ΚΚΕ Σερρών -Συναισθήματα έντονης συγκίνησης και περηφάνειας στο Κρόνιο

Συναισθήματα έντονης συγκίνησης και περηφάνειας γέμισαν την αίθουσα του κινηματογράφου «Κρόνιο» στις Σέρρες σύμφωνα με ανακοίνωση του ΚΚΕ.

Πλήθος κόσμου, οικογένειες απογόνων των εκτελεσθέντων Κομμουνιστών την πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή, δάκρυσαν, ένοιωσαν δέος, είδαν κατάματα την ιστορία του τόπου μας, την ιστορία του λαού μας. Των Σερραίων Κομμουνιστών που ο καθένας από αυτούς άφησε το αποτύπωμά του τους ταξικούς αγώνες της περιοχής του.

Ιδιαίτερη στιγμή, αυτή της απόδοσης τιμών της ΤΟ Σερρών με αναμνηστικές χειροποίητες πλακέτες στις οικογένειες του Βαγενά Αποστόλου, Κυριακούδη Δημήτρη, Ρουσόπουλου Κώστα.
Συνεχίζουμε την έρευνα για τους Αλμπάνη Γιώργο από τη Ευκαρπία και Συνοδινό Απόστολο από τις Σέρρες, προκειμένου να εμπλουτίσουμε τα βιογραφικά τους και να έρθουμε σε επαφή με συγγενείς τους.
Στην κεντρική ομιλία, ο Σιδηρόπουλος Κώστας, μέλος του Γραφείου Περιοχής της Οργάνωσης Περιοχής Κεντρικής Μακεδονίας, παρέθεσε όλο το ιστορικό πλαίσιο της εποχής, της Κατοχής, του Μεσοπολέμου.
Αναφέρθηκε στους 2 κόσμους που αποτυπώθηκαν με τον πιο έκδηλο τρόπο και στις φωτογραφίες της εκτέλεσης. Τους δύο κόσμους που βρίσκονταν και τότε και σήμερα, σε ανειρήνευτη σύγκρουση μεταξύ τους.

Στη μία μεριά ο αγωνιστής λαός, που πάλευε για τη λευτεριά του από τον κατακτητή και τα καπιταλιστικά δεσμά, στην άλλη μεριά οι εκτελεστές των 200, οι ναζί κατακτητές, το ελληνικό αστικό κράτος που τους παρέδωσε σε αυτούς.
Ανέδειξε πως η περιβόητη «εθνική ενότητα» δεν μπορεί να υπάρχει σε μια ταξική κοινωνία. Ότι πατριωτισμός είναι το δίκιο του λαού!

Σε κάθε φάση της Ιστορία του ΚΚΕ, ήταν ξεκάθαρη η εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη και το λαό, στη δύναμη της ταξικής πάλης ότι αυτή κινεί τον τροχό της ιστορίας και της κοινωνίας προς τα εμπρός, στον αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση της νέας δίκαιης και ανθρώπινης κοινωνίας του Σοσιαλισμού – Κομμουνισμού.

Να γιατί η διαταγή της εκτέλεσης της 1ης Μάη του 1944 δεν ήταν τυχαία. Αφορούσε τους κομμουνιστές.
Μίλησε για τους δύο κόσμους που υπάρχουν και συγκρούονται και σήμερα.

Παραθέτουμε μέρος της ομιλίας:
«…..Προσπαθούν να φέρουν τους 200 στα μέτρα της σημερινής προπαγάνδας του συστήματος, που έχει σαν ακρογωνιαίο λίθο της το ονομαζόμενο εθνικό συμφέρον! Έτσι βαφτίζουν αυτοί το συμφέρον των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των τραπεζών, των ενεργειακών και κατασκευαστικών ομίλων. Με μια λέξη των λίγων του πλούτου, των εκμεταλλευτών του μόχθου του λαού.
……Όμως ο ελληνικός λαός έχει πείρα, έχει δώσει σκληρούς αγώνες. Απαιτείται, ειδικά στις μέρες μας, να μη σιγάσει, αλλά αντίθετα να δυναμώσει η έκφραση εναντίωσης του λαού απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική, στην απόλυτη συναίνεση όλων των κομμάτων του συστήματος.

