Μάκης Δελαπόρτας - Θρίαμβος στο Ηρώδειο για δεύτερη φορά

Από την Μαρία Κάλλας και τον Φρανκ Σινάτρα, μέχρι τη Λίζα Μινέλι και τους Σκόρπιονς, η σκηνή του «Ηρωδείου» έχει φιλοξενήσει τους πιο σπουδαίους καλλιτέχνες του πλανήτη.

Το «ιερό» σανίδι του αρχαίου ρωμαϊκού θεάτρου το έχουν πατήσει οι μύθοι της μουσικής και του θεάτρου.

Εκεί μεγαλούργησαν ο Κάρολος Κουν, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Παβαρότι, ο Sting, η Κατίνα Παξινού παίζοντας την «Ηλέκτρα», αλλά ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ χορεύοντας με την Τζέην Φοντέιν «Ρωμαίο και Ιουλιέτα».

Όλοι στάθηκαν με σεβασμό και ταπεινοφροσύνη στην ίδια σκηνή και κανείς τους δεν αισθάνθηκε σημαντικότερος από το ίδιο το θέατρο.

Στις 30 Σεπτεμβρίου 2025, ο Μάκης Δελαπόρτας για δεύτερη συνεχή χρονιά έστησε μια μεγαλειώδη παράσταση στο «Ηρώδειο» με τίτλο «Το Ελληνικό θέατρο τραγουδά….». Μια ιστορική αναδρομή με τα πιο σημαντικά τραγούδια του θεάτρου, απ την αττική κωμωδία ως την οπερέτα και από την επιθεώρηση ως το σύγχρονο μουσικό θέατρο.

Ο Μάκης Δελαπόρτας είναι σήμερα ο κατ εξοχήν καλλιτέχνης που καταφέρνει μ ένα πολύ δικό του δεξιοτεχνικό τρόπο να ισορροπεί ανάμεσα στο θεατρικό και στο μουσικό, στήνοντας παραστάσεις που έχουν την πλήρη αποδοχή από το κοινό.

Έτσι κρατά την ιστορία ζωντανή και για τις νεώτερες γενιές, που πρέπει να μαθαίνουν τις ένδοξες σελίδες που γράφτηκαν για το ελληνικό μουσικό θέατρο από σημαντικούς και σπουδαίους καλλιτέχνες, που κατέθεσαν ταλέντο, μεράκι και ψυχή.

Πράγματι η παράσταση γνώρισε γι ακόμη μια φορά τον απόλυτο θρίαμβο, μ ένα κατάμεστο Ηρώδειο, κι ένα ενθουσιώδες κοινό που συνεχώς χειροκροτούσε.

Η βραδιά είχε φιλανθρωπικό χαρακτήρα, κι έγινε για το Τ.Α.Σ.Ε.Η., (Ταμείο Αλληλοβοηθείας του Σωματείου των Ελλήνων ηθοποιών), με πρόεδρο τον Σπύρο Μπιμπίλα, για να συγκεντρωθούν χρήματα για ηθοποιούς, που πολλοί απ αυτούς όταν σβήσουν τα λαμπερά φώτα δυστυχώς ζουν στο «σκοτάδι».

Ο σκοπός λοιπόν ιερός και επετεύχθη με το παραπάνω. Στην παράσταση συμμετείχαν οι πιο σημαντικοί ηθοποιοί του σημερινού μουσικού θεάτρου: Πηνελόπη Αναστασοπούλου, Αλεξάνδρα Γκράβας, Ζέτα Δούκα, Λευτέρης Ελευθερίου, Σόφη Ζαννίνου, Γιάννης Ζουγανέλης, Θάνος Καληώρας, Χρήστος Κάλλοου, Ελένη Καρακάση, Ελένη Καστάνη, Κρατερός Κατσούλης, Νάντια Κοντογιώργη, Νίνα Λοτσάρη, Αντώνης Λουδάρος, Ματθίλδη Μαγγίρα, Μπέττυ Μαγγίρα, Μιχάλης Μαρίνος, Ευαγγελία Μουμούρη, Μέμος Μπεγνής, Νάντια Μπουλέ, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Παναγιώτης Πετράκης, Χάρης Ρώμας, Σταύρος Σαλαμπασόπουλος και Αιμιλιανός Σταματάκης. Special guest: η σπουδαία τραγουδίστρια του ΄60 Κλειώ Δενάρδου, που εκείνη είχε πρωτοερμηνεύσει στο Θέατρο «Παρκ» το 1963 στη Μαγική Πόλη, την θρυλική Μαργαρίτα Μαγιοπούλα του Μίκη Θεοδωράκη.

Επίσης συμμετείχαν και τα μέλη του Δ.Σ. του Τ.Α.Σ.Ε.Η. (Ταμείο Αλληλοβοηθείας Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών): Σπύρος Μπιμπίλας, Κώστας Βενετσάνος, Μαρία Καρακίτσου και Δέσποινα Τσολάκη.

Στα κείμενα ο Μάκης Δελαπόρτας συνεργάστηκε με τον Στέλιο Παπαδόπουλο, την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση ορχήστρας είχε ο Γιώργος Παγιάτης και τις χορογραφίες ο Θοδωρής Πανάς.

ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ

SocialProfile: Μάκη για δεύτερη συνεχή χρονιά σε βρίσκουμε επί σκηνής «Ηρωδείου», στήνοντας μια μεγαλειώδη παράσταση με τίτλο «Το Ελληνικό θέατρο τραγουδά». Είδαμε την παράστασή σου που πραγματικά ήτανε μια ακόμη μουσική θεατρική εμπειρία για μας.

Μίλησε μας γι’ αυτήν.

Μάκης Δελαπόρτας: Πράγματι ο Θεός με αξίωσε να βρεθώ και πάλι σ αυτόν τον ιερό χώρο και να ξανανιώσω αυτά τα τόσο έντονα συναισθήματα, που νιώθει κάθε καλλιτέχνης όταν πατά αυτό το σανίδι, που έχουν πατήσει μυθικές μορφές της μουσικής και του θεάτρου.

Για δεύτερη λοιπόν συνεχή χρονιά στο Ηρώδειο με την παράσταση «Το Ελληνικό Θέατρο τραγουδά». Μια παράσταση που είχε και φιλανθρωπικό χαρακτήρα, αφού συγκεντρώθηκαν χρήματα για τις ανάγκες συναδέλφων μας που περνούν δύσκολα, μετά την συνταξιοδότησή τους.

Τόσο ο πρόεδρος του ΤΑΣΕΗ Σπύρος Μπιμπίλας, όσο κι εγώ, που ανήκω στο διοικητικό συμβούλιο του σωματείου, κάθε χρόνο στήνουμε μια παράσταση για να στηρίξουμε τους ηθοποιούς που αντιμετωπίζουν είτε οικονομικά προβλήματα, είτε υγείας.

Ευτυχώς το Υπουργείο Πολιτισμού και η Βουλή των Ελλήνων είναι αρωγοί μας για μια τόσο πολυπρόσωπη και ακριβή παραγωγή.

SocialProfile: Εσύ μας έχεις συνηθίσει πάντα σε πολυπρόσωπες και μεγάλες παραστάσεις υψηλών προδιαγραφών.

Μάκης Δελαπόρτας: Έτσι είναι! Τα στάνταρτς μου είναι πλέον υψηλά από κάθε άποψη. Μαθήτευσα δίπλα στα ιερά τέρατα του θεάτρου μας, ξεκινώντας από την Αλίκη Βουγιουκλάκη στο θρυλικό «Καμπαρέ» που ήταν ένα μιούζικαλ υπερθέαμα που άφησε εποχή.

Μετά ήρθε η συνεργασία μου με τον Γιάννη Δαλιανίδη, που βέβαια ήταν ο «πατέρας» του ελληνικού μιούζικαλ.

Δίπλα του έμαθα τα μυστικά, τους κώδικες και τις απαιτήσεις που έχει μια μουσική παράσταση για να αρέσει στο κοινό.

Γιατί τόσο η επιθεώρηση, όσο και το μιούζικαλ για κάποια χρόνια πέρασαν από διάφορα στάδια αλληλεπίδρασης με το λαϊκό αίσθημα. Άλλοτε ενθουσιασμός και επευφημία, κι άλλοτε αμφισβήτηση και αποδοκιμασία, που δημιούργησαν μια γενικότερη αίσθηση «αμφιλεγόμενου είδους».

Ωστόσο, πολλοί ηθοποιοί του λεγόμενου «σοβαρού θεάτρου» κατά περιόδους μπήκαν στη διαδικασία να υπηρετήσουν το μουσικό θέατρο, ενώ πολλοί διανοούμενοι δημιουργοί θέλησαν να πειραματιστούν και να διαφοροποιήσουν κατά κάποιον τρόπο τους κλασικούς κώδικες των προγενέστερων.

Το αποτέλεσμα ήταν τις περισσότερες φορές οι αλλαγές να μην ευοδωθούν, καταλήγοντας οι ίδιοι επιθεωρησιακοί κανόνες να «ρουφήξουν» πολλούς από τους επίδοξους αναμορφωτές τους.

ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥΣΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

SocialProfile: Στην ουσία η παράσταση στο «Ηρώδειο» ήταν μια αναδρομή στα εκατό χρόνια του μουσικού μας θεάτρου.

