’Πολιτική πραγματικότητα και φαντασιώσεις’’ -Γράφει ο Σερραίος οικονομολόγος Κώστας Σαραφίδης

Το αφήγημα της Κυβέρνησης συνοψίζεται στο αίτημα για σταθερότητα, στην ουσία δηλαδή στο «φόβο» της επανάκαμψης της Αντιπολίτευσης. Δυστυχώς σε αυτό το «φόβο» δεν έχει αρθρωθεί μια πειστική ενναλακτική πρόταση. Για το ΠΑΣΟΚ έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση η ευκαιρία της ανάδειξής του σε «δεύτερο πόλο», από τη στιγμή που επιλέχθηκε λάθος πεδίο στο οποίο δίνει τη μάχη.

Η αντισυστημική ψήφος έχει αποδέκτες και εκφραστές, που δεν θα έπρεπε να απασχολούν μια Πολιτική Σοσιαλδημοκρατίας. Δημιουργεί τον θόρυβο που θέλει, αλλά που δεν αφήνει να ακουστούν οι προτάσεις του. Ο τρόπος που το κάνει είναι πότε άτσαλος, πότε αρνητικός και σταθερά επιθετικός. Ένας τρόπος που απευθύνεται περισσότερο στα άκρα, τα οποία όμως δεν έχουν καμία πρόθεση να τον ακούσουν.

Η πολιτική είναι ζήτημα επιλογών και προτεραιοτήτων, για τις οποίες επιβάλλονται συγκρούσεις και κόκκινες γραμμές. Η μάχη πρέπει να δοθεί με συνέπεια και ξεκάθαρους στόχους. Κατά πολλούς στο χώρο του Κέντρου, ο οποίος όμως δεν θα πρέπει να λογίζεται ως μέσος όρος της Δεξιάς - Αριστεράς. Άλλωστε το ΚΕΝΤΡΟ δεν ήταν ποτέ ιδεολογία αλλά ‘’επάγγελμα’’.

Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να μετατρέψει την ιστορία του, σε ‘’θελκτικό ανάγνωσμα’’ της σημερινής εποχής. Μια λογική κίνηση θα ήταν να συνομιλήσει με την κοινωνία και όχι να περιμένει να απευθυνθεί ή ίδια σε αυτό. Στο πολιτικό σκηνικό κυριαρχούν καταγγελτικές φωνές, που έχουν ενδυθεί το μανδύα του λαϊκισμού. Το ΠΑΣΟΚ ως σταθερά υπεύθυνη δύναμη, δεν μπορεί και δεν πρέπει να παίξει αυτό το ρόλο.

Μεγάλο κομμάτι των πολιτών έχουν εγκλωβιστεί στην λογική της τιμωρίας, μόνο που αυτή δεν παράγει λύσεις. Ο θυμός έχει γίνει ‘’πολιτική ταυτότητα’’ και το μόνο που εξυπηρετεί είναι η ανάγκη για καθαρούς ενόχους, ενώ η χώρα έχει ανάγκη για καθαρές λύσεις. Ο θυμός δεν οδηγεί στην ελπίδα, απλά σε κάποιες των περιπτώσεων, δίνει οντότητα σε ‘’αόρατους’’ πολίτες, που σε διαφορετική περίπτωση θα ήταν σκιές.

Στο πολιτικό σκηνικό η μόνη σταθερά, μέσα σε ένα σύνολο αγνώστων, είναι η μη επίτευξη αυτοδυναμίας της Κυβερνητικής Παράταξης. Επομένως το ερώτημα των συνεργασιών θα πρέπει να απευθυνθεί εκεί και όχι σε λάθος υποκείμενα. Για το ΠΑΣΟΚ ή μόνη οδός είναι η αυτόνομη πορεία, μέσω ορθών επιλογών, για την επίτευξη του καλύτερου αποτελέσματος.

Οι απόψεις περί συνεργασιών με την Αριστερά, αποτελούν φωνές δίχως περιεχόμενο, αφού θα πρέπει να συνοδεύονται και από το σκεπτικό ότι αντίπαλος μας είναι η πραγματικότητα. Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί από τους λαλίστατους κενολόγους είναι το εξής : Ποια αριστερά ; την πάνω, την κάτω, την πέρα ή τη δώθε ;

Μέσα σε όλα αυτά προέκυψε και το ζήτημα της ‘’διεύρυνσης’’ ως εργαλείο απεγκλωβισμού από τις χαμηλές πτήσεις. Μόνο που η διεύρυνση θα πρέπει να επιτευχθεί στη βάση και όχι στην κορυφή, γιατί έτσι δημιουργούμε εν γνώση μας μια αντεστραμμένη πυραμίδα, με κύριο χαρακτηριστικό την ανισορροπία της. Επίσης θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι όροι ‘’διεύρυνση’’ και ‘’ευρυχωρία’’ δεν ταυτίζονται.

Προφανώς όλες οι περιπτώ¬σεις δεν είναι ίδιες. Ουσιαστικά όσοι προτίμησαν άλλους ‘’πολιτικούς αγρούς’’, ακολούθησαν τους ψηφοφόρους, γεγονός ανεπίτρεπτο για ‘’ηγέτες’’, οι οποίοι επιβάλλεται να ακολουθήσουν αντίστροφη πορεία. Εδώ υπάρχει ένα θέμα ηθικής τάξης, αφού υπάρχει και η επιλογή της απόσυρσης, αντί να προσα¬ρμό¬ζεις για λόγους προσωπικού συμφέροντος τον πολιτικό σου λόγο.

Το πρόβλημα στην σημερινή πολιτική πραγματικότητα δεν είναι η έλλειψη θεσμών, αλλά η απουσία κοινωνίας να τους ‘’κατοικήσει’’. Η κοινω¬νία των αγανακτισμένων καταφερτζήδων λειτουργεί ακόμη με τις αξίες ‘’νυχτερινού κέντρου’’. Στο πρόγραμμα του νυκτερινού κέντρου μετράνε μόνο τα σουξέ, και όταν βρίσκεσαι σε αυτό το μόνο που δεν σκέφτεσαι είναι το ξημέρωμα.

Ο στόχος πρέπει να είναι το μέλλον και όχι η συγκυρία. Οι ‘’χλιαρές’’ πολιτικές απλά μεταθέτουν χρονικά το ζητούμενο, που ποτέ δεν έρχεται. Η χώρα πήγε μπροστά μόνο στις περιπτώσεις που υπήρχε ένας συγκεκριμένος στόχος, και οι πολιτικές δεν στηρίζονταν σε αποτυχημένες συνταγές που επιβάλλονταν από το ‘’περιθώριο’’, που ένιωθε ότι έτσι αποκτούσε φωνή.