού κέντρου ενισχύει την επιχειρησιακή και περιβαλλοντική του ανθεκτικότητα έναντι των αναμενόμενων επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής» !

Δεν πειράζει, δηλαδή, που δεν πέφτει αρκετό χιόνι στο Λαϊλιά. Θα στήσουμε κανονάκια και θα ρίχνουν τεχνητό χιόνι.

Αλλά θα φτιάξουμε και μια παράλληλη πίστα μικρότερη σε μήκος, η οποία θα είναι πλαστική και θα μπορεί να χρησιμοποιείται όλο το χρόνο, ακόμη και με 30 – 35 βαθμούς Κελσίου. Μια προσομοίωση με τη φυσική πίστα για να ρέει η αδρεναλίνη συνέχεια και όχι μόνο όταν ο ουρανός μάς χιονίζει.

Η ΑΕΠΟ (απόφαση έγκρισης περιβαλλοντικών όρων) είναι γεμάτη με φληναφήματα περί προστασίας του περιβάλλοντος, αφού τα έργα θα γίνουν, λέει, με αυστηρές προδιαγραφές και όρους. Φτάνει ακόμη να να προβλέπει και διαχωρισμό αποβλήτων στην πηγή, συλλογή τηγανέλαιων κουζίνας, υιοθέτηση καλών πρακτικών με «προτεραιότητα στην πρόληψη δημιουργίας αποβλήτων – επαναχρησιμοποίηση – ανακύκλωση» (σελ. 39 - 3.3.2), συνάμα ωστόσο μάς πληροφορεί ότι «κατά τη λειτουργία του έργου, οι ανάγκες σε πόσιμο νερό θα καλύπτονται από φιάλες εμφιαλωμένου νερού» ! (σελ. 15 – ii)

Τόση φροντίδα για «την πρόληψη δημιουργίας αποβλήτων» ! Δε μας λέει βέβαια και πόσο θα κοστίζει η φιάλη, αλλά αυτό δεν είναι που μας απασχολεί εδώ. Το νερό εδώ το χρειαζόμαστε για να φτιάχνουμε τεχνητό χιόνι το χειμώνα (7.500 – 8000 κυβ. μέτρα νερού στη λιμνοδεξαμενή) και να καταβρέχουμε την πλαστική πίστα, όταν χρειάζεται στις κάψες του καλοκαιριού. Δε μας περισσεύει για να πίνουμε. Γεμίστε τον τόπο με άδεια πλαστικά. Μη σας απασχολεί όμως … θα τα δίνουμε για ανακύκλωση !

Μια άλλη χαρακτηριστική περίπτωση υποκρισίας είναι οι επανειλημμένες διαβεβαιώσεις για προστασία από την ηχορύπανση (μηχανήματα, αντλιοστάσια, κίνηση οχημάτων κ.ά.) (σελ. 36 – Δ 3). Θα ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα να μην ενοχλούνται οι εργαζόμενοι, οι επισκέπτες και οι κάτοικοι της … Άνω Ορεινής (σελ 20 ) .

Σίγουρα στην Ορεινή δε θα υπάρχει πρόβλημα ηχορύπανσης. Τι γίνεται όμως για την όχληση της άγριας πανίδας της περιοχής; Τι γίνεται με τους εντονότατους θορύβους από την χρήση των κανονιών τεχνητής χιόνωσης εκατέρωθεν της πίστας, τα οποία μάλιστα συνήθως χρησιμοποιούνται τις νύχτες του χειμώνα, τότε δηλαδή ακριβώς που τα άγρια ζώα είναι πιο ευάλωτα (λόγω ψύχους, δυσκολίας ανεύρεσης τροφής κ.ά.) κάποια μάλιστα βρίσκονται σε χειμέρια νάρκη; Απορούμε ύστερα γιατί λύκοι, τσακάλια και αγριογούρουνα κάνουν παρέλαση σε χωριά και πόλεις !
Σε άλλο σημείο δείχνουν την ευαισθησία τους για τη μη επικάλυψη του εδάφους «ώστε να μην αλλοιωθεί ο ρυθμός απορρόφησης των όμβριων …» (σελ. 43 – 3.5.2) .
Τι γίνεται, όμως, με την πλαστική πίστα και με τα 3000 τερ. μέτρα μουσαμά της λιμνοδεξαμενής; Αυτά δεν επικαλύπτουν το έδαφος, δεν αλλοιώνουν το ρυθμό απορρόφησης των όμβριων;

Η ΑΕΠΟ περιλαμβάνει πολλούς άλλους όρους και προϋποθέσεις που πρέπει να τηρηθούν για την προστασία του περιβάλλοντος και μας λέει ότι «Η παρακολούθηση και εφαρμογή της παρούσας απόφασης ανατίθεται στο Δασαρχείο Σερρών» (Σελ. 27 - 2.12.17).