Βαθιά συγκίνηση για τους παλαιότερους που ξαναθυμήθηκαν παραστάσεις και τραγούδια και οι νεώτεροι που μαθαίνουν την ιστορία, σε μια εποχή που τείνει να ισοπεδώνει αξίες και να ξεχνά ανθρώπους που άφησαν εποχή στα χρόνια που μεσουράνησαν.

Μάκης Δελαπόρτας: Πράγματι η εποχή που ζούμε είναι εντελώς απαξιωτική για την ιστορία μας και το ένδοξο παρελθόν μας.

Πάρα πολλοί νέοι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ανθρώπους, καλλιτέχνες, ιστορικές μορφές που διαμόρφωσαν το σημερινό κοινωνικό, πολιτικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι της χώρας μας.

Εγώ τουλάχιστον από καλλιτεχνικής πλευράς τα τελευταία χρόνια έχω βάλει στόχο μέσα από τα βιβλία μου και τις παραστάσεις μου να περάσω στη νέα γενιά μηνύματα, πως δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ανθρώπους που έγραψαν ιστορία και πρέπει να τους τιμούμε ανάλογα.

Έτσι η παράσταση στο «Ηρώδειο» φέτος, ως συνέχεια της περσινής μας που είχε να κάνει με τα τραγούδια του ελληνικού κινηματογράφου, αναφερόταν στα τραγούδια του ελληνικού θεάτρου. Αισθάνθηκα πως ήθελα να συμπληρώσω το συγκεκριμένο «δίπτυχο».

SocialProfile: Και το κατάφερες!

Μάκης Δελαπόρτας: Ναι! Είναι να μην μου μπει κάτι στο μυαλό.

Μ ένα μαγικό τρόπο γίνεται. Κι έγινε!

Έστησα μια παράσταση με τα τραγούδια που γράφτηκαν για τις ανάγκες κάποιων άλλων παραστάσεων, ωστόσο αυτονομήθηκαν, πέρασαν στην δισκογραφία κι έκαναν μια δική τους πετυχημένη τροχιά στο πέρασμα τόσων δεκαετιών.

Στην ουσία η παράσταση στο «Ηρώδειο» ήταν μια αναδρομή ενός αιώνα περίπου (1894-1994), από τη γέννηση της πρώτης επιθεώρησης στην Ελλάδα, τη μετεξέλιξή της, τα σκαμπανεβάσματά της, τη γενικότερη πορεία του μουσικού μας θεάτρου, μέχρι και τις μουσικές παραστάσεις και τα μιούζικαλ που γεννήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες, με τις υπογραφές σπουδαίων Ελλήνων δημιουργών.

Από τον Σακελλαρίδη, τον Αττίκ, τον Σουγιούλ τον Μουζάκη, μέχρι τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη τον Ξαρχάκο, τον Κραουνάκη, τον Μικρούτσικο.

SocialProfile: Πράγματι στην παράσταση ακούσαμε τραγούδια που ενώ τα ξέραμε πολύ καλά δεν γνωρίζαμε πως γράφτηκαν για το θέατρο.

Μάκης Δελαπόρτας: Ναι, πολλοί μου το είπαν αυτό. Ενώ όλοι ξέρανε τα τραγούδια δεν γνωρίζανε πως γράφτηκαν για κάποιες θεατρικές παραστάσεις. Τραγούδια που τα σφράγισαν με τις ερμηνείες τους σπουδαίοι ηθοποιοί.

Στην κορυφή της πυραμίδας η Μαρίκα Κοτοπούλη με τη «Νέα γυναίκα» (1908), για ν’ ακολουθήσει η επόμενη φουρνιά χαρισματικών ηθοποιών, όπως: Άννα και Μαρία Καλουτά, η Ρένα Ντορ, ο Ορέστης Μακρής, η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Βασίλης Αυλωνίτης, ο Πέτρος Κυριακός, ο Κυριάκος Μαυρέας, η Σπεράντζα Βρανά, ο Νίκος Σταυρίδης, η Σμαρούλα Γιούλη, και φτάνουμε μέχρι και τους νεότερους πρωταγωνιστές, όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Τζένη Καρέζη, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, η Μαίρη Χρονοπούλου, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας και τόσοι άλλοι.

Όλοι τους ερμήνευσαν επί σκηνής τραγούδια, που ενώ γράφτηκαν τις περισσότερες φορές για να υπηρετήσουν τις ανάγκες μιας μουσικής παράστασης ή ενός έργου πρόζας, αγαπήθηκαν από το κοινό και έμειναν κλασικά στα χρόνια που ακολούθησαν.

SocialProfile: Στο θέατρο ωστόσο και σε πολλές μουσικές παραστάσεις συμμετείχαν και κορυφαίοι Έλληνες τραγουδιστές!