Οι δύο κόσμοι διαγράφονται σε κάθε έκφανση της ζωής μας.
Την ώρα που η μια πατρίδα κερδίζει (βλέπε κερδοφορία των μονοπωλίων), η άλλη πατρίδα πληρώνει (αυξήσεις σε είδη λαϊκής κατανάλωσης, στο κόστος ζωής).

Και σε αυτό το έγκλημα είναι ακέραια η ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ και των βουλευτών της, όπως – όμως – και των βουλευτών και κομμάτων της βολικής αντιπολίτευσης, από τη στιγμή που όλοι μαζί, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου, ΝΙΚΗ κτλ, έχουν συμφωνήσει στις στρατηγικές κατευθύνσεις της πολιτικής που παίρνει από τους πολλούς για να δίνει στους λίγους.
Μαζί με τους αρνητές της ιστορικής αλήθειας, βρίσκονται και όσοι αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν τη θυσία των 200 ως κάποιο μουσειακό αντικείμενο, ως κάτι που αξίζει μεν τον σεβασμό μας, αλλά ανήκει σε «άλλες εποχές», όπως λένε!

Προέκταση αυτής της άποψης είναι ότι «σήμερα δεν είναι εποχή για αγώνες και θυσίες», ότι «το σύστημα που έχουμε απέναντί μας είναι αιώνιο και δεν ανατρέπεται», οπότε «το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αναζητήσουμε έναν πιο δίκαιο, πιο έντιμο διαχειριστή του, μήπως και κάνει κάτι καλύτερο».
Είναι οι ίδιοι που και εδώ στις Σέρρες μπροστά στο καπάκι του βόθρου της σαπίλας του συστήματος, που πετάχτηκε με κρότο, και αποκάλυψε τα σκάνδαλα και την εμπλοκή των γαλάζιων βουλευτών, έλεγαν «έτσι είναι τα πράγματα», «αυτός είναι ρόλος των βουλευτών» και άλλα παρόμοια για να δικαιολογηθούν.
Ας σκεφτούμε όμως: Τι κέρδισε ο λαός των Σερρών, οι εργάτες, οι βιοπαλαιστές αγρότες, οι επαγγελματίες και η νεολαία, απ’ όλους αυτούς τα προηγούμενα χρόνια με την πολιτική που εφαρμόζουν;

 Δεν είναι αυτοί που ευθύνονται για το ότι ο μισθός και η σύνταξη δεν φτάνει για να βγει ο μήνας;
 Που η ακρίβεια χτυπάει κόκκινο και οι έμμεσοι άδικοι φόροι παραμένουν στα ύψη, για να γεμίζουν τα κρατικά ταμεία με πλεονάσματα που πηγαίνουν σε πολεμικούς εξοπλισμούς, φοροαπαλλαγές ομίλων και επιδοτήσεις των βιομηχάνων της περιοχής – που μετά το παίζουν και δήθεν ευεργέτες (με τα δικά μας τα λεφτά);
 Δεν είναι αυτοί που οδηγούν στο ξεκλήρισμα τους αγρότες του νομού που πριν λίγες μέρες τους χτύπησαν ξεδιάντροπα με τα ΜΑΤ;
 Δεν είναι αυτοί που ευθύνονται για τη μείωση του πληθυσμού του νομού και τους εκατοντάδες νέους και νέες που αναζητούν κάπου αλλού μια θέση στον ήλιο;

Είναι αυτοί που για να κρύψουν τη γύμνια τους και τη σαπίλα τους, κατηγορούν τους εργατικούς – λαϊκούς αγώνες. Λένε ότι σήμερα «δεν γίνονται αγώνες», γιατί θέλουν να κρύψουν την πραγματικότητα.
Αποσιωπούν τις κινητοποιήσεις μέσα στην πανδημία, τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια για να μην συγκαλυφθεί το έγκλημα των Τεμπών και να πληρώσουν οι υπαίτιοι. Δεν βλέπουν τους φαντάρους που διαμαρτύρονται για την εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο, τους εργαζομένους που σταματάνε πλοία και τρένα για να μην κουβαλήσουν πολεμικό φορτίο.
Αποσιωπούν τους αγώνες των αγροτών που τσάκισαν την κυβέρνηση και τα αφηγήματά της και συνεχίζει να τρώει τα μούτρα της μιας και οι αγώνες αυτοί συνεχίζονται, τους νέους Συλλόγους δημιουργούνται και μαζικοποιούνται.

