Σέρρες - Ο Άγγελος δολοφονήθηκε... και η πόλη ετοιμάζεται για τα ...Καρναβάλια!

(για τον Αγγελάκο....)

Πέρασαν σχεδόν 20 μέρες από την -σε κοινή θέα- δολοφονία του Άγγελου 

Γράφει ο Εκπαιδευτικός Γιάννης Πούλιος

Θα περίμενε κανείς ότι η τοπική κοινότητα έχει πια συνειδητοποιήσει τις διαστάσεις του γεγονότος...

...ότι οι συλλογικότητες, οι φορείς, τα πρόσωπα μπήκαν στη διαδικασία αναστοχασμού για τον ρόλο τους στη δημόσια σφαίρα..

...ότι ξεκίνησε ένας δημόσιος διάλογος για την ανήλικη παραβατικότητα...

...ότι στον διάλογο αυτό έγινε μια στοιχειώδης αυτοκριτική για λάθη και παραλείψεις και διατυπώθηκαν προτάσεις για το μέλλον...
...ότι υπάρχει η πρόθεση να αναληφθούν πρωτοβουλίες ουσίας και όχι βιτρίνας...

...ότι οι τοπικοί άρχοντες, η Εκκλησία και τα ΜΜΕ έγιναν «μπροστάρηδες» σε αυτή την προσπάθεια...

...ότι από αυτή την «εκστρατεία» δε θα απουσιάζει κανείς και θα συμπεριληφθούν και όλες οι άτυπες δομές εκπαίδευσης (πολιτιστικοί σύλλογοι, αθλητικοί όμιλοι και σωματεία) αλλά και φορείς ιδιωτικής εκπαίδευσης (φροντιστήρια, ωδεία, εικαστικά εργαστήρια)...

Όλα αυτά με σκοπό... να μη θρηνήσουμε άλλους Άγγελους... με σκοπό οι δημόσιοι χώροι στην πόλη μας να είναι προσβάσιμοι και ασφαλείς... αλλιώς δεν είναι «δημόσιοι» χώροι...
...όμως... Τίποτε από τα προαναφερθέντα δεν έχει καν εκκινήσει....

...η πόλη «βιάζεται να αποτινάξει την ενοχλητική σκόνη του πένθους...

...οι φορείς και τα θεσμικά συστήματα προετοιμάζονται πυρετωδώς για την Τσικνοπέμπτη και την Καθαρά Δευτέρα που έρχονται...

...οι «καλοί» άνθρωποι, αυτοί που στις 5 του Γενάρη παρακολουθούσαν σαν ένα ακόμη επεισόδιο δραματικής τηλεοπτικής μυθοπλασίας τη δολοφονία του Αγγελου, εξακολουθούν να είναι «σιωπηλοί»
... «λαλίστατοι» συμπολίτες μας, ακτιβιστές και συλλογικότητες που στο παρελθόν –και δικαίως- μπήκαν μπροστά σε δημόσιες εκστρατείες για τα παιδιά που δολοφονούνται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, στην περίπτωση του Άγγελου «εξαφανίστηκαν»..

...οι «μπαπάδες» και οι «μαμάδες» είναι «ανακουφισμένοι», το δικό τους παιδί γύρισε, είναι ζωντανό και η «μυρωδιά» του είναι διάχυτη στο σπίτι...

...οι πλατείες είναι γεμάτες «ζωή»... λίγα μέτρα μακριά από το σημείο που χτυπήθηκε ο Αγγελος έβλεπα σήμερα έναν αμέριμνο παππού να παίζει με έναν πεντάχρονο «Άγγελο» που αμέριμνα κλωτσούσε ένα μπαλάκι πάνω στα πλακάκια που είναι ακόνη νωπό το «αίμα» του Άγγελου....σε αυτές τις πλατείες οι αγέλες και οι συμμορίες μετακινήθηκαν για λίγο στους παράδρομους... μέχρι να κάτσει η σκόνη της επικαιρότητας...

Δεν ξέρω αν γίναμε ένα με το τέρας που περιγράφει στο κείμενό του ο Χατζιδάκις.... δεν ξέρω πότε περάσαμε από το «φοβάμαι το τέρας», στο «συνηθίζω το τέρας» και στο «γίνομαι τέρας»... μου κάνει εντύπωση πώς δεν μπορούμε πια να αισθανθούμε ούτε το «ρηχό» και επιφανειακό συναίσθημα της θλίψης για την οικογένεια που έχασε το βλαστάρι της... θα περίμενα κάτι πιο ουσιαστικό, τη βαθιά θλίψη που γεννά η συνειδητοποίηση του γεγονότος της δολοφονίας του Άγγελου και όλων των πτυχών της.

Ξέρω... η ζωή συνεχίζεται... ο Αγγελος δε γυρίζει πίσω, η μητέρα του δε θα τον ξαναπάρει αγκαλιά, η αδελφή του δε θα ξαναπιεί καφέ μαζί του, η γιαγιά του δε θα του ξαναδώσει κρυφά χαρτζιλίκι, δε θα ξαναδεί ποδόσφαιρο στον καναπέ παρέα με την αδελφό του και τον πατέρα του...

Όμως!

