Ιδιωτικοποίηση ΔΕΥΑ Βισαλτίας δια της συγχώνευσής της με την ιδιωτική σχεδόν ΕΥΑΘ
Την πρόσφατη απορρόφηση της ΔΕΥΑ Βισαλτίας από την ΕΥΑΘ με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου σχολιάζει ο Σερραίος δικηγόρος Δημήτρης Αγγελακόπουλος
Στην κρίση χρέους των ΔΕΥΑ πατάει η κυβέρνηση για να οδηγήσει τις επιχειρήσεις ύδρευσης των Δήμων σε ιδιωτικά συμφέροντα, αφού με νόμο του 2024 δίνεται η δυνατότητα επιδότησης του χρέους των ΔΕΥΑ προς τους παρόχους ηλεκτρικής ενέργειας σε ποσοστό 70% με κύριο όρο τη συγχώνευση τους με την ΕΥΔΑΠ ή την ΕΥΑΘ, εταιρείων αμφοτέρων κατά το 50% παρά μία μετοχή ιδιωτικών και εισηγμένων στο χρηματιστήριο.
Πρόκειται για την απόλυτη αποτύπωση της αντίληψης του νερού ως εμπορεύματος κι όχι ως κοινωνικού αγαθού, μια αντίληψη που βρίσκεται βαθιά στον πυρήνα της πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη, μιας πολιτικής που έφερε κατακόρυφη άνοδο στις τιμές ενέργειας και καυσίμων τα τελευταία χρόνια (το ίδιο σκοπείται και για το νερό).
Φυσικά, για να γίνει αυτή η συγχώνευση και να υλοποιηθεί και η κυβερνητική πολιτική απαιτείται η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου.
Κι εδώ εμφανίζεται ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν αναδεικνύονται, όπως φαίνεται, εκπρόσωποι των τοπικών κοινωνιών, αναδεικνύονται τοποτηρητές της κυβέρνησης, στρατευμένοι στην υλοποίηση κάθε πολιτικής που χαράσσεται από πάνω με βάση όχι τα συμφέροντα των πολιτών των τοπικών κοινωνιών, αλλά των συμφερόντων που εκπροσωπεί η παρούσα κυβέρνηση.
Ενώπιον δύο κρίσιμων σύγχρονων πολιτικών ζητημάτων βρίσκεται, λοιπόν, σήμερα ο λαός της Βισαλτίας.
Το πρώτο αφορά την επιθετική διάλυση του κράτους - εγγυητή της πρόσβασης για όλους σε στοιχειώδη κοινωνικά αγαθά ζωτικής σημασίας, το άλλο η κρίση αντιπροσώπευσης και η κατάργηση του κοινωνικού συμβολαίου μεταξύ αιρετών και πολιτών.
Οι επόμενες εκλογές αργούν.
Η συγκυρία απαιτεί άλλα μέσα για την αντίσταση στην κατάχρηση εξουσίας εκ μέρους του δημοτικού συμβουλίου.
Το δημοψήφισμα είναι πράγματι μια εκ των λύσεων, αλλά αν το πράγμα δεν πάει πιο βαθιά πάλι οι πολίτες ενώπιον των ίδιων προβλημάτων θα βρεθούν.
Αν δηλ. το νερό δεν ενταχθεί στον πηρύνα των κοινωνικών αγαθών για τα οποία ο δημόσιος έλεγχος θα είναι ισχυρός και πλήρης.
Κι αυτό απαιτεί μια άλλη εξουσία αναφέρει ο Δημήτρης Αγγελακόπουλος.
