Θάνος Τζήμερος - Προβλέπω τσουνάμι αιτήσεων για μεταρρύθμιση με προφανή συνεπακόλουθα τη μείωση της ταχύτητας απονομής της Δικαιοσύνης

Δεν με ενδιαφέρει ποιος έφερε προς ψήφιση τον συγκεκριμένο νόμο και ποιος έκανε πρώτος χρήση του. Με ενδιαφέρει αν ο νόμος είναι α) δίκαιος και β) σαφής. Ας ξεκινήσουμε από το (β).
Ο νόμος λέει τα εξής:

"1. Αν από τότε που εκδόθηκε δικαστική απόφαση σχετική με τη γονική μέριμνα μεταβλήθηκαν οι συνθήκες, το δικαστήριο οφείλει, ύστερα από αίτηση ενός ή και των δύο γονέων, των πλησιέστερων συγγενών του τέκνου ή του εισαγγελέα, να προσαρμόσει την απόφασή του στις νέες συνθήκες, ανακαλώντας ή μεταρρυθμίζοντάς την, σύμφωνα με το συμφέρον του τέκνου, και ιδίως να αποδώσει στους γονείς την άσκηση της γονικής μέριμνας που τους είχε αφαιρεθεί.

2. Μεταρρύθμιση δύναται να αποφασίζεται από το δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση, έπειτα από αίτηση του ασκούντος το ένδικο μέσο ή του αρμόδιου εισαγγελέα, και κατά οριστικής αποφάσεως που ρυθμίζει ζητήματα επιμέλειας και επικοινωνίας τέκνου κατά της οποίας έχει ασκηθεί έφεση. Η ισχύς της ως άνω απόφασης ισχύει μέχρι την έκδοση απόφασης επί του ενδίκου μέσου και εκδίδεται αποκλειστικά σε περιπτώσεις που το επιβάλλει το συμφέρον του τέκνου."

Μεταβλήθηκαν ποιες συνθήκες;

Οι παγκόσμιες;

Οι κλιματικές;

Οι οικονομικές; Και πόσο μεταβλήθηκαν; Κάποιος καλοπροαίρετος θα απαντούσε: "οι συνθήκες που επηρεάζουν τη ζωή του παιδιού".

Να προτείνω λοιπόν μια βελτίωση: "Αν από τότε που εκδόθηκε δικαστική απόφαση σχετική με τη γονική μέριμνα μεταβλήθηκαν ουσιωδώς οι συνθήκες, εις τρόπον ώστε να επηρεάζουν σημαντικά την δυνατότητα του ενός ή και των δύο γονέων προς άσκηση γονικής μέριμνας, καθιστώντας αυτήν δυσχερή, το δικαστήριο οφείλει...

Μπορεί δηλαδή, κάποιος από τους δύο γονείς να έχασε ξαφνικά όλη την περιουσία του, να τράκαρε και να έμεινε παράλυτος, να έπεσε στα ναρκωτικά, να πήρε το παιδί και να πήγε στη λωρίδα της Γάζας, και πλέον να μην μπορεί να ασκήσει την γονική μέριμνα όπως πριν. Δεν θα πρέπει να αλλάξουν οι όροι της συνεπιμέλειας;

"Μόνο προς το δυσμενέστερο μεταβάλλονται οι συνθήκες;" θα ρωτούσε κάποιος καλοπροαίρετος. Αν δηλαδή ένας γονιός που έχασε την επιμέλεια επειδή ήταν ναρκομανής, κατάφερε και θεραπεύθηκε, αν κάποιος που ήταν οικονομικά αδύναμος βρήκε καλή δουλειά ή κέρδισε το λαχείο, δεν συνιστά αυτό μεταβολή των συνθηκών;

Ας τον βελτιώσουμε λοιπόν κι άλλο τον νόμο:

"Αν από τότε που εκδόθηκε δικαστική απόφαση σχετική με τη γονική μέριμνα μεταβλήθηκαν ουσιωδώς οι συνθήκες, εις τρόπον ώστε να επηρεάζουν σημαντικά την δυνατότητα του ενός ή και των δύο γονέων προς άσκηση γονικής μέριμνας, είτε θετικά είτε αρνητικά, το δικαστήριο οφείλει...

Νομίζω είναι εντάξει έτσι.

Ποιος όμως θα διαπιστώσει την αλλαγή των συνθηκών;

Ο δικαστής;

Πώς;

Με δηλώσεις του ασκούντος το ένδικο μέσο;

Και πώς μπορεί ο δικαστής να κρίνει ανεπηρέαστα, όταν ο ασκών ή η ασκούσα το ένδικο μέσο είναι υπουργός;

Θα μου πεις ότι αυτό ισχύει για κάθε δικαστική διαμάχη στην οποία ο ένας διάδικος είναι "ισχυρός" πολιτικά ή οικονομικά.

Μήπως λοιπόν ο νόμος θα έπρεπε να προβλέπει και τον τρόπο με τον οποίο διαπιστώνεται η ουσιώδης αλλαγή συνθηκών;

Μήπως θα έπρεπε αυτό να προκύπτει από έκθεση δύο τουλάχιστον κοινωνικών λειτουργών;

Λέτε κανένας βουλευτής, υπουργός, μέλος νομοπαρασκευαστικής επιτροπής κ.λπ. να μην τα σκέφθηκε αυτά; Δεν νομίζω. Δεν χρειάζονται και πολύ μυαλό. Το ότι δεν μπήκαν στον νόμο και έμεινε σκέτο το "μεταβλήθηκαν οι συνθήκες", ναι, αυτό είναι επιλήψιμο.

Και πολύ μάλιστα.

Και επιπλέον δημιουργεί καινούργια αέναη φάμπρικα προσφυγών.

Διότι καθώς δεν ορίζει μετά από πόσο χρονικό διάστημα μετά την δικαστική απόφαση μπορεί κάποιος να κάνει αίτηση "μεταρρύθμισής" της, ούτε προβλέπει κάποια ποινή (πρόστιμο ή οριστική αφαίρεση της επιμέλειας) σε περίπτωση που η επίκληση περί αλλαγής συνθηκών είναι προσχηματική και εκ του πονηρού, όλοι οι Κράμερ εναντίον Κράμερ θα τρέχουν στα δικαστήρια για να ανατρέψουν αποφάσεις. Κι αν καταφέρει και την ανατρέψει ο ένας, μετά θα κάνει αίτηση ο άλλος.

Και δεν υπάρχει καμμία δικονομική πρόβλεψη για το πώς αυτό θα επηρεάσει την πορεία της έφεσης.

Χάνεις την επιμέλεια αρχικά, κάνεις έφεση και με την "μεταρρύθμιση" την κερδίζεις.

Τι γίνεται με την έφεση;

Την αποσύρεις;

Θα κάνει έφεση ο αντίδικος.

Αλλά κι αυτός μπορεί να μην περιμένει την έφεση και να υποβάλει αίτημα μεταρρύθμισης της μεταρρύθμισης.

Προβλέπω τσουνάμι αιτήσεων για μεταρρύθμιση με προφανή συνεπακόλουθα τη μείωση της ταχύτητας απονομής της Δικαιοσύνης, αλλά και την επιβάρυνση της ψυχικής υγείας των παιδιών, που είναι και το πιο σημαντικό.

Οι συνθήκες της ζωής τους θα βρίσκονται συνεχώς υπό αίρεση. Τη μια θα κερδίζει το δικαστήριο ο μπαμπάς και την άλλη η μαμά. Και τα παιδιά διελκυστίνδα ανάμεσά τους, για το καλό τους...
Εδώ θα είμαστε και θα το δείτε.