C
Σέρρες
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου, 2026 18.11.2026
ΕΣΠΑ

Κυριάκος Πιερρακάκης: «Η επενδυτική δυναμική της Ελλάδας συνεχίζεται και μετά το Ταμείο Ανάκαμψης»

«Συμβασιοποιημένα σχέδια 29,3 δισ. ευρώ βρίσκονται σε εξέλιξη» αναφέρει ο Υπουργός Κυριάκος Πιερρακάκης
eVima Serres Team
Κυριάκος Πιερρακάκης: «Η επενδυτική δυναμική της Ελλάδας συνεχίζεται και μετά το Ταμείο Ανάκαμψης»

Ομιλία του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και Προέδρου του Eurogroup Κυριάκου Πιερρακάκη στο 5ο Οικονομικό Συνέδριο της «Ναυτεμπορικής», με κεντρικό θέμα «Ελληνική Οικονομία: Η Νέα Αρχιτεκτονική»


Κυρίες και κύριοι,
Πρώτα από όλα, θα μου επιτρέψετε να ευχαριστήσω θερμά για την πρόσκληση τη «Ναυτεμπορική», η οποία για περισσότερο από έναν αιώνα καταγράφει όχι μόνο τι συμβαίνει στην ελληνική οικονομία, αλλά και τι θα μπορούσε να γίνει και με διαφορετικό τρόπο.
Μιλά και ο τίτλος του συνεδρίου σήμερα, χρησιμοποιώντας τον όρο «αρχιτεκτονική». Και νομίζω ότι αυτό είναι πάρα πολύ δόκιμο. Γιατί η αρχιτεκτονική μοιάζει με την οικονομία. Μια οικονομία, όπως ένα κτίριο, δεν κρίνεται από την πρόσοψη. Κρίνεται από τα θεμέλια, κρίνεται από το σχέδιο και από το αν οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν μια καλή ζωή μέσα σε αυτό.
Γνωρίζετε, γνωρίζουμε όλοι, ότι για πολλά χρόνια, η Ελλάδα της κρίσης - αν ακολουθήσουμε αυτήν την αναλογία - έκανε επισκευές. Ήταν απολύτως σωτήριο αυτό, γιατί έτσι σώθηκε το οικοδόμημα . Σήμερα, όμως, πρέπει να κάνουμε κάτι άλλο: πρέπει να σχεδιάσουμε την επόμενη μέρα, όπως την θέλουμε εμείς και όχι όπως μας υπαγορεύει, όπως παλιά, μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Αυτή είναι και η λογική πίσω από την έννοια «μια νέα αρχιτεκτονική για την ελληνική οικονομία».


Επιτρέψτε μου εδώ να ξεκινήσω από κάτι που συνήθως μας απωθεί: τους κανόνες.
Γιατί για πολλά χρόνια, οι κανόνες ήταν κάτι το οποίο ερχόταν κάποιος να μας το επιβάλλει απ' έξω. Από αυτή την δυσάρεστη συνθήκη πήραμε, ωστόσο, ένα μεγάλο και ένα ιδιαίτερα επίπονο μάθημα. Μια χώρα που παραβιάζει τους δημοσιονομικούς κανόνες, καταλήγει να δανείζεται ακριβά και να αποφασίζουν άλλοι για λογαριασμό της. Αντιθέτως, μια χώρα η οποία τους τηρεί, έχει το προνόμιο να αποφασίζει ανεξάρτητα και για το παρόν, αλλά, κυρίως, για το μέλλον της.
Η πιο ορατή απόδειξη, αναφέρθηκε και πριν, είναι το δημόσιο χρέος: από 209,4% του ΑΕΠ - εκεί είχε φτάσει το 2020 - προβλέπεται να υποχωρήσει τώρα στο 128,8% το 2027. Αυτή είναι η μεγαλύτερη μείωση στον κόσμο. Και αυτό αποδεικνύει ότι η πειθαρχία δεν είναι λιτότητα. Η πειθαρχία είναι ελευθερία η οποία κερδίζεται.
Και εδώ επιτρέψτε μου να πω ότι οι κανόνες δεν είναι απλά και μόνο κάποιου τύπου ζήτημα ηθικής. Μας δίνουν κάτι πολύ πιο απτό. Κάθε ευρώ που περισσεύει, επειδή ακριβώς οι κανόνες τηρήθηκαν, οδηγεί σε τρεις δυνατότητες: σε χαμηλότερους φόρους, σε κοινωνικές παροχές για όσους τις χρειάζονται, και σε στρατηγικές επενδύσεις για το αύριο.


