ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ «Οκτώβρης 1941. Η κτηνωδία του φασισμού στην περιοχή των Σερρών»

Η περιοχή των Σερρών - κατά την διάρκεια της Τριπλής Κατοχής των φασιστικών δυνάμεων- έχει να επιδείξει την αγωνιστική πρωτοπόρα δράση της εργατικής τάξης, των αγροτών, της νεολαίας της.

Η βουλγαρική Κατοχή που επιβλήθηκε από τον Απρίλη του 1941 στην περιοχή της Αν. Μακεδονίας – Θράκης με φυσικό όριο τον ποταμό Στρυμόνα, ειδικότερα στην περιοχή των Σερρών, ήταν από τις πιο σκληρές για τον λόγο ότι θέλησε να εκβουλγαρίσει τον πληθυσμό της περιοχής.

Με την βία και το πιστόλι στον κρόταφο, έτσι όπως μόνο οι φασίστες ξέρουν να δρουν, λεηλάτησαν ναούς, έκλεισαν τα ελληνικά σχολεία και άνοιξαν βουλγαρικά, η βουλγαρική γλώσσα έγινε υποχρεωτική, επιβλήθηκαν δυσβάσταχτοι φόροι, επέβαλαν στους κατοίκους της περιοχής να «βουλγαρογραφτούν» δηλαδή να γραφτούν στα μητρώα ως βούλγαροι υπήκοοι.

Εκείνη την περίοδο ο λαός είχε να επιλέξει ανάμεσα σε δύο δρόμους, ή να υποταχθεί, να συμβιβαστεί, να λουφάξει, ή να οργανωθεί, να παλέψει, να αγωνιστεί. Κάποιοι από τους Σερραίους αποφάσισαν να οργανωθούν και να παλέψουν.

Ήταν άνθρωποι που ξεπήδησαν μέσα από ένα ισχυρό εργατικό κίνημα που δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου από λιγνιτωρύχους, καπνεργάτες κ.α.

Άνθρωποι που ήξεραν να οργανώνονται και να αγωνίζονται για τα συμφέροντα και το δίκιο του λαού, άνθρωποι που πλαισίωσαν την οργάνωση των Σερρών του ΚΚΕ.

Σχεδόν αλώβητη από το δικτατορικό καθεστώς του Μεταξά στα τέλη της δεκαετίας του ’30, παρά τις διώξεις, τα βασανιστήρια και τις φυλακίσεις, άρχισε να οργανώνει τους πρώτους πυρήνες αντίστασης, με την βοήθεια του Μακεδονικού Γραφείου του ΚΚΕ.

Μία από τις πρώτες ομάδες αντίστασης και μάλιστα ένοπλη, σχηματίστηκε ήδη από τον Μάη του 1941 στον Ν. Σκοπό Σερρών από νέους.

Άλλη ομάδα δρούσε από τις πρώτες μέρες της Κατοχής μεταξύ των χωριών Προβατά, Μονοκκλησιά και Κουμαριά, άλλη στον Λευκώνα Σερρών, ενώ στην περιοχή της Βισαλτίας δημιουργήθηκε η πρώτη ανταρτο- ομάδα «Οδυσσέας Ανδρούτσος».

Σε αυτό το αγωνιστικό κλίμα που διακατείχε τον πληθυσμό της ευρύτερης περιοχής ξέσπασε τον Σεπτέμβρη του 1941, το πρώτο στην Ελλάδα και το δεύτερο στην Ευρώπη οργανωμένο αντιστασιακό κίνημα κατά του Άξονα, η εξέγερση της Δράμας. Εκείνο το βράδυ, πάνω από 2.000 ένοπλου λαού, με επικεφαλής κομμουνιστές και την υποστήριξη ολόκληρου σχεδόν του πληθυσμού εξεγέρθηκαν.

Οι Βούλγαροι φασίστες, όμως, κινητοποίησαν αστραπιαία ισχυρές δυνάμεις στρατού και χωροφυλακής. Πάνω από 2.000 πατριώτες έπεσαν από τις σφαίρες των κατακτητών στη Δράμα.

Η κτηνωδία τους δεν σταμάτησε εκεί,στις 1 Οκτώβρη έσφαξαν τους άνδρες στην Κορμίστα, στις 3 Οκτώβρη σκότωσαν 18 παλλικάρια στον Ν.Σκοπό, στις 6 Οκτώβρη δολοφόνησαν το Μακεδονικό Γραφείο του ΚΚΕ λίγο έξω από την Παλαιοκώμη, δολοφόνησαν τους 21 αγωνιστές-οργανωτές της αντίστασης στον Λευκώνα, ενώ οι σύμμαχοι τους Γερμανοί φασίστες προκάλεσαν στις 17 Οκτώβρη το Ολοκαύτωμα των Κερδυλλίων.

Σε όλες αυτές τις περιοχές υπάρχουν μνημεία που με εκδηλώσεις τιμής και μνήμης αποτίουμε φόρο τιμής στους αγωνιστές που έδωσαν την ζωή τους αγωνιζόμενοι κατά του φασισμού. Σε αυτές τις εκδηλώσεις δεν χωράνε οι φασίστες του σήμερα που παρουσιάζονται με την προβιά του πατριωτισμού. Σήμερα η επανεμφάνιση φασιστικών ομάδων μόνο τυχαία δεν είναι σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας και εμπλοκής, που το εθνικιστικό - ρατσιστικό τους δηλητήριο είναι απαραίτητο για να στήνονται κάλπικα διλήμματα και να εγκλωβίζεται ο λαός κάτω από ξένες σημαίες, κάτω από τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης.

Το εργατικό κίνημα έχει και τη δύναμη και την πείρα με την οργανωμένη πάλη του να τσακίσει τις ναζιστικές - φασιστικές ομάδες, δυναμώνοντας τη δράση του ενάντια στο εκμεταλλευτικό σύστημα, που γεννά και θρέφει τον ναζισμό.

Απευθύνουμε κάλεσμα σε κάθε εργαζόμενο, νέο και νέα, σε κάθε άνθρωπο που δεν συμβιβάζεται να γίνει πρωταγωνιστής. Να μην περιμένει σωτήρες. Να δυναμώσει το εργατικό - λαϊκό κίνημα. Να συμπορευτεί με το ΚΚΕ στους καθημερινούς αγώνες σε κάθε μέτωπο. Μόνο ένας λαός αποφασισμένος μπορεί να απομονώσει οριστικά τους φασίστες και να τους στείλει εκεί που ανήκουν, στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Μόνο ένας λαός που θα πιστέψει στη δύναμή του μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτός είναι ο δρόμος που αξίζει στον λαό μας. Με πίστη στη δύναμη της εργατικής τάξης. Με εμπιστοσύνη στη νέα γενιά. Με αισιοδοξία. Με το κεφάλι ψηλά.