Πόπη Χαριτωνίδου: Τύμβος Καστά: Πόσες φορές μπορεί να μετατεθεί μια υπόσχεση;

Το 2021 μάς είπαν «λίγη ακόμη υπομονή».

Μετά ήρθε το 2023.

Έπειτα το 2027.

Τώρα ακούμε για το 2028.

Κάθε φορά ένα νέο χρονοδιάγραμμα.

Κάθε φορά μια νέα υπόσχεση. Και κάθε φορά η Αμφίπολη περιμένει.

Εάν ένα έργο αυτού του μεγέθους χρηματοδοτείται από την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, δεν έχει η Περιφέρεια μόνο την υποχρέωση να εξασφαλίζει τα χρήματα, αλλά και το δικαίωμα, ίσως και την ευθύνη, να απαιτεί την αυστηρή τήρηση των χρονοδιαγραμμάτων;

Μήπως θα έπρεπε να υπάρχει συνεχής δημόσιος έλεγχος της πορείας του έργου; Μήπως θα έπρεπε, σε κάθε νέα παράταση, να παρουσιάζονται αναλυτικά οι λόγοι της καθυστέρησης και το νέο δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα;

Και οι Δήμοι;

Ο Δήμος Αμφίπολης και ο Δήμος Σερρών άσκησαν την πίεση που θα περίμενε κανείς για το σημαντικότερο αρχαιολογικό μνημείο της περιοχής;

Διεκδίκησαν δημόσια συγκεκριμένες δεσμεύσεις ή αρκέστηκαν στις ανακοινώσεις που κάθε φορά μετέθεταν την ολοκλήρωση λίγο πιο μακριά;

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για ένα τοπικό έργο.

Μιλάμε για ένα μνημείο παγκόσμιου ενδιαφέροντος, που μπορεί να αλλάξει την αναπτυξιακή πορεία ολόκληρης της Ανατολικής Μακεδονίας.

Η κοινωνία δεν ζητά εκπτώσεις στην επιστημονική εργασία.

Ζητά, όμως, κάτι αυτονόητο: συνέπεια, λογοδοσία και σεβασμό στις δημόσιες δεσμεύσεις.

Και αν το 2028 μετατραπεί σε 2029;

Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν οι πολίτες είναι ανυπόμονοι.

Το ερώτημα είναι πόσες φορές μπορεί να αλλάζει ένα χρονοδιάγραμμα, χωρίς κανείς να αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί δημόσια.

Και μια ιδιαίτερη αναφορά στον Δήμο Σερρών.

Αν κρίνει κανείς από τις προτεραιότητές του, θα πίστευε ότι η Αμφίπολη κείται μακράν.

Παρότι απέχει μόλις 45 χιλιόμετρα από την πόλη των Σερρών, δεν έτυχε της προβολής που θα άρμοζε σε ένα μνημείο παγκόσμιας εμβέλειας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο τουριστικός οδηγός του Δήμου, όπου προβλήθηκε και ορθώς το Σπήλαιο Αλιστράτης, ενώ η Αμφίπολη, ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς προορισμούς της Ελλάδας, απουσίαζε.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι απλό:

Πώς είναι δυνατόν ένας τόπος που φιλοξενεί τον Τύμβο Καστά, τον Λέοντα της Αμφίπολης, το Μουσείο και έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της χώρας να μη θεωρείται βασικός πυλώνας της τουριστικής προβολής του νομού;

Ίσως τελικά, για κάποιους, η Αμφίπολη να βρίσκεται πολύ πιο μακριά από τα 45 χιλιόμετρα που δείχνει ο χάρτης.

Τάδε έφη η Πόπη Χαριτωνίδου για τις συνεχείς μετατοπίσεις στο άνοιγμα του Τύμβου στο λόφο Καστά και μαθαίνω πως αυτό το Σάββατο στην Αμφίπολη θα βρίσκεται η Υπουργός Πολιτισμού κ. Μενδώνη.

Όχι για τον Τύμβο, αλλά για τα εγκαίνια του έργου προστασίας και συντήρησης της αρχαίας ξύλινης γέφυρας στην Αμφίπολη