Μάκης Δελαπόρτας: Φυσικά! Τη σκηνική μαγεία του θεάτρου γεύτηκαν και με το παραπάνω πολλοί και σπουδαίοι Έλληνες τραγουδιστές, όπως οι: Σοφία Βέμπο, Μπελίντα, Μάγια Μελάγια, Τώνης Μαρούδας, Τζίμης Μακούλης, Γιάννης Βογιατζής, Τζένη Βάνου, Κλειώ Δενάρδου, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Ντόρα Γιαννακοπούλου, Μαίρη Λίντα, Μανώλης Χιώτης, Στέλιος Καζαντζίδης, Μαρινέλλα, που εντάχθηκαν και υπηρέτησαν πιστά τις μουσικές απαιτήσεις μιας θεατρικής παράστασης, αφήνοντας το δικό τους σημαντικό στίγμα στα έργα, στις επιθεωρήσεις ή στα μιούζικαλ όπου συμμετείχαν!

Μάλιστα, κάποιοι από αυτούς δεν μπήκαν μόνο στη διαδικασία να συμμετάσχουν σαν απλοί τραγουδιστές, αλλά και σαν ηθοποιοί που έπρεπε κάποια τραγούδια να τα αποδώσουν υποκριτικά.
Η εμπειρία μοναδική και αναντικατάστατη, όπως δήλωναν οι περισσότεροι.

Έχουμε πολλά παραδείγματα σπουδαίων τραγουδιστών που έπαιξαν σε έργα και ως ηθοποιοί, όπως η Σοφία Βέμπο, ο Τόλης Βοσκόπουλος, η Άννα Βίσση, και από τους πιο σύγχρονους η Ελεωνόρα Ζουγανέλη και ο Μάριος Φραγκούλης.

Η ΣΙΓΟΥΡΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΩΝ

SocialProfile:Όταν σου πρότειναν από το ΤΑΣΕΗ ν’ αναλάβεις και να στήσεις τη συγκεκριμένη παράσταση, τι σκέφτηκες;

Μάκης Δελαπόρτας: Δεν ήταν η πρώτη φορά που έστηνα μια παράσταση για το ΤΑΣΕΗ. Η περσινή επιτυχία του «Ηρωδείου» βέβαια μου είχε ανοίξει την πόρτα. Ωστόσο η πρόταση από την αρχή ήταν «αφοπλιστική».
Όταν σου λένε πως αυτό που σκεφτόμαστε μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις, τότε η ευθύνη που πέφτει πάνω σου είναι διπλή.

Σου δίνεται η ευκαιρία να αναλάβεις κάτι πολύ μεγάλο, σημαντικό, απαιτητικό και ταυτόχρονα πολύ δημιουργικό.

Το να συντονίσεις περίπου 200 ανθρώπους επί σκηνής «Ηρωδείου» δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί.

Βέβαια κι η περυσινή παράσταση ήταν κάτι ανάλογο. Αλλά και φέτος 30 άτομα ορχήστρα, 120 παιδιά χορωδία, 40 ηθοποιοί και 10 άτομα μπαλέτο ήταν κάτι πολύ απαιτητικό και δύσκολο. Ξέχωρα από τους τεχνικούς, φωτιστές, ηχολήπτες, φροντιστές κλπ, που ξεπερνούν τους 100.

Ανασκουμπώθηκα λοιπόν κι άρχισα να σκέφτομαι για το ποιοι θα ήταν οι ιδανικοί ερμηνευτές και συνεργάτες για όλο αυτό το τόσο απαιτητικό εγχείρημα.

SocialProfile: Προφανώς σημερινοί καλλιτέχνες αντάξιοι των προγενέστερων.

Μάκης Δελαπόρτας: Σίγουρα. Κάτω από αυτό το σκεπτικό προχώρησα. Έτσι λοιπόν ξεκίνησα τα τηλέφωνα.

Το πρώτο ναι, με καθησύχασε κατά το ήμισυ. Ο Στέλιος Παπαδόπουλος, αυτός ο πολύ άξιος και ταλαντούχος σεναριογράφος ήταν δίπλα μου. «Εν αρχή είν ο λόγος». Η συνεργασία μου στα κείμενα με τον Στέλιο ήταν μια βαθιά ανάσα ανακούφισης, ότι ξεκινήσαμε καλώς.

Μετά τηλέφωνο στον μαέστρο τον Γιώργο Παγιάτη. Η μουσική «εγγύηση». Για τις χορογραφίες σκέφτηκα αμέσως τον υπεραλαντούχο και λαμπερό Θοδωρή Πανά που αμέσως μου κάλυψε την ανασφάλεια για τη σωστή κινησιολογία των ηθοποιών και των χορευτών, σ αυτή τη τόσο μεγάλη και απαιτητική σκηνή του «Ηρωδείου».

