Σουλτάνα Λαμπροπούλου - Σέρρες: Που θα ζήσουν τα παιδιά μας όταν δεν θα υπάρχουμε;

Ζούμε σε μια Κοινωνία που συχνά η καθημερινότητα γίνεται βάρος και η ανθρωπιά χάνεται μέσα στην αδιαφορία .

Απευθύνω αυτή την επιστολή όχι μόνο σαν πολίτης αυτού του τόπου αλλά πρωτίστως σαν μητέρα ενός ενήλικα παιδιού με Αυτισμό, αλλά και ως εκπρόσωπος του Συλλόγου Αυτισμού Σερρών Η ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ.

Σας γράφω με αγωνία με φόβο αλλά και με μια βαθιά απογοήτευση γιατί τίποτε δεν γίνεται για την αξιοπρεπή διαβίωση των ατόμων αυτών ούτε σε επίπεδο Δήμου ή Περιφερειακής Ενότητας Σερρών .

Καθημερινά οι Οικογένειες των αυτιστικών ατόμων δίνουμε έναν αθόρυβο αγώνα. Αγώνα για αξιοπρέπεια ,φροντίδα αποδοχή κοινωνική ένταξη και ίσες ευκαιρίες.

Όσο εμείς είμαστε στη ζωή είμαστε η φωνή τους που τα υπερασπίζεται ,όμως κανείς δεν μπορεί να αποφύγει το ερώτημα

Τι θα γίνουν αυτά τα παιδιά όταν εμείς δεν θα είμαστε εδώ..

Η αγωνία αυτή δεν είναι προσωπική υπερβολή είναι μια σκληρή πραγματικότητα για εκατοντάδες οικογένειες στο Δήμο μας, στην ΠΕ Σερρών σε όλη την Ελλάδα.

Δεν υπάρχουν επαρκείς Δομές διαβίωσης ,ούτε οργανωμένα ασφαλή και ανθρώπινα πλαίσια υποστήριξης .

Δεν υπάρχει ένας σαφής κεντρικός σχεδιασμός που να εγγυάται ότι τα παιδιά μας θα συνεχίσουν να ζουν με αξιοπρέπεια όταν οι γονείς θα φύγουν από τη ζωή .

Η Πολιτεία δεν μπορεί να περιορίζεται σε αποσπασματικές παροχές ή ευκαιριακές εξαγγελίες .Χρειάζεται ολοκληρωμένος κεντρικός σχεδιασμός, θεσμική δέσμευση και ουσιαστική συνεργασία με τις Οικογένειες.

Χρειάζονται

1. Στέγες Υποστηριζόμενης Διαβίωσης σε επίπεδο Δήμου -Περιφερειακής Ενότητας
2.Μακροπρόθεσμος προγραμματισμός με σαφή χρηματοδότηση
3.Διασφάλιση προσωπικού κατάλληλα εκπαιδευμένο.
5.Θεσμικό πλαίσιο που να εγγυάται τη συνέχεια της φροντίδας μετά το θάνατο των γονέων

Δεν Ζητούμε προνόμια αλλά ασφάλεια για τα παιδιά μας .

Ζητάμε να μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια μας ένα βράδυ χωρίς τρόμο, ότι αν φύγουμε από τη ζωή αφήνουμε πίσω ένα παιδί απροστάτευτο .

Να αναγνωριστεί έμπρακτα ότι όλα τα άτομα με αυτισμό είναι Πολίτες με δικαιώματα όχι αόρατες υπάρξεις.

Η Ευθύνη δεν είναι μόνο Οικογενειακή είναι κοινωνική ,θεσμική είναι βαθιά ανθρώπινη.

Σε τοπικό επίπεδο υλοποιούνται έργα που αφορούν και εξυπηρετούν την πλειοψηφία των πολιτών βελτιώνοντας την καθημερινότητά τους και την ποιότητα ζωής τους .

Ωστόσο την ιδία στιγμή τα άτομα με αναπηρία εξακολουθούν να βρίσκονται στο περιθώριο σχεδιασμού και των προτεραιοτήτων.

Η Πολιτεία οφείλει να επιδεικνύει έμπρακτη ευαισθησία και να διαμορφώνει πολιτικές που να διασφαλίζουν την ισότιμη συμμετοχή όλων, ανεξάρτητα αν οι παρεμβάσεις αυτές αποφέρουν πολιτικό όφελος, χειροκροτήματα η εκλογική επιρροή .

Ο σεβασμός και η στήριξη προς τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες αποτελεί δείγμα ουσιαστικής δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης .

Καλώ τους Τοπικούς Άρχοντες , Βουλευτές ,Περιφερειακή Ενότητα και Δήμο. 

Να αναλάβετε πρωτοβουλίες ,να ακούσετε τις Οικογένειες να σχεδιάσετε και να υλοποιήσετε πολιτικές που θα εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές μέλλον για τα παιδιά μας .Για μας το αύριο δεν είναι αφηρημένη έννοια ,είναι ένας διαρκής φόβος που ζητά απαντήσεις αναφέρει η κ. Σουλτάνα Λαμπροπούλου από τον Σύλλογο Αυτισμού ν. Σερρών