Κυρίες και κύριοι,

Για πολλά χρόνια, η χώρα έτρεχε πίσω από τις εξελίξεις αντί να τις υπαγορεύει. Σήμερα κάνει τις δικές της επιλογές.
Η ελληνική οικονομία αναμένεται να αναπτυχθεί κατά 2% το 2026 και κατά 2,3% το 2027. Στην Ευρωζώνη η προσδοκία είναι 1,2%. Θα είναι η έβδομη συνεχόμενη χρονιά που η Ελλάδα αναπτύσσεται με ρυθμό σημαντικά υψηλότερο από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Επτά χρόνια δεν συνιστούν στατιστική σύμπτωση. Συνιστούν κυρίαρχη τάση. Και η τάση, όταν διαρκεί, αλλάζει τον τρόπο που ο κόσμος βλέπει μια χώρα και, κυρίως, τον τρόπο που μια χώρα βλέπει τον ίδιο της τον εαυτό.
Και σήμερα έχουμε την αυτοπεποίθηση να χαράσσουμε εμείς πια το σχέδιο.
Από που πρέπει να ξεκινήσουμε αυτόν τον σχεδιασμό; Αναμφίβολα από τις επενδύσεις. Τα νούμερα εδώ είναι ενδεικτικά: το 2027 οι επενδύσεις αναμένεται να αυξηθούν κατά 7,9%, όταν στην Ευρωζώνη η αύξηση εκτιμάται στο 1,7%. Προφανώς έχουμε και άλλο δρόμο να διανύσουμε μέχρι να πιάσουμε τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Θυμίζω, ξεκινήσαμε στο 11% επενδύσεις προς ΑΕΠ το 2019. Είμαστε λίγο κάτω από 18% αυτή τη στιγμή. Ο μέσος όρος είναι στο 21% της Ευρώπης. Άρα, καλύπτουμε αυτή τη διαδρομή αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου, μαζί και με τον διπλασιασμό των εξαγωγών σε σχέση με τη χώρα εκείνη η οποία χρεοκόπησε το 2009, 2010.
Άρα, το παραγωγικό μοντέλο, όπως περιέγραψε πριν και ο Πρωθυπουργός, αλλάζει μέρα με τη μέρα. Απλώς να αναφέρω ότι οι Financial Times, σε άρθρο τους μόλις χθες, χαρακτηρίζουν την Ελλάδα «ιδανικό προορισμό για ξένους επενδυτές και βάση σταθερότητας σε έναν ασταθή κόσμο». Αρκεί κανείς να κάνει τη σύγκριση με μερικά χρόνια πίσω. Και αυτό μόνο το αποδεικνύει και υπογραμμίζει το πόσα πράγματα έχουν αλλάξει.

Η ελληνική οικονομία, το ξέρετε όλες και όλοι πάρα πολύ καλά , διαθέτει πάρα πολλές μικρές επιχειρήσεις, λιγότερες μεσαίες και μεγάλες. Οι μικρές είναι κομμάτι της ψυχής της. Οι μεγαλύτερες εξάγουν, όμως, περισσότερο, καινοτομούν, πληρώνουν κατά βάση καλύτερους μισθούς και αντέχουν περισσότερο στις κρίσεις.
Και για χρόνια, το σύστημά μας - φορολογικό, γραφειοκρατικό… εγώ θα πω, ευρύτερα, ψυχολογικό - έστελνε ένα στρεβλό μήνυμα: μείνε μικρός. Αν μεγαλώσεις, θα σε φορολογήσουμε σκληρότερα. Σήμερα, αντιθέτως, δεν τιμωρείται όποιος μεγαλώνει, εφόσον τηρεί την νομιμότητα και τις υποχρεώσεις του, και αντίθετα, προσπαθούμε να διαμορφώσουμε και αντίστοιχα κίνητρα.

