Το πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου

το μήνυμα του κ.κ. Μακαρίου

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,
Οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι ἔλεγαν: «Τό ῥόδον ἀκμάζει γιά πολύ λίγο χρόνο». Ἄν ὅμως τό ψάχνεις μετά τήν περίοδο τῆς ἀνθοφορίας του, «εὐρήσεις οὐ ῥόδον ἀλλά βάτον». Θά βρεῖς μόνον τά ἀγκάθια τῆς τριανταφυλλιᾶς.
Τί μᾶς λέει τό σοφό γνωμικό; Ὅτι ὁ χρόνος δέν μᾶς περιμένει. Γιά νά κάνουμε κάτι θά πρέπει νά τό κάνουμε στόν καιρό του. «Καιρός παντί πράγματι ὑπό τόν οὐρανόν». Γιά κάθε πράγμα ὑπάρχει ὁ σωστός χρόνος. «Τοῖς πᾶσι χρόνος». Ὑπάρχει καιρός τῆς σπορᾶς καί καιρός τοῦ θερισμοῦ. Δέν μποροῦμε νά τούς ἀντιστρέφουμε. Δέν γίνεται στόν καιρό τῆς σπορᾶς νά πᾶμε γιά θερισμό καί στόν καιρό τοῦ θερισμοῦ νά σπέρνουμε. Ἄν περάσει ὁ καιρός τῆς σπορᾶς καί ὁ γεωργός ἀμελήσει καί βαρεθεῖ νά σπείρει, δέν θά ἔχει σοδειά. «Ὀκτώβρης καί δέν ἔσπειρες σιτάρι, λίγο θά ‘χεις» λέει ἡ λαϊκή σοφία. 

Ὥστε λοιπόν χρειάζεται σωστή ἀξιοποίηση τοῦ χρόνου. Ὅταν τόν ἀφήνουμε νά φεύγει ἄσκοπα, ὅταν σκοτώνουμε τόν χρόνο μας καί τρέχουμε στό τέλος νά τά προλάβουμε ὅλα, δέν θά πηγαίνει τίποτε καλά. Ὅλα θά πηγαίνουν ἀνάποδα. Ἐπειδή θά γίνονται παράκαιρα. Ἔξω ἀπό τήν κανονική τους στιγμή. Καί μερικά δέν θά μποροῦν νά πραγματοποιηθοῦν καθόλου. Ὁ χρόνος τρέχει ἀμείλικτος. Λέει ὅμως κάποιος: «Τά ἄσχημα νέα εἶναι ὅτι ὁ χρόνος πετάει. Τά καλά νέα εἶναι ὅτι ἐσύ εἶσαι ὁ πιλότος».
Ἐδῶ λοιπόν βρίσκεται τό κλειδί τοῦ προβλήματος. Πόσες φορές λέμε: «Μά πότε πέρασε ἡ ὥρα; Πότε πέρασε ὁ χρόνος; Πότε πέρασε ἡ ζωή μου;» Λέει ὅμως ἕνας ξένος συγγραφέας: «Ποτέ μή λές ὅτι δέν ἔχεις ἀρκετό χρόνο. Ἔχεις ἀκριβῶς τόν ἴδιο ἀριθμό ὡρῶν ἀνά ἡμέρα πού διέθεταν ὁ Παστέρ, ὁ Μιχαήλ Ἄγγελος, ἡ Μητέρα Τερέζα, ὁ Λεