Σέρρες - Τα Μαύρα λιβάδια και οι χαμένοι παράδεισοι

Δύο αποφάσεις, δύο διαφορετικοί τόποι, αλλά μια κοινή γραμμή που τις ενώνει: ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την «ανάπτυξη»

Γράφει η περιφερειακή σύμβουλος Μαρία Παπαδημητρίου

📍Στο Δημοτικό Συμβούλιο Αμφίπολης εγκρίνεται η περιβαλλοντική μελέτη για την κατασκευή φωτοβολταϊκού πάρκου έκτασης 3.100 στρεμμάτων.

Ένα έργο που εντάσσεται στη λεγόμενη «πράσινη μετάβαση», με τη σφραγίδα της βιωσιμότητας και της ενεργειακής αυτονομίας.

Η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τα οφέλη της καθαρής ενέργειας, την ανάγκη απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα και την προσέλκυση επενδύσεων.

Όμως, πίσω από τα μεγάλα λόγια, τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα:

ποιο είναι το πραγματικό αποτύπωμα μιας τέτοιας εγκατάστασης σε μια τόσο μεγάλη έκταση;

Ποιος αποφασίζει για τη χρήση της γης και με ποια ανταποδοτικότητα για την τοπική κοινωνία;

📍Πριν λίγο καιρό, στο Δημοτικό Συμβούλιο Σιθωνίας εγκρίνεται η τουριστική ανάπτυξη στο Διαπόρο, με πρωταγωνιστή γνωστό μεγαλοεπιχειρηματία, και η δημιουργία μιας μεγάλης ξενοδοχειακής μονάδας.

Εδώ η «ανάπτυξη» φορά το ένδυμα του τουρισμού υψηλών προδιαγραφών, με υποσχέσεις για θέσεις εργασίας, αύξηση της επισκεψιμότητας και ενίσχυση της τοπικής οικονομίας.

Και πάλι όμως, τα ερωτήματα είναι παρόμοια: ποιος ωφελείται τελικά;

Πώς διασφαλίζεται η πρόσβαση στον δημόσιο χώρο;

Ποια θα είναι η περιβαλλοντική επιβάρυνση σε μια περιοχή ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς;

Δύο διαφορετικά μοντέλα «ανάπτυξης» – το ένα ενεργειακό, το άλλο τουριστικό.

Και στα δύο, ο κοινός παρονομαστής είναι η εκχώρηση μεγάλων εκτάσεων και φυσικών πόρων σε ισχυρά επενδυτικά σχήματα, με τις τοπικές κοινωνίες να καλούνται να εγκρίνουν – ή απλώς να αποδεχτούν – ειλημμένες αποφάσεις.

Η αντίφαση είναι εμφανής: από τη μία μιλάμε για προστασία του περιβάλλοντος και βιωσιμότητα, από την άλλη επιτρέπουμε παρεμβάσεις μεγάλης κλίμακας που αλλοιώνουν το τοπίο και τη χρήση της γης.

Από τη μία προβάλλεται η ανάπτυξη ως μονόδρομος, από την άλλη απουσιάζει μια ουσιαστική συζήτηση για το ποια ανάπτυξη θέλουμε και για ποιον.

Τελικά, το ζήτημα δεν είναι αν θα υπάρξουν επενδύσεις.

Το ζήτημα είναι αν αυτές θα υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον ή αν θα αναπαράγουν ένα μοντέλο όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από λίγους και οι συνέπειες μοιράζονται σε πολλούς.