Η δική μας επιδίωξη είναι να έχουμε Έλληνες πρωταθλητές, οι οποίοι θα μετατραπούν σε ευρωπαίους πρωταθλητές και θα μπορέσουν να σταθούν με αξιώσεις διεθνώς. Προσέξτε, όμως: το κράτος, ναι μεν φτιάχνει το γήπεδο, τα γκολ τα βάζουν οι επιχειρήσεις και γι' αυτό χρειάζονται κεφάλαια.
Τα κεφάλαια τα αντλούμε από τρεις πηγές:
Η πρώτη, όπως είπαμε, είναι οι ξένες επενδύσεις. Και η απόκτηση της επενδυτικής βαθμίδας υπήρξε θεμελιώδης προϋπόθεση για να μπορούμε να τις προσελκύσουμε.
Η δεύτερη είναι τα δημόσια κεφάλαια τα οποία κινητοποιούμε. Με διαφάνεια, με σχέδιο, με συγκεκριμένους στόχους. Το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων αυξάνεται από τα 9,8 δισ. ευρώ το 2026 σε 11 δισ. ευρώ το 2027, για να διατηρήσουμε, για να συμβάλλουμε στην αναπτυξιακή δυναμική της ελληνικής οικονομίας. Και δημιουργούμε και ένα νέο δανειοδοτικό και εγγυοδοτικό πρόγραμμα ύψους 1,5 δισ. ευρώ για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, διευρύνοντας την πρόσβασή τους στη χρηματοδότηση.
Εδώ επιτρέψτε μου να σταθώ λίγο στις χθεσινές προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ειδικά σε ό,τι αφορά την εκτίμηση της επενδυτικής δυναμικής μετά την ολοκλήρωση του Ταμείου Ανάκαμψης. Αυτή είναι μια πρόκληση που γνωρίζουμε και για την οποία έχουμε ήδη σχεδιάσει και την απάντησή μας. Πράγματι, ολοκληρώνεται μια σημαντική πηγή χρηματοδότησης με το Ταμείο Ανάκαμψης.

Όμως, εδώ να πω ότι υπάρχει ήδη ένα ισχυρό απόθεμα επενδύσεων, οι οποίες συνεχίζουν να υλοποιούνται. Μιλάμε για συμβασιοποιημένα επενδυτικά σχέδια ύψους 29,3 δισεκατομμυρίων ευρώ, τα οποία χρηματοδοτούνται από δάνεια του Ταμείου Ανάκαμψης, τραπεζικά κεφάλαια και ίδιους πόρους των επιχειρήσεων - και μόνο το ‘27 εκτιμούμε ότι θα εκταμιευτούν 3,2 δισ. ευρώ από τα δάνεια του Ταμείου. Σε αυτά, προστίθενται η ενίσχυση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων που ανέφερα πριν και τα νέα χρηματοδοτικά εργαλεία τα οποία ενεργοποιούμε.

Και η τρίτη - και ίσως σημαντικότερη - είναι η αποταμίευση, η ελληνική αποταμίευση. Οι Έλληνες αποταμιεύουν, κυρίως, όμως, το κάνουν σε καταθέσεις και ακίνητα. Θέλουμε να ανοίξουμε και άλλους δρόμους. Ψηφίσαμε πρόσφατα τον «κουμπαρά για τη νέα γενιά» και θα επανέλθω σε αυτό.
Επιτρέψτε μου, επίσης, να υπογραμμίσω και τη σημαντική προστιθέμενη αξία που έρχεται στη χώρα μας μέσα από την ένταξη του ελληνικού χρηματιστηρίου στο πανευρωπαϊκό δίκτυο της Euronext.
Η στρατηγική μας είναι συγκεκριμένη: θέλουμε ο Έλληνας πολίτης να είναι συνιδιοκτήτης και όχι απλά θεατής της ανάπτυξης. Και ας μην ξεχνάμε εδώ ότι τα κτίρια τα καθιστούν ζωντανά οι άνθρωποι.

Και εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη πρόκλησή μας πέρα από όλα τα υπόλοιπα, οι δεξιότητες. Δεξιότητες οι οποίες έχουν να κάνουν με το σύστημα εκπαίδευσης, αλλά δεξιότητες οι οποίες έχουν να κάνουν με το να μπορέσουμε να φέρουμε πίσω ένα μεγάλο κομμάτι του αποθέματος δεξιοτήτων που βρίσκεται σήμερα έξω από την Ελλάδα.

Ο μπούσουλας εδώ είναι απλός: θέλουμε να γυρίσουν πίσω στη χώρα μας όσοι διαπρέπουν έξω, ολοένα και περισσότεροι. Δεν θα το κάνουν από νοσταλγία. Θα γυρίσουν αν βρουν εδώ μια πρόκληση αντάξια αυτής που αφήνουν.

Και αυτό είναι δική μας υποχρέωση να το κατακτήσουμε. Η νέα αρχιτεκτονική δεν περιορίζεται πάντως σε έναν και μόνο όροφο. Κάθε κλάδος πρέπει να ανέβει ένα σκαλί στην αλυσίδα της αξίας.

Στον τουρισμό, όχι μόνο με περισσότερους επισκέπτες, αλλά με επέκταση στους 12 μήνες δραστηριότητας και σε ποιοτικότερες υπηρεσίες που θα φέρουν και πιο πολλά έσοδα. Σε ό,τι αφορά το λεγόμενο ’’silver economy’’ την ασημένια οικονομία, όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι ξέρουμε ότι θέλουν να ζήσουν εδώ τα χρόνια της σύνταξης επενδύοντας σε δεύτερες κατοικίες και πρέπει να οργανώσουμε ακόμη καλύτερα και ακόμη γρηγορότερα αυτόν τον πολλά υποσχόμενο τομέα.
Στη γεωργία, στην αγροτική ανάπτυξη η αλλαγή πίστας γίνεται με καλύτερη μεταποίηση με ποιοτικότερη πιστοποίηση και με επώνυμο προϊόν που σπάει τα όρια της εγχώριας αγοράς και κατακτά τον κόσμο.
Στη ναυτιλία, ο ελληνόκτητος στόλος είναι ο μεγαλύτερος του κόσμου. Το επόμενο βήμα είναι να περάσουμε από την πλοιοκτησία στο ναυτιλιακό κέντρο. Χρηματοδότηση, ασφάλιση, νομικές υπηρεσίες, όλο το οικοσύστημα να βρίσκεται ει δυνατόν εδώ στον τόπο μας.
Στην υγεία και στο φάρμακο, όπου συναντάμε μερικές από τις πιο μεγάλες και δυναμικές ελληνικές επιχειρήσεις που βρίσκονται στην αιχμή της τεχνολογίας, δεν το κρύβουμε ότι απώτερος σκοπός μας είναι να γίνουν Ευρωπαίοι Πρωταθλητές στο πλαίσιο το οποίο ανέφερα πριν.
Στην άμυνα και στην τεχνολογία όπου σε έναν κόσμο μεγάλων γεωπολιτικών αλλαγών που ειδικά για την Ευρώπη η εποχή της γεωπολιτικής αθωότητας έχει τελειώσει. Ξέρουμε ότι οι ανάγκες της ασφάλειας μπορούν και πρέπει να γίνουν κινητήρας καινοτομίας για τις ελληνικές επιχειρήσεις και πίσω απ' όλα ενέργεια σταθερή και φτηνότερη. Έχουμε δεσμευτεί ότι η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος θα μειωθεί κατά 30% μέσα στην επόμενη τριετία, όχι όμως με επιδοτήσεις, αλλά με επενδύσεις για να είναι η μείωση σταθερή, μόνιμη και βιώσιμη.
