Καλλιόπη Ευαγγελίδου - Σέρρες: Tον θάνατο ενός παιδιού συναισθηματικά είμαι ανίκανη να τον αντιμετωπίσω. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ

Αν τα παιδιά μας, δεν γίνουν το κίνητρο για να κινητοποιηθούμε και να αλλάξουμε και να αναλάβουμε πρωτοβουλίες, τότε δεν ξέρω τί μπορεί να είναι ικανό να μας κινητοποιήσει.

Χρόνια τώρα γράφω για την εφηβεία και τις προκλήσεις που δημιουργούνται μέσα στην οικονομική κρίση, τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες που απειλούν τη συνοχή τους, το διαδίκτυο που διαχέει την κακή πληροφορία χωρίς να υπάρχει αντίστοιχη καλή πληροφορία.

Χρόνια τώρα συγκρούομαι στα σχολεία, σε βαθμό να γίνομαι γραφική.

Έχω mail προς το Υπουργείο Παιδείας, ξανά και ξανά, για τα ακάτάλληλα κτήρια των σχολικών μονάδων, για την έλλειψη δραστηριοτήτων που εμπνέουν και ενώνουν τα παιδιά, για δημιουργικούς εκπαιδευτικούς που εμποδίζονται και απογοητεύονται από την σκληρή καθημερινότητα της ύλης.

Για τα καλλιτεχνικά μαθήματα που αφαιρέθηκαν από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Για την διάδραση που πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στον πολιτισμό και την παιδεία.

Για παιδιά που περιθωριοποιούνται ως παραβατικά σε ένα σύστημα που επικοινωνεί με αστυνομικούς και ψευδοηθικοπλαστικούς όρους, χωρίς να νοιάζεται τί θα γίνουν αυτά τα παιδιά, πως θα ενταχθούν μέσα στην κοινωνία, πως θα ζήσουν.

Για την έλλειψη χώρων πολιτισμού στην περιφέρεια, για την έλλειψη δράσεων για εφήβους, για ανεπαρκείς χώρους άθλησης.

Χρόνια τώρα γράφω πως όταν τα παιδιά μας είναι μικρά τα τρέχουμε σε δραστηριότητες και όταν φτάνουν στην εφηβεία τα εγκαταλείπουμε.

Από την πίεση την οικονομική, την προσωπική, αρχίζουμε τα εγωιστικά, πού είμαι εγώ, τί έγινε η ζωή μου και τα παιδάκια παραδέρνουν στις σκοτεινές πλατείες όπου καραδοκούν dealers και τέρατα της διπλανής πόρτας.

Χρόνια γράφω για τον πολιτισμό της πορνογραφίας, για τα μπουζουκοτράγουδα που παίζουν στη διαπασών στα λεωφορεία στις σχολικές εκδρομές ακόμη και των νηπιαγωγείων.

Χρόνια λέω πως είμαι στη διάθεση όλων όσων θέλουν να κάνουμε δράσεις για τα παιδιά.

Όπως θεωρώ πως είναι χρέος κάθε καλλιτέχνη, κάθε επιστήμονα, κάθε δημιουργού, κάθε ανθρώπου να το κάνει.

Να πάει στα παιδιά. Να μιλήσει. Να εμπνεύσει. Να ενθαρρύνει.

Δεν έχουμε κολυμβητήριο στην πόλη μας. Εγώ το βρίσκω τραγικό.

Το σκοτεινό αυτό εμβληματικό κτήριο που στέγασε τόσα παιδικά κι εφηβικά όνειρα μου ραγίζει την καρδιά κάθε μέρα.

Μου επιβεβαιώνει ότι φταίμε όλοι μέχρι το μεδούλι.

Όταν η μεγάλη μου κόρη ήταν 17 χρονών ένας συμμαθητής της είχε βρεθεί νεκρός σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι.

Εγώ τον θάνατο ενός παιδιού συναισθηματικά είμαι ανίκανη να τον αντιμετωπίσω. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ. Και δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Αυτά δεν πρέπει να συμβαίνουν ή πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να μην συμβούν. Τα πάντα.

Ο καθένας από τη θέση του.
Τα πάντα για τα παιδιά.