Δεν μπορούν όμως να αποκόψουν το κύμα αντίδρασης και αλλαγής του συσχετισμού στα Σωματεία.
Για αυτό τα βρίσκουν μια χαρά μεταξύ τους. Βέβαια, παρά τα «κομπρεμί», τα κοινά ψηφοδέλτια σε συνδικαλιστικό επίπεδο, τις συμφωνίες κάτω από το τραπέζι για να βγάλουν τους κομμουνιστές έξω από τα προεδρεία σωματείων, δεν τα καταφέρνουν.
Ξεσπάνε διαρκώς αγώνες, ιδρύονται σωματεία, αλλάζουν συσχετισμοί σε πλήθος Εργατικά κέντρα, Ομοσπονδίες.

Αυτός είναι ο δρόμος.
Και σε αυτό το δρόμο, με πολύ περισσότερες δυνάμεις βάζουμε πλώρη για την αλλαγή της κατάσταση και στο εργατικό κίνημα εδώ στις Σέρρες. Για να φύγουν από τη μέση οι διάφοροι εργατοπατέρες που δεν βγάζουν άχνα για τα σοβαρά και οξυμένα προβλήματα στους χώρους δουλειάς, για το μισθό, τις ΣΣΕ, τα εξοντωτικά ωράρια, τις συνθήκες υγείας και ασφάλειας, τα εργατικά ατυχήματα και τα εργοδοτικά εγκλήματα.

«Κάτι γίνεται», λοιπόν και ας μην φαίνεται πάντα με την πρώτη ματιά.
Άλλωστε, σε πολλές ιστορικές περιόδους μπορεί να περνούσαν μήνες και χρόνια, χωρίς να φαίνεται πως ένας αγώνας έχει αποτέλεσμα. Χωρίς να φαίνεται πώς «κάτι κινείται». Και, όμως, κάθε αγώνας, κάθε συλλαλητήριο και απεργία, έβαζε το δικό της λιθαράκι. Γέμιζε με γνώση, πείρα, ξεκαθάριζε τους φίλους και τους εχθρούς, αποτελούσε παρακαταθήκη για την επόμενη μάχη.
Γι’ αυτό προχωράμε μπροστά, έχοντας καθαρό τον στόχο μας. Σήμερα τραγουδάμε και τιμάμε τους νεκρούς μας. Από αύριο οργανώνουμε πιο αποφασιστικά την πάλη του λαού μας.
Βαδίζοντας στα χνάρια των 200 της Καισαριανής, προχωράμε μπροστά, πιο δυνατά, σταθερά σε κάθε δοκιμασία, και θα τα καταφέρουμε!».
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την προβολή της ταινίας : «Το τελευταίο σημείωμα».



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΤΩΝ 5 ΣΕΡΡΑΙΩΝ ΕΚΤΕΛΕΣΘΕΝΤΩΝ 1-5-1944
Αλμπάνης Γιώργος
Αγρότης από το χωριό Ευκαρπία Σερρών. Μέλος του ΚΚΕ. Για την κομμουνιστική του δράση εκτοπίστηκε στην Ανάφη.

Βαγενάς Αποστολής, του Γιώργου
Γεννήθηκε το 1904 στη Νιγρίτα Σερρών. Καπνεργάτης. Ανέπτυξε έντονη πολιτική και συνδικαλιστική δράση και έγινε μέλος του ΚΚΕ. Συνελήφθη από το καθεστώς του Μεταξά, εξορίστηκε στην Ανάφη και στη συνέχεια φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία. Στο τελευταίο σημείωμα που έγραψε, πηγαίνοντας για εκτέλεση, αναφέρει: «Δεν σας ξέχασα ποτές. Για σας και τον ελληνικό λαό έδωσα τη ζωή μου. Σήμερα 1η του Μάη 1944 σας φιλώ για τελευταία φορά».