Δική μας φιλοδοξία είναι να σκεφτόμαστε πάντα με όρους μεγαλύτερης κλίμακας, πρωτίστως ευρωπαϊκής σίγουρα και παγκόσμιας. Οι εκθέσεις Draghi και Letta μας είπαν κάτι που στην ουσία το ξέραμε ήδη, ότι η Ευρώπη υστερεί στην ανταγωνιστικότητα, αλλά η Ελλάδα που ήταν κάποτε το πρόβλημα της ευρωπαϊκής συζήτησης μπορεί σήμερα να είναι μέρος της λύσης με αξιοπιστία και με τη δική της φωνή.
Γι' αυτό και προχωράμε με πρωτοβουλία μας στην Ευρώπη τις συζητήσεις για την τραπεζική ενοποίηση, την Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων ευρύτερα, το ψηφιακό ευρώ, τις επιπτώσεις από τις εφαρμογές της Τεχνητής Νοημοσύνης. Η χώρα μας συνεπώς αντιλαμβάνεται αυξανόμενα ότι μπορεί και πρέπει να γίνει στο κέντρο της περιοχής της κόμβος για κεφάλαια, για ανθρώπους, για ενέργεια, για δεδομένα και πάντα έχοντας κατά νου ότι τα κεφάλαια ακολουθούν το ταλέντο όχι το αντίστροφο. Όπου θέλουν να ζήσουν ικανοί άνθρωποι είναι εκεί που πηγαίνει και ο πλούτος και εδώ το όφελος είναι τριπλό οικονομικό, προφανώς γιατί ο κόμβος παράγει πλούτο, ασφάλεια γιατί όποιος είναι απαραίτητος στους γείτονές του μπορεί να αισθάνεται και ασφαλέστερος και επιρροή γιατί στο νέο κόσμο που αναδύεται η γεωγραφία ανακτά τη μεγάλη σημασία που είχε στο παρελθόν και η χώρα μας βρίσκεται σε κομβικό σημείο για την ασφάλεια, τους ενεργειακούς διαδρόμους, ακόμη και τους εκπαιδευτικούς και περιφερειακούς κόμβους σε ό,τι αφορά δηλαδή εδώ ειδικά την πολιτική την οποία αναπτύσσουμε για τη διεθνοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα και τη δημιουργία για πρώτη φορά και μη κρατικών πανεπιστημίων με στόχο να προσελκύσουμε ξένους φοιτητές στη χώρα μας κάτι το οποίο δεν συνέβαινε τις προηγούμενες δεκαετίες συνέβαινε μάλλον το αντίστροφο και εδώ φτάνω σε κάτι που συχνά ξεχνάμε στις οικονομικές συζητήσεις.
Οι άνθρωποι δεν διαλέγουν μόνο δουλειά διαλέγουν πόλη. Ο νέος μηχανικός που σκέφτεται να γυρίσει από μια βορειοευρωπαϊκή πόλη δεν συγκρίνει μόνο μισθούς το ξέρετε καλά και από τις οικογενειακές μας ιστορίες, συγκρίνει ποιότητα ζωής, γι' αυτό και η στέγη είναι κεντρικό οικονομικό ζήτημα όχι μόνο στην Ελλάδα είναι πανευρωπαϊκό και η απάντηση πρέπει να είναι αποτέλεσμα δημοσίων πολιτικών και όχι απλά να αφεθεί στην προσφορά και στη ζήτηση. Εδώ, επιτρέψτε μου, να υπογραμμίσω τον κρίσιμο ρόλο της αποκέντρωσης.


