ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ ΕΠΙ ΤΗ ΛΑΜΠΡΟΦΟΡΩ ΑΝΑΣΤΑΣΕΙ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ

ΕΠΙ ΤΗ ΛΑΜΠΡΟΦΟΡΩ ΑΝΑΣΤΑΣΕΙ

ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

«Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθό­νια. Ἑορταζέτω γοῦν πᾶσα κτίσις τήν ἔγερσιν Χριστοῦ, ἐν ᾗ ἐστερέω­ται». (Κανών τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Κυριακῆς τοῦ Πάσχα, ὠδή γ’).

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Μᾶς ἀξί­ωσε καί πάλιν, ὁ φιλάν­θρωπος Θεός, μέ αἰσθήματα πνευ­ματι­κῆς ἀνατάσεως νά φθάσουμε μέ καθαρές ἀπό τόν εὐλογημένο ἀγώνα τῆς τεσσαρακονθήμερης νηστείας τίς αἰσθήσεις, στήν κορυφαῖα καί εὐλογημένη αὐτή νύχτα τῆς ἁγίας πίστεώς μας καί νά ἑορτάσουμε τήν Ἀνά­σταση τοῦ Κυρίου καί Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ πανένδοξη καί λαμπροφόρος Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἑορτή τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, καθώς «θανάτου ἑορτά­ζομεν νέ­κρωσιν, ἅδου τήν καθαίρε­σιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου τήν ἀπαρ­χήν».

Ἡ ἐφετεινή Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου μας ὅμως ἑορτάζεται μέσα σέ ἕνα κλῖμα ἀγωνίας καί ἀβεβαι­ότητος, πού πλήττουν ὁλόκληρο τόν κόσμο καί τίς ἀντοχές τῆς κοινωνίας μας. Αὐτή ἡ θλιβερή πραγματικότητα εἶναι ἡ ἀναπόδραστη συνέπεια πρωτίστως τῆς πνευματικῆς καί ἠθικῆς παρακμῆς τῆς κοινω­νίας μας, πού ἐπιλέγει νά πορεύεται, μέσα σέ μία παραζάλη, ἀπιστίας, ἐγωϊσμοῦ καί αὐτοαναφορικότητος. Τά πιεστικά προβλήματα φανερώνουν μέ τόν τραγικότερο τρόπο τήν ἐγγενῆ ἀπροθυμία τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου νά ἐργασθεῖ γιά ἕναν καλύτερο κό­σμο, βασισμένο στίς ἀξίες τῆς πίστεως, τῆς ἀγάπης, τῆς δικαιο-σύνης, τῆς ἀρετῆς, τῆς συνέπειας, τῆς εἰρήνης, τῆς ἐνσυναίσθησης, τῆς συγχωρητικότητος, τῆς ἐγκαρτέρησης.

Ἀξίες θεμελιώδεις πού νοηματοδο-τοῦνται αὐθεντικῶς ἀπό τόν Σταυρό, τήν λυτρω-τική θυσία καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας. Ἡ πνευματική φτώχεια, ἡ οἰκονομική κρίση, οἱ πόλεμοι, οἱ γεωπολιτικές ἀνακατατάξεις, ἡ παραβατικότητα, ἡ αὐξανόμε­νη βία, ἡ ἀπαξίωση ἀξιῶν καί θε­σμῶν, ὁ θυμός καί ἡ ἐπιθετικότητα στίς σχέσεις ἀνθρώπων, κοινωνιῶν καί ἐθνῶν καί ἄλλα φαι­νόμενα παρακμιακῆς συμπεριφορᾶς, κλονίζουν τό ἀνθρώπινο οἰκοδόμημα. Οἱ νουνε-χεῖς ἄνθρωποι δίκαια διερωτῶνται. Ποῦ βαδίζει ὁ κόσμος μας; Ὑπάρχει ἄραγε ἐλπίδα;

Τήν ἀπάντηση τήν δίδει μέ τήν Ἀνάστασή Του ὁ Κύριός μας. Ναί, ὑπάρχει ἐλπίδα! Ὄχι ὡς μία ἀφηρημένη εὐχή, οὔτε πάλι ὡς ἔκφραση τῆς ἀνάγκης τοῦ ἀνθρώπου νά ἐπιβιώσει, ἀλλά ὡς πρόσωπο, ὡς μία χειροπιαστή βεβαιότητα. Ὁ Λυτρωτής καί Σωτῆρας τοῦ κόσμου, ὁ ἀναστάς ἐκ τῶν νεκρῶν μέ τήν δική Του δύναμιν, ὁ θεάν-θρωπος Ἰησοῦς Χριστός! Αὐτός εἶναι ἡ ἐνυπό-στατη καί μόνη ἐλπίδα μας, «ὁ ἀναγεννήσας ἡμᾶς εἰς ἐλπίδα ζῶσαν» (Α’ Πετρ. 1, 3). Βιώνοντας μέ πίστη στήν ζωή μας καί μέ τήν ζωή μας τό ἀναστάσι­μο λυ­τρωτικό γεγονός, οἱ συνθῆκες τοῦ ἐπί γῆς βίου μας ἀποκτοῦν μία σταυροαναστά-σιμη ἐλπιδοφόρο προοπτική.

Ἡ σκληρή πραγμα-τικότητα τῆς ζωῆς μας μέσα στόν σύγχρονο κό­σμο, οἱ πολλές καί πιεστικές μέριμνες τῆς ζωῆς, οἱ πειρασμοί καί οἱ θλί­ψεις, δέν θά πρέπει νά μᾶς ἀπελπίζουν. Στόν πόλεμο τοῦ Διαβόλου, στίς δοκιμασίες τῆς ζωῆς ὁ ἄνθρωπος τῆς πίστεως ἀντιπαραβάλει τήν ἐμπιστοσύνη του στόν Ἀνα-στάντα Κύριο. Αὐτό τό γεγονός γεννᾶ τήν ἐλπίδα, χαλυβδώνει τήν ὑπομονή καί τήν καρτερία, ἐμπνέει τό ἀγωνιστικό φρόνη­μα, πλαταίνει τούς ὁρίζοντες, ἰσχυροποιεῖ τίς ἀντοχές, διανοίγει προοπτικές ζωῆς αἰωνίου.

Ὁ Ἀναστάς Κύριος μᾶς ἐλευθερώνει ὄχι μόνον ἀπό τόν φόβο τοῦ θανάτου, ἀλλά μᾶς θωρακίζει καί μᾶς ἐμψυχώνει στόν ἀγώνα μας κατά τῆς ἁμαρτίας, πού γεννᾶ τόν θάνατο. Κα­νείς λοιπόν ἐφεξῆς, λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος, νά μήν φοβᾶται τίποτε, ὅσο εἶναι μαζί μέ τόν Ἀναστη-μένο Χριστό. Πρό τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἦταν πράγματι «φοβερός ὁ θάνατος γιά τόν ἄν-θρωπο». Μετά τήν Ἀνάστασιν ὅμως γίνεται «φο-βερός ὁ ἄνθρωπος γιά τόν θάνατο», καθώς ὁ ἄνθρωπος ἐνδύεται πλέον τήν πανοπλία τοῦ Θεοῦ, τήν αἰώνιον ζωήν, ἐνδύεται μυστικῶς τόν ἴδιο τόν Χριστό, τόν νικητή τοῦ θανάτου!

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος τῆς πίστεώς μας, πάνω στόν ὁποῖο θεμελιώνεται καί στερεώνεται ἡ Ἐκκλησία μας καί ὁλόκληρος ὁ κόσμος. Χωρίς τήν Ἀ­νάσταση τοῦ Χριστοῦ «κενή ἡ πίστις ὑμῶν» (Α’ Κορ. 15, 14). Ἡ πίστη μας στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ φωτίζει, ἰσχυροποιεῖ, νοηματοδοτεῖ, ὀμορ-φαίνει καί δίνει προοπτι­κή στήν ζωή καί τόν ἀγώνα μας. Γι’ αὐτό καί ἡ ἁγία ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀναστάσεως, δύο χιλιάδες χρόνια τώρα, καλεῖ ὅλους μας νά γίνουμε κοινωνοί τῆς Ἀναστά­σεως καί νά γνωρίσουμε βιωματικῶς τόν Κύριο «καί τήν δύναμιν τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ» (Φιλ. 3, 10), πού χαρίζεται, ὡς δυνατότητα ἐπιλογῆς ζωῆς καί σωτηρίας σέ ὅλους μας.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ὁ Θεός τῆς εἰρήνης (Ρωμ. 15, 33), ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς, μᾶς ἐχάρισε μέ τό θεῖον Πάθος καί τήν πανένδοξη Ἀνάστασίν Του τήν πάντα «νοῦν ὑπερέχουσαν εἰρήνην» (Φιλ. 4, 7). Ὁ ἀναστάς Κύριος, «ἡ εἰρήνη ἡμῶν» (Ἐφεσ. 2, 14), ἀπεκατέστησε τήν κοινωνία μας μέ τόν Θεόν καί Πατέρα μας, ἔφερε τήν πραγματική εἰρήνη στήν καρδιά καί συνολικῶς στήν ζωήν μας. Εὔχομαι πατρικῶς ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου μας νά γίνει τό προσωπικό μας ἅγιον Πάσχα, τό πέρασμα τοῦ καθενός μας στήν ἁγιό­τητα, τήν ἀγάπη, τήν χαρά, τήν εὐλογία, τήν ζωή καί τελικῶς στόν ἴδιο τόν Χριστό, τό αἰώνιο καί μυστικό μας Πάσχα.

Πολύ θά ὡφεληθοῦμε σ’ αὐτόν τόν ἀγῶνα μας ἐν-θυμούμενοι τί ἔλεγε ὁ σύγχρονος ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ: «Σέ τέσσερις μόνο λέξεις συγκεφαλαιοῦνται καί τά τέσσερα Εὐαγγέλια τοῦ Χριστοῦ. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ! Σέ κάθε μία λέξη ἀπό αὐτές εὑρίσκεται ἕνα Εὐαγγέλιο καί στά τέσσερα Εὐαγγέλια εὑρίσκεται τό νόημα ὅλων τῶν κόσμων τοῦ Θεοῦ, τῶν ὁρατῶν καί τῶν ἀοράτων»!

Ἡ δε χάρις καί τό ἄπειρον ἔλεος τοῦ ἐνδόξως ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντος Κυρίου Ἰησοῦ εὔχομαι καί προσεύχομαι νά σκεπάζουν καί νά ἁγιάζουν ὅλους σας, ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ – ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ, ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΑ

Διάπυρος πρός τόν Ἀναστάντα Κύριον εὐχέτης σας

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

Ο ΣΕΡΡΩΝ ΚΑΙ ΝΙΓΡΙΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