Η σιγουριά των «συνοδοιπόρων». Ψηφίδα, ψηφίδα στο μυαλό μου στηνόταν η παράσταση.

Μετά ήρθα σε επαφή με τους ηθοποιούς. Γιατί ήθελα τα τραγούδια του θεάτρου να τα ερμηνεύσουν μόνο ηθοποιοί, όπως τότε.

Όλοι μου είπαν ναι. Τους άρεσε η ιδέα και ο τρόπος που ήθελα να στήσω την βραδιά.

Μεγάλη η συγκίνηση για την εμπιστοσύνη όλων. Η προετοιμασία και οι πρόβες κράτησαν για τρεις ολόκληρους μήνες.

SocialProfile: Τρεις μήνες πρόβες για μια και μόνη παράσταση;

Μάκης Δελαπόρτας: Φυσικά. «Τα αγαθά κόποις κτώνται». Τρεις μήνες για μια παράσταση μνημειακή, ιστορική και πολυσυλλεκτική.

Τραγούδια, παρλάτες, σκετς, νούμερα, χορευτικά. Όλοι δουλέψαμε με μεράκι και αγάπη για ένα καλό αποτέλεσμα.

Εγώ φυσικά ξέχασα τον χρόνο. Οι μέρες κυλούσαν όλο το καλοκαίρι κι εγώ μάθαινα πυρετωδώς κείμενα, έστηνα σκηνές, έκανα πρόβες με όλους τους καλλιτέχνες και να κατεύθυνα σκηνοθετικά έναν ολόκληρο «κόσμο».

SocialProfile: Και δικαιώθηκες!

Μάκης Δελαπόρτας: Ναι! Το αποτέλεσμα ήταν αντάξιο των προσδοκιών μου.

Γιατί όσο κι αν ως δημιουργός έχεις ένα όραμα για κάτι μεγάλο, αν δεν έχεις και το κατάλληλο υλικό για να χτίσεις και να βάλεις τις γερές βάσεις σου, το όραμά σου δεν θα στηριχτεί και θα υποστηριχθεί σωστά, με αποτέλεσμα να μην έχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Οι καλλιτέχνες που συμμετείχαν στην παράσταση ήταν όλοι εξαιρετικοί κι ο καθένας ξεχωριστά έδωσε τον καλύτερό του εαυτό.

Ξεκινώντας από τη Ζέτα Δούκα που τραγούδησε τη «Νέα γυναίκα» της Κοτοπούλη, ο Λευτέρης Ελευθερίου το «Καλέ Πατώνεις», η Πηνελόπη Αναστασοπούλου το «Αχ Μαρί», η σοπράνο Αλεξάνδρα Γκράβας το «Ζητάτε να σας πω», ο Σπύρος Μπιμπίλας το θρυλικό «Ευζωνάκι γοργό», ο Χρήστος Κάλλοου τη «Ριρίκα», ο Κώστας Βενετσάνος ως μεθύστακας το «Εγώ θα κόψω το κρασί», η υψίφωνος Δέσποινα Τσολάκη το «Θέλω να δω τον Πάπα», η Ματθίλδη και η Μπέττυ Μαγγίρα ως αδελφές Καλουτά το «Μ αρέσεις - μ αρέσεις», η Νίνα Λοτσάρη το ηρωικό «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά», ο Αντώνης Λουδάρος το εμβληματικό «Το τραμ το τελευταίο», η Ευαγγελία Μουμούρη «Το μονοπάτι», η Μπέττυ Μαγγίρα το λάτιν «Στο Άλα Κάλα Κούμπα», ο Κρατερός Κατσούλης το «Βίρα τις άγκυρες», η σαρωτική Σόφη Ζαννίνου το «Θέλω να τα σπάσω», ο Θάνος Καληώρας το «Ένα βράδυ πού βρεχε», ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης το «Ποιος το ξέρει», ο τενόρος Σταύρος Σαλαμπασόπουλος την «Όμορφη πόλη», ο Μιχάλης Μαρίνος το «Βάρκα στο γυαλό», ο Παναγιώτης Πετράκης «Το γελαστό παιδί», η Νάντια Μπουλέ τη «Σκλάβα», ο Μέμος Μπεγνής το «Πρώτη φορά», ο Αιμιλιανός Σταματάκης το επαναστατικό «Φίλοι κι αδέλφια», Ελένη Καρακάση μας περιέγραψε τραγουδώντας τη «Μέρα μιας Μαίρης», ο Γιάννης Ζουγανέλης τον «Ύμνο των μαύρων σκυλιών», η Ματθίλδη Μαγγίρα «Το τραγούδι της κουτσομπόλας», η Νάντια Κοντογιώργη την «Κουπαστή» ο Χάρης Ρώμας σε μια πολεμική παρλάτα και όλοι μαζί για φινάλε το θρυλικό «Σήκω χόρεψε συρτάκι»

ΜΑΓΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

SocialProfile: Ως γκεστ σταρ στην βραδιά είχες καλέσει την σπουδαία τραγουδίστρια των 60tees Κλειώ Δενάρδου.

Μάκης Δελαπόρτας: Ναι ήταν η μοναδική τραγουδίστρια «τιμητικά» καλεσμένη στην βραδιά.

Κι αυτό γιατί ήταν η πρώτη που συμμετείχε στην ιστορική παράσταση των Μάνου Χατζιδάκι και Μίκη Θεοδωράκη «Μαγική πόλη», που είχε πρωτοτραγουδήσει τη «Μαργαρίτα Μαγιοπούλα», που φυσικά την τραγούδησε με πολύ συγκίνηση και στην δική μας παράσταση.

SocialProfile: Ναι πράγματι ήταν πολύ συγκινημένη και πολύ συγκινητική.

Μάκης Δελαπόρτας: Ναι γιατί το Ηρώδειο και για κείνη ήταν μια ιδιαίτερη στιγμή στην πολύχρονη πορεία της. Της κρατούσα το χέρι και έτρεμε.



SocialProfile: Εσύ κράτησες τον ρόλο του αφηγητή, παρουσιάζοντας έναν - έναν ηθοποιό και έδενες με δεκαπεντασύλλαβα κείμενα, όλες τις εποχές.

Μάκης Δελαπόρτας: Ναι, αυτή ήταν η δυσκολία του δικού μου ρόλου. Δεν είναι πολύ εύκολο να μάθεις τόσα κείμενα δεκαπεντασύλλαβα, να μην κάνεις κανένα λάθος και να είσαι ανά πάσα στιγμή έτοιμος για τυχόν απρόβλεπτα που μπορούν να συμβούν επί σκηνής, είτε από τους καλλιτέχνες, είτε από τεχνικής πλευράς.

SocialProfile: Ωστόσο όλα κύλησαν υπέροχα.

Μάκης Δελαπόρτας: Ναι όλα πήγαν κατ ευχήν. Η αλήθεια είναι πως λίγο πριν βγω απ την μεγάλη κεντρική είσοδο, είχα απίστευτο άγχος.

Με το που πάτησα το πόδι μου στη σκηνή και το κοινό με υποδέχτηκε με ένα τόσο ζεστό χειροκρότημα, αμέσως μπήκα στη διαδικασία της παράστασης, γέμισα με δύναμη και ξεκίνησα.



SocialProfile: Ξεκίνησες τραγουδώντας με το τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη και Γιάννη Ξανθούλη «Αυλαία και πάμε».

Μάκης Δελαπόρτας: Ναι, νομίζω πως ήταν το καλύτερο καλωσόρισμα που μπορούσα να κάνω στο κοινό. «Αυλαία και πάμε»… και ξεκινάμε….

SocialProfile: Μαζί σου επί σκηνής και ακόμη δέκα νέοι ηθοποιοί που χόρευαν και τραγουδούσαν εξαιρετικά.

Μάκης Δελαπόρτας: Ναι, αυτή τη φορά ήθελα μια ομάδα νέων ταλαντούχων ηθοποιών, για να εμπλουτίζουν τα τραγούδια και τα σκετς της παράστασης, τόσο φωνητικά, όσο και χορευτικά. Και νομίζω πως ήταν όλοι εξαιρετικοί.

Αξίζει να τους αναφέρω και να τους ευχαριστήσω για τη συνεργασία: Πάνος Δεσινιώτης, Βενετία Καναβέλλη, Δημήτρης Καράλης, Μαρία Κοσμάτου, Ζωή-Στέλλα Νικολάου, Εύα Σταμάτη, Σπύρος Πινκερίδης, Βαγγέλης Πιτσιλός, Τζένη Στεφανίδου και Θωμάς Χαβιανίδης.


SocialProfile:Μάκη σου αρέσει να δίνεις ευκαιρίες σε νέους καλλιτέχνες;

Μάκης Δελαπόρτας: Φυσικά και μου αρέσει. Είμαι από τα παιδιά που όταν ξεκίνησα έτυχα μεγάλης αγάπης και υποστήριξης, από τους παλαιότερους.

Θα ήταν εκ μέρους μου μικρόψυχο να μην δίνω κι εγώ με τη σειρά μου την ευκαιρία να δείξει ένας άξιος νέος καλλιτέχνης το ταλέντο του.

Η ΤΕΧΝΗ ΤΡΕΦΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ


SocialProfile:Στην παράσταση συμμετείχαν ακόμη και 120 παιδιά στην χορωδία.

Μάκης Δελαπόρτας: Ναι! 120 παιδιά υπό τη διδασκαλία της Εύης Χλωρού. Ήταν μια πολύ συγκινητική στιγμή γιατί στο τέλος της παράστασης τραγούδησα μαζί τους τα «Παιδικά παιχνίδια» του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου, μιλώντας για το χτες και το σήμερα με έναν πολύ «ποιητικό» τρόπο, λέγοντας: «Πέρασε ο καιρός παιχνίδι αλλιώτικο που χάθηκε στο φως, τα μεσημέρια μίλα μου …. Κι εκείνα συμπλήρωναν….

Βγαίνει η βαρκούλα, βγαίνει η βαρκούλα του ψαρά….».

SocialProfile: Πράγματι και το μήνυμα που πέρασες για τα νέα παιδιά σήμερα και με το ότι κι εκείνα μεγαλώνουν μπροστά σε μια οθόνη, αλλά πως;

Μάκης Δελαπόρτας: Ναι γιατί κι εγώ μεγάλωσα σε μια οθόνη, αλλά η οθόνη ήταν μιας κινηματογραφικής αίθουσας. Και τότε ταξίδευα στ όνειρο παρέα με όλους εκείνους τους μυθικούς ηθοποιούς του σινεμά. Σήμερα τα παιδιά, όπως έλεγα και στην παράσταση:

«Και σήμερα όλα τα παιδιά, είναι σε μια οθόνη…
Μα αυτό που βλέπουν άραγε πώς τα διαμορφώνει;

τους δίνει στόχους, όνειρα, έστω ψυχαγωγία;

Η μήπως τους στερεί απλά την παιδική ηλικία;

Ίσως οι μεγαλύτεροι να μην καταλαβαίνουμε 
Να τρέχει έτσι η εποχή που εμείς δεν την προφταίνουμε 
Μα… αν κάτι εμφυσήσουμε στους νέους, με ουσία:

η Τέχνη τρέφει την ψυχή… όχι η τεχνολογία…»



SocialProfile:Πολύ σωστά. Η τέχνη τρέφει την ψυχή.

Μάκης Δελαπόρτας: Έτσι είναι!

Η τέχνη είναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία για όλους μας.

Ακόμη και ερασιτεχνικά αν ανήκεις σε μια ομάδα θεάτρου, ζωγραφικής, μουσικής, χορού κλπ, πιστεύω δεν θα έχεις ποτέ ανάγκη από ψυχολόγο.



SocialProfile: Έχεις δίκιο! Μιας και μίλησες για χορό, στην παράσταση είδαμε σε μια εμπνευσμένη χορογραφία, έναν άλλο «Ζορμπά». Ήτανε πραγματικά υπέροχος ο Θοδωρής Πανάς.

Μάκης Δελαπόρτας: Ναι ήταν πράγματι εξαιρετικός ο Θοδωρής. Ένας λαμπερός και ταλαντούχος χορευτής, με πολλά χρόνια θητείας στο μουσικό θέατρο, που σήμερα πλέον είναι ένας από τους σημαντικότερους χορογράφους του θεάτρου μας.

Ο «Ζορμπάς» ήταν από τα high lights της βραδιάς.


SocialProfile: Η βραδιά δεν είχε όμως μόνο τραγούδι και χορό, αλλά και γέλιο.

Μάκης Δελαπόρτας: Ναι, φυσικά όταν έχεις στη σκηνή κωμικούς ηθοποιούς, όπως την Ελένη Καστάνη και τον Γιάννη Ζουγανέλη, δεν γίνεται να μην τους αξιοποιήσεις.

SocialProfile: Πράγματι γελάσαμε πολύ!

Μάκης Δελαπόρτας: Στην κωμωδία μπορείς να γελάσεις με πολύ εύκολο τρόπο, αρκεί να είναι σωστά στοχευμένος. Για παράδειγμα, όταν η Καστάνη έπαιξε ένα νούμερο που μιλούσε για το πώς έχουν αλλάξει τα ηλικιακά στεγανά, έκανε τον κόσμο στο «Ηρώδειο» να γελά ασταμάτητα.

Απευθύνθηκε λοιπόν στο κοινό λέγοντας: «Πόσο ήταν ο Ορέστης Μακρής στη «Θεία από το Σικάγο»; Ήταν 59! Ένα χρόνο μικρότερος από τον Μπραντ Πητ. Επίσης η Γεωργία Βασιλειάδου ήταν 60. Δύο χρόνια μικρότερη από την Ντέμι Μουρ. Άρα σήμερα πλέον δεν υπάρχουν ηλικίες….».

Ο κόσμος γέλασε αυθόρμητα.

Ακόμη και το νούμερο με τον Γιάννη Ζουγανέλη πού έκανε έναν διερμηνέα που μετέφραζε με έναν πολύ δικό του χιουμοριστικό τρόπο τον λόγο του Ελευθέριου Βενιζέλου στον Ισμέτ Ινονού, με τούρκικες «κορακίστικες» λέξεις για το «Σύμφωνο Ελληνοτουρκικής Φιλίας» του 1930, ήταν πολύ αστείος. Εξαιρετικός ήταν και ο Παναγιώτης Πετράκης παίζοντας τον Βενιζέλο. Σε αυτά τα δυο νούμερα ο κόσμος γέλασε πολύ.

ΒΑΘΙΑ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ



SocialProfile: Μάκη για ακόμη μια φορά την παράστασή σας τίμησαν με την παρουσία τους πολλοί επώνυμοι καλλιτέχνες πολιτικοί, δημοσιογράφοι κλπ.

Μάκης Δελαπόρτας:Αυτό είναι αλήθεια.

Μας τίμησαν με την παρουσία τους πολλοί φίλοι, και άνθρωποι της τέχνης, του πολιτισμού, της πολιτικής, επιχειρηματίες και πάνω από όλα αγαπημένοι φίλοι.

Όπως εσύ Κλαίρη Γκιπυρίτη, που είσαι πάντα δίπλα μου, που ταξίδεψες μαζί με τον αγαπημένο αντιπεριφερειάρχη ΠΕ Σερρών κ. Παναγιώτη Σπυρόπουλο για να με δείτε.

SocialProfile: Αξίζεις την αγάπη μας και την εκτίμησή μας, γιατί ξέρουμε κι εσύ πως τιμάς τον τόπο μας, και παραβρίσκεσαι κοντά μας όποτε σε χρειαστούμε.

Μάκης Δελαπόρτας: Σίγουρα, έχετε από μένα την αμέριστη αγάπη και συμπαράστασή μου.

SocialProfile: Είναι αλήθεια πως η δική σας παράσταση ήταν από τις τελευταίες παραστάσεις του «Ηρωδείου», αφού κλείνει για τρία ολόκληρα χρόνια λόγω επισκευών;

Μάκης Δελαπόρτας: Ναι είναι αλήθεια!

Το «Ηρώδειο» κλείνει τις πόρτες του για το κοινό τα επόμενα τρία χρόνια, αφού πρέπει να πραγματοποιηθούν εκτεταμένες εργασίες συντήρησης, αναστήλωσης και ανάδειξης, λόγω φυσιολογικής φθοράς, ώστε να διασφαλιστεί η μακροχρόνια προστασία και ασφάλεια του μνημείου.

Επίσης ξέρω πως θα γίνει ακόμη αναβάθμιση και βελτίωση των υποδομών και ανακαίνιση του εσωτερικού χώρου των καμαρινιών του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

Ένα θέατρο με βαριά ιστορία, αφού από το 1955 αποτελεί το επίκεντρο του καλοκαιρινού καλλιτεχνικού γίγνεσθαι της πρωτεύουσας.

SocialProfile: Γνωρίζοντας πως αποχαιρετάς τουλάχιστον για τρία χρόνια τη «μαγική» σκηνή του «Ηρωδείου», που σού χάρισε αξέχαστες στιγμές συγκίνησης και καλλιτεχνικής βαθιάς ικανοποίησης, πως αισθάνθηκες;

Μάκης Δελαπόρτας: Πραγματικά μεγάλη συγκίνηση. Ήμουν καθ όλη τη διάρκεια της παράστασης λιγάκι σκεπτικός και αδιόρατα μελαγχολικός.

Χωρίς βέβαια να το δείξω στο κοινό. Ιδιαίτερα στο τελευταίο τραγούδι που το κοινό μας χειροκροτούσε θερμά και παρατεταμένα κατά την υπόκλιση, δεν είπα μέσα μου «αντίο», αλλά «εις το επανιδείν».

Υποκλινόμουν και το ευχαριστώ έβγαινε αυθόρμητα από τα χείλη μου για την ευκαιρία που μου είχε δοθεί να ζήσω μοναδικές στιγμές καλλιτεχνικής πληρότητας και συγκίνησης, πατώντας τη σκηνή αυτού του «ιερού» ιστορικού θεάτρου, που έδωσε χρώμα και άρωμα στην πολύχρονη καλλιτεχνική μου διαδρομή.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΚΛΑΙΡΗ ΓΚΙΠΥΡΙΤΗ