Η Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα όσο και αν την αγαπάμε, ειδικά εμείς οι βουλευτές της πρώτης Αθηνών είναι και η Θεσσαλονίκη είναι η Πάτρα, το Ηράκλειο, τα Γιάννενα που αυξανόμενα γίνονται επιλογές ζωής και όλα αυτά προϋποθέτουν και ένα κράτος που λειτουργεί ως ανοιχτό σύστημα και το οποίο είναι έξυπνο και στρατηγικό και αυτό σημαίνει πολλά, σημαίνει άρση εμποδίων, σημαίνει χαμηλότερους και προβλέψιμους φόρους, σημαίνει ότι ο επενδυτής μπορεί να ζήσει με ένα φόρο, το καταλαβαίνουμε αυτό, δεν μπορεί να ζήσει όμως με την αβεβαιότητα.
Κυρίες και κύριοι, εδώ επιτρέψτε μου να κλείσω με μία σκέψη. Ανέφερα πριν τον κουμπαρά, θέλω λίγο να τονίσω την αξία αυτής της πολιτικής. Ανήκω σε μια γενιά η οποία μεγάλωσε με κάποιες εικόνες. Μία εικόνα ήταν το εφάπαξ το οποίο έπρεπε να είναι κανείς στο τέλος του εργασιακού του βίου βγαίνοντας στη σύνταξη και θυμάμαι πολλές πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα να λένε ότι πέρα από το εφάπαξ θα έπρεπε να έχουμε και κάτι αντίστοιχο για τους νέους για να μπορούν να έχουν κάποια χρήματα για να ξεκινήσουν τη ζωή τους με αυτό. Αυτή ήταν η σύλληψη πίσω από τον κουμπαρά. Είδαμε τι κάνουν και άλλες χώρες στην Ευρώπη και έκτος Ευρώπης και αποφασίσαμε να σχεδιάσουμε έναν επενδυτικό λογαριασμό όχι απλά αποταμιευτικό στον οποίο για κάθε ευρώ που θα βάζει ο γονιός ή η ευρύτερη οικογένεια θα έρχεται το κράτος και θα βάζει άλλο ένα μέχρι τα 1200 ευρώ το χρόνο και σκεφτόμουν ότι τα παιδιά του κουμπαρά θα γίνουν 18 το 2044, κάποια από αυτά γεννιούνται αυτούς τους μήνες δεν ξέρουμε ακόμη καν τα ονόματά τους ξέρουμε όμως ότι το 2044 θα κρατούν κάτι που καμία γενιά πριν από αυτά δεν είχε με τόση έμφαση πέρα από τα προσόντα στο βιογραφικό τους θα έχουν και ένα κεφάλαιο εκκίνησης στα χέρια για να σπουδάσουν, για να στήσουν μια επιχείρηση, για να αποκτήσουν σπίτι και να τολμήσουν. Αυτή είναι τελικά η νέα αρχιτεκτονική. Δεν τη χτίζουμε για εμάς, τη χτίζουμε για αυτά τα νέα παιδιά.
Φίλες και φίλοι, κλείνω, λέγοντας ότι ο στόχος μας είναι σίγουρα περισσότερη ανάπτυξη είναι όμως και καλύτερη ανάπτυξη λιγότερο στηριγμένη στην κατανάλωση περισσότερο στηριγμένη στην παραγωγή και στις εξαγωγές. Για να γίνει αυτό πρέπει να αφαιρέσουμε εμπόδια και στη θέση τους να βάλουμε την Ελλάδα της προοπτικής και της αυτοπεποίθησης που δεν μεμψιμοιρεί, αλλά ξέρει να πρωταγωνιστεί με σχέδιο και με φαντασία.


Για χρόνια η Ελλάδα δεν είχε την πολυτέλεια να κοιτάξει μακριά. Ζούσαμε από αξιολόγηση σε αξιολόγηση, από δόση σε δόση. Σήμερα, με κόπο και συνέπεια κερδίσαμε κάτι πολύτιμο. Κερδίσαμε το δικαίωμα να μπορούμε να σχεδιάζουμε αυτή τη νέα αρχιτεκτονική την οποία ο τίτλος του συνεδρίου σας θέλει και αυτή τη φορά έχουμε και το σχέδιο για να το κάνουμε πραγματικότητα.

Loader