Εμείς αναρωτιόμαστε: Με ποιον τρόπο θα ελέγχει την τήρηση των περιβαλλοντικών όρων το Δασαρχείο Σερρών, όταν αυτή η δημόσια υπηρεσία η επιφορτισμένη με την προστασία των δασών, της χλωρίδας και πανίδας των βουνών, όχι μόνο δε στάθηκε ικανή να κάνει την παραμικρή παρατήρηση για τα νερά, τα ζώα και το περιβάλλον του Λαϊλιά κατά τη διάρκεια της διαβούλευσης /γνωμοδότησης, αλλά δέχτηκε άκριτα και με απαράδεκτο τρόπο να τριπλασιάσει την έκταση αυτής της μίνι αυτοκρατορίας του πλαστικού και της κακογουστιάς που καμία σχέση δεν έχει με το σεβασμό και την προστασία του περιβάλλοντος;
Έχει τη διάθεση να το κάνει; Έχει τα μέσα και τον επαρκή αριθμό υπαλλήλων αντίστοιχων ειδικοτήτων γι΄αυτό το καθήκον;

• Πώς, λογουχάρη, θα ελέγχει τις χειμωνιάτικες νύχτες τα ντεσιμπέλ του θορύβου από τη
    λειτουργία των κανονιών τεχνητής χιόνωσης επί τόπου στην πίστα ;

• Πώς θα καταγράφει τις όποιες επιπτώσεις στα είδη πανίδας της περιοχής (διατάραξη του
    βιολογικού κύκλου των ζώων – αλλαγή συμπεριφοράς τους) από τη λειτουργία των κανονιών
    τεχνητού χιονιού;

• Πώς θα μετρά – καταγράφει αν τα όμβρια ύδατα έχουν ομαλή ή όχι ροή κάτω από την πλαστική
    πίστα ή στο υπέδαφος της λιμνοδεξανής, όταν το νερό από τα χιόνια της πίστας που λιώνουν θα
    συγκεντρώνεται για να καταλήγει στη λιμνοδεξαμενή ; (σελ. 14 – Α)

• Πώς θα «λαμβάνει υπόψη … τους οικολογικούς παράγοντες» της περιοχής ; (σελ. 30 – 2.35)
  Πώς τους έλαβε υπόψη, όταν γνωμοδότησε για το έργο; (Αναρμόδιο για γνωμοδότηση ; )

• Κατά πόσο θα επηρεάζονται αρνητικά οι βιοφυσικοί-βιολογικοί κύκλοι χλωρίδας και πανίδας στο
    διάδρομο της πίστας από τη χρήση τεχνητού χιονιού, το οποίο λιώνει μερικές βδομάδες αργότερα
    σε σχέση με το φυσικό, λόγω του κατά πολύ υψηλότερου βαθμού συμπύκνωσής του;
    Αυτό, σε συνδυασμό με τον θόρυβο των κανονιών μπορεί ή όχι να εκτοπίσει μόνιμα κάποια
    είδη άγριων ζώων από την περιοχή; Απασχολεί κανέναν αυτό εκεί στο δασαρχείο ή όχι ;

• Πού και πώς θα διασκορπίζονται τα μικροσωματίδια πλαστικού από την τριβή των
    «χιονο»-πέδιλων πάνω στην πλαστική πίστα, ιδιαίτερα όταν φυσά αέρας;

• Γιατί τόση επένδυση τόνων εξελιγμένων πλαστικών υλικών σε ένα βουνό του οποίου η ετήσια
    χιονοκάλυψη είναι ελαχιστότατη σε σύγκριση με όλα τα βουνά της ευρύτερης περιοχής;
    Τι νόημα έχει να μιλάμε για «χιονοδρομικό» κέντρο υπό τέτοιες συνθήκες ;
  
  

Πώς να εμπιστευτούμε, ως πολίτες, μια υπηρεσία η οποία μολονότι ταγμένη στην προστασία του δασικού περιβάλλοντος, εισηγείται ελαφρά τη καρδία ότι «ο σκοπός της αναδάσωσης, ήτοι η αναδημιουργία της δασικής βλάστησης στο σύνολο της έκτασης των 324 στρ., έχει επιτευχθεί και, συνεπώς, δύναται να κινηθεί η διαδικασία άρσης της αναδάσωσης» (σελ. 7 - 98). Και αυτό μόνο και μόνο για να διεκολυνθεί η κατασκευή ενός αντιπεριβαλλοντικού, υδροβόρου και ενεργοβόρου έργου, το οποίο απευθύνεται σε υψηλά βαλάντια και, το χειρότερο και πλέον επικίνδυνο, αποτελεί την επιτομή της ανθρώπινης υπεροψίας και χλευασμού απέναντι στη φύση και το δασικό περιβάλλον;

Η Κίνηση πολιτών «Γη και Ελευθερία» για τα έργα στο Λαϊλιά

«Τι γίνεται με την όχληση της άγριας πανίδας»

Η Κίνηση πολιτών «Γη και Ελευθερία» για τα έργα στο Λαϊλιά

«Τι γίνεται με την όχληση της άγριας πανίδας»

Υπάρχει βέβαια και ο ΕΟΣ (Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος), ο φορέας του έργου.
Θα περίμενε κανείς από έναν ορειβατικό σύλλογο περισσότερη ευαισθησία για διαφύλαξη της οικολογικής λειτουργίας του οικοσυστήματος του Λαϊλιά. Αντί όμως γι΄αυτό, τον βλέπουμε να πρωτοστατεί σε αυτό το πλαστικοποιημένο «όραμα» που υλοποιείται πάνω στο σώμα του εμβληματικού βουνού των Σερραίων, με τη γενναιόδωρη χρηματοδότησή του εκ μέρους της πολιτείας (12.400.000 € από το Ταμείο Ανάκαμψης ως τώρα).

Η κριτική για την επιλογή αυτού του έργου από τον ΕΟΣ και όχι άλλων, συμβατών με το φυσικό περιβάλλον έργων, είναι πρωτίστως υπόθεση των μελών του συλλόγου, το αποτέλεσμα ωστόσο αυτής της επιλογής αφορά όλους τους (φορολογούμενους) Σερραίους πολίτες.