Παρουσίαση βιβλίου «Τα πεντόλιρα του Ούρσα» του Αργύρη Τσαμπάζη στο Χαγιάτι Λαδιά στη Πρώτη Σερρών

"Με το συγγραφέα Αργύρη Τσαμπάζη μας συνδέει μια φιλία που μετρά πάνω από χρόνια. Γεννήθηκε στο Γάζωρο Σερρών, είναι οικονομολόγος και έκανε καριέρα στην Αγροτική Τράπεζα" αναφέρει για τον συγγραφέα ο Μπαχάρης Μπαχαρόπουλος και συνεχίζει

"Όλα αυτά τα χρόνια γνώρισα έναν άνθρωπο που αγαπά βαθιά την ιστορία, τον τόπο του και τους ανθρώπους του, παγγαιορίτης, η μητέρα του από την Πρώτη και ο πατέρας του από το Ροδολίβος.

Όταν στα πλαίσια του μεταπτυχιακού μου έγραφα την πτυχιακή εργασία με θέμα την αισθητική και τη λειτουργικότητα του σχολικού χώρου, στην έρευνα για τα σχολικά κτίρια της περιοχής μας, στο Αρχείο Εθνικά Κληροδοτήματα και Δωρεαί 1875 -1968, εντόπισα ότι υπέρ της Αστικής Σχολής του Κιούπ -κϊοι, πρόσφερε έντοκες καταθέσεις τράπεζας 701,50 δραχμές και 25 στρέμματα αγρού αξίας 600 δραχμών, ο Δημήτριος Τσιαμπάζης προπάππους του συγγραφέα (η σημερινή αξία της δωρεάς ξεπερνά τις 30.000 Ευρώ).

Αυτή η αγάπη και η ανιδιοτελής προσφορά για τον τόπο, που είναι και η αντίληψη του συγγραφέα, διατρέχει κάθε ιστορία του βιβλίου.

«Τα πεντόλιρα του Ούρσα» είναι ένα μυθιστόρημα που έχει τις ρίζες του στον δικό μας τόπο.

Σε μια περιοχή που κουβαλά βαριά ιστορία, μνήμες, αγώνες, θυσίες, έρωτες, πίκρες αλλά και ελπίδα.

Προσωπικά, θεωρώ ότι ένα από τα πιο γοητευτικά στοιχεία της λογοτεχνίας είναι όταν ο συγγραφέας καταφέρνει να μετατρέψει τον τόπο σε πρωταγωνιστή.

Και ο Αργύρης το πετυχαίνει αυτό με ξεχωριστό τρόπο.

Ο συγγραφέας μάς ταξιδεύει σε δύσκολες και ταραγμένες εποχές. Βλέπουμε τη μοίρα της περιοχής να περνά μέσα από τις μεγάλες περιπέτειες της Ιστορίας: από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας και το παλάτι του Αλή Πασά στα Ιωάννινα, στο αλβανικό έπος, στη σκληρή και απάνθρωπη βουλγαρική κατοχή, στα χρόνια του Εμφυλίου, και αργότερα στη δικτατορία της 21ης Απριλίου.

Αυτό όμως που με εντυπωσίασε ιδιαίτερα είναι ότι ο συγγραφέας δεν αρκέστηκε στη φαντασία του.

Έψαξε, μελέτησε, ερεύνησε και άκουσε αφηγήσεις ανθρώπων.

Έτσι κατάφερε να ενσωματώσει στο έργο έναν τεράστιο πραγματολογικό πλούτο.

Ο αναγνώστης δε διαβάζει απλώς γεγονότα.

Νιώθει τις αγωνίες, τις ελπίδες και τα διλήμματα των ηρώων, ότι περπατά μέσα στην εποχή.

Και ενώ ο κεντρικός ήρωας, ο Βασίλης Παπάς, είναι ένας δυνατός ανδρικός χαρακτήρας, θα έλεγα ότι η πραγματική ψυχή του βιβλίου βρίσκεται στις δυο γυναίκες που αγάπησε αληθινά.