Ας κάνουμε μια παύση!... ας αφήσουμε για λίγο τον καθημερινό αγώνα επιβίωσης...με τα χρήματα που τόσο αγωνιούμε να βγάλουμε μπορούμε να αγοράσουμε κατοικία, αλλά όχι σπίτι, να αγοράσουμε ρολόι αλλά όχι χρόνο, κρεβάτι αλλά όχι ύπνο...φαγητό αλλά όχι όρεξη...ασφαλιστικά συμβόλαια αλλά όχι ασφάλεια... ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τα κινητά μας... ας αρχίσουμε να αφουγκραζόμαστε αντί να ακούμε μόνο... ας αρχίσουμε να βλέπουμε αντί να κοιτάζουμε μόνο...ας μιλήσουμε με αγάπη και ειλικρίνεια με τα παιδιά μας.

Είναι αδιανόητο να υπάρχει σερραϊκό σπίτι που μια τέτοια συζήτηση δεν έγινε... είναι αδιανότητο να υπάρχει σχολική τάξη όπου ένας τέτοιος διάλογος δεν έλαβε χώρα.

Οι έφηβοι ζητούν μόνο ένα πράγμα... να τους «δούμε», να τους ακούσουμε χωρίς να τους κρίνουμε, να τους διορθώνουμε χωρίς να τους πληγώνουμε, να τους στηρίζουμε χωρίς να τους πατάμε κάτω, να τους αφήνουμε χώρο να γίνουν αυτό που φοβούνται.... ο εαυτός τους...δεν είναι αυτό που νομίζουμε, δεν είναι μόνο τα νεύρα τους, ούτε το βλέμμα που δείχνει πως βαριούνται, δεν είναι μόνο οι κακές τους στιγμές, αλλά κάτι πιο βαθύ, απλά κανείς δεν κάθεται να το δει...

Η πόλη και η τοπική κοινότητα αυτό το «μνημόσυνο» το οφείλει στον Άγγελο και πρέπει να έχει χρόνο να «πενθήσει», όχι με σκυμμένο το κεφάλι, αλλά με διάθεση ανάτασης. Αν ο θάνατος του Άγγελου γίνει αφορμή να αλλάξει κάτι, ίσως αυτό γίνει και μια κάποια παρηγοριά για την οικογένειά του.

Αλήθεια εκεί «έξω»... μπαμπάδες και μαμάδες έμειναν ή μας τελείωσε και αυτό;... δε θα ντραπούμε σε λίγες μέρες να βάλουμε μάσκες, να τραγουδήσουμε γοερά και να φωτίσουμε τον σερραϊκό ουρανό με φωτοβολίδες λίγα μέτρα μακριά από μια οικογένεια που προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της;

Τον Άγγελο δεν τον γνώριζα... δεν γνωρίζω τι αγαπούσε, ποιο ήταν το αγαπημένο του φαγητό, ποια η αγαπημένη του μουσική, τι τον φόβιζε και τι τον συγκινούσε... όπως δε γνωρίζω και την οικογένειά του, παρόλο που τα σπίτια μας απέχουν λίγα μέτρα. Γνωρίζω όμως ότι μια κοινωνία που δεν τοποθετεί στο «κουκούτσι» της τη νέα γενιά, την ασφάλεια και την ευημερία της, είναι χαμένη...

Ας μη φοβόμαστε το πένθος... είναι σαν μια πέτρα που κουβαλάμε στην τσέπη μας.. και πάντα την προσέχεις, την αισθάνεσαι, γνωρίζεις ότι είναι εκεί...και όσο περνάει ο καιρός δυναμώνεις... δεν είναι ότι η πέτρα εξαφανίζεται... γίνεται απλώς πιο ελαφριά...έτσι είναι πιο εύκολο να την κουβαλάς.... αφού η πέτρα παραμένει ακριβώς η ίδια...δε χρειάζεται να φύγουμε μακριά από το πένθος, ούτε να το ξεχάσουμε...

Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι τα επικείμενα πανηγύρια του Καρνάβαλου είναι μια κάποια παρηγοριά...άλλωστε οι μάσκες θα μας επιτρέψουν να κρύψουμε την ντροπή μας
Θα τελειώσω όπως ξεκίνησα την πρώτη μου ανάρτηση για τον Άγγελο.... ντροπή μας!

(ξαναθυμήθηκα αυτές τις μέρες ένα κείμενο του Ελύτη, γι’ αυτά που παίρνουμε μαζί μας όταν φεύγουμε από αυτή τη ζωή.... «ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΡΑΓΜΑ που παίρνει μαζί του πεθαίνοντας ο άνθρωπος είναι το μικρό εκείνο μέρος της περιουσίας του που ίσα ίσα δεν ενδιαφέρει κανέναν άλλο.

Κάτι λίγες αισθήσεις ή στιγμές· δυό τρεις νότες κυμάτων, την ώρα που το μαλλί το παίρνει ο αέρας με τα γλυκά ψιθυρίσματα μες στο σκοτάδι, ολίγες μέντες από δυό κοντά κοντά βαλμένες ανάσες, ένα τραγούδι βαρύθυμο, σαν βράχος μαύρος, και το δάκρυ, το δάκρυ της μιας φοράς, το για πάντοτε.

Όλα όσα, μ’ άλλα λόγια, κάνουν την αληθινή του φωτογραφία, την καταδικασμένη να χαθεί και να μην επαναληφθεί ποτέ»... με πληγώνει βαθιά που ο παλιόκοσμος που φτιάξαμε δεν έδωσε στον Άγγελο και σε όλους τους «Αγγέλους» του κόσμου την ευκαιρία και τον χρόνο να φτιάξουνε τη δική τους «προίκα» για τις τελευταίες τους στιγμές και να αφήσουν το δικό τους «αποτύπωμα» στον κόσμο μας....)