Κυριακούδης Δημήτρης
Γεννήθηκε στο Σιτοχώρι Σερρών το 1909. Καταγόταν από αγροτική οικογένεια. Εργάστηκε στα έργα αποξήρανσης της λίμνης Αχινού, τα οποία ξεκίνησαν το 1931 και ολοκληρώθηκαν το 1936. Έγινε μέλος του ΚΚΕ. Συνελήφθη στις 17/1/1937 από το μεταξικό καθεστώς και εξορίστηκε στη Φολέγανδρο. Από τις αρχές του 1938 έως και τον Φλεβάρη του 1942, ήταν κρατούμενος στις φυλακές της Ακροναυπλίας. Τον Μάρτη του 1943 μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο Λάρισας. Από τον Σεπτέμβρη του 1943 έως και την εκτέλεσή του, παρέμεινε φυλακισμένος στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου.

Ρουσσόπουλος Κώστας
Γεννήθηκε το 1901 στο Ροδολίβος Σερρών. Τσαγκάρης, μέλος του ΚΚΕ. Υποψήφιος βουλευτής Σερρών στις εκλογές του 1933 με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών. Το 1934, εξορίστηκε στη Σίκινο. Όταν επέστρεψε, εξελέγη αντιπρόεδρος της κοινότητας Ροδολίβους. Με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας Μεταξά τον Αύγουστο του 1936, όλο το κοινοτικό συμβούλιο πήρε τον δρόμο των φυλακών. Ήταν μόλις μια βδομάδα παντρεμένος. Το 1937, μεταφέρθηκε στην Ακροναυπλία. Το 1939, μεταφέρθηκε στην Πύλο, ύστερα στην Ανάφη και από κει πάλι στην Ακροναυπλία. Σε επιστολή που έστειλε στη γυναίκα του από την Ακροναυπλία, έγραψε: «Αθανασία, εγώ δεν υπογράφω. Πίσω δεν πρόκειται να γυρίσω. Κοίτα να φτιάξεις τη ζωή σου και να με ξεχάσεις.» Συκγρατούμενός του στο Χαϊδάρι είπε μετά από χρόνια σε συντοπίτη του: «Πες στην οικογένειά του πως όταν φώναξαν το όνομά μου να πάω στο απόσπασμα βγήκε αυτός μπροστά και είπε «παρών». «Ζήσε εσύ, Γιώργη, έχεις οικογένεια και παιδιά, εγώ, μόνο την μάνα μου έχω και τ’ αδέρφια».

Συνοδινός Απόστολος
Γεννήθηκε το 1908 στον Πάνορμο της Μικράς Ασίας. Ξυλογλύπτης, με καταγωγή από τις Σέρρες. Στέλεχος του ΚΚΕ, Γραμματέας της Περιφερειακής Κομματικής Οργάνωσης Δράμας του ΚΚΕ. Έπαιξε καθοδηγητικό ρόλο στις κινητοποιήσεις των οικοδόμων και των καπνεργατών το 1936 στη Δράμα. Μετά από πολύχρονη καταδίωξη, τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν στην Ακροναυπλία. Το 1943, μεταφέρθηκε στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Σύμφωνα με μαρτυρία της ανιψιάς του: «Στο Χαϊδάρι, όταν ήρθε το απόσπασμα να πάρει τους μελλοθάνατους για εκτέλεση, το τελευταίο παιδί ήταν 22 χρονών και έκλεγε με μαύρο δάκρυ. Ο Απόστολος, όταν το είδε, δέχτηκε με πολύ θάρρος να πάρει τη θέση του, λέγοντάς του ότι θα πάει αυτός, παίρνοντας τη θέση του νεότερου συντρόφου του. Αργότερα, αυτό το 22χρονο παιδί ήρθε στην οικογένειά μου και έφερε τα άσχημα μαντάτα, λέγοντάς μας ότι αυτός φταίει που ο Αποστόλης σήμερα δε ζει. Θυμάμαι τη γιαγιά μου και μητέρα του Αποστόλη που γύρισε και του είπε: «Όχι, παιδί μου, ο Αποστόλης έφυγε για την πατρίδα, ας είναι αθάνατος».