Μέσα στις σελίδες του συναντάμε γυναίκες αξιοθαύμαστες, γυναίκες δυνατές με προσωπικότητα γυναίκες που κρατούν όρθιες οικογένειες και ανθρώπους μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες.

Ο συγγραφέας αναδεικνύει το σεβασμό, την τρυφερότητα και τον θαυμασμό που αποδίδονταν στη γυναίκα σε εκείνες τις δύσκολες εποχές.

Και δεν μπορεί κανείς να μην κάνει μια σύγκριση με τη σημερινή εποχή.

Αναρωτιέμαι αν στη δική μας σύγχρονη εποχή αποδίδουμε στη γυναίκα τον σεβασμό που πραγματικά της αξίζει.

Κρατώ μια φράση του ίδιου του συγγραφέα που, κατά τη γνώμη μου, συμπυκνώνει αυτή τη στάση ζωής:

«Αξίζει να συμπορευτούμε μαζί τους».

Διαβάζοντας το βιβλίο, πολλές φορές ένιωσα ότι τα γεγονότα που περιγράφονται δεν είναι μυθοπλασία αλλά στιγμές μιας αληθινής ζωής.

Υπήρξαν στιγμές που ήθελα να πάρω τον Αργύρη τηλέφωνο και να τον ρωτήσω: «Αλήθεια, συνέβησαν όλα αυτά;

Υπήρξε στ’ αλήθεια ο έρωτας του Μητροπολίτη με τη δασκάλα;

Υπήρξε ο πάπυρος της Χαϊρί Χαϊσέ;

Τι ιστορία κρύβεται πίσω από τις αγγλικές λίρες που έριχναν οι Εγγλέζοι στις αντάρτικες ομάδες;

Και ίσως εκεί να βρίσκεται και η δύναμη του βιβλίου: στο ότι κάνει τον αναγνώστη να αναζητά την αλήθεια πίσω από την αφήγηση.

Τελικά, όμως, το έργο δε μιλά μόνο για το παρελθόν.

Θέτει διαχρονικά ανθρώπινα ερωτήματα.

Μιλά για την ανιδιοτελή προσφορά, σε μια εποχή που συχνά αυτό που κυριαρχεί είναι ο ατομισμός και το προσωπικό συμφέρον.

Μιλά για τον πόνο, το πένθος και την απώλεια, βιώματα που άλλοτε λυγίζουν τον άνθρωπο και άλλοτε τον ωριμάζουν, τον δυναμώνουν και τον οδηγούν σε μια βαθύτερη κατανόηση της ζωής.
Μιλά για τις ανθρώπινες αδυναμίες, οι ήρωες του βιβλίου δεν είναι τέλειοι.

Κάνουν λάθη, φοβούνται, παλεύουν με τα πάθη και τις αντιφάσεις τους.

Και γι’ αυτό είναι τόσο αληθινοί.

Μιλά για την πίστη, τις αξίες, την αναζήτηση του αληθινού έρωτα, της αδελφικής αγάπης και της αληθινής φιλίας.
Και μιλά ακόμη για την αξία της σιωπής.

Εκείνης της σιωπής που οδηγεί τον άνθρωπο στην
ταπεινότητα, στην αυτογνωσία και στην αξιοπρέπεια.

Κλείνοντας , θα έλεγα ότι η αξία αυτού του βιβλίου δεν βρίσκεται μόνο στις ιστορίες που αφηγείται, αλλά κυρίως στα ερωτήματα που θέτει όταν κλείσουμε την τελευταία σελίδα.

Μας υπενθυμίζει ότι η ζωή, όσο σύντομη και πρόσκαιρη κι αν είναι, αποκτά πραγματική αξία όχι από όσα είναι εφήμερα και φθαρτά, αλλά από όσα αφήνουν μόνιμο αποτύπωμα: την αγάπη, την προσφορά, την αλήθεια, την πίστη, τη γνώση και τις ανθρώπινες σχέσεις.

Μας υπενθυμίζει ότι ,παρά τις αδυναμίες και τις αντιφάσεις μας,η ανθρωπιά παραμένει η μεγαλύτερη δύναμη του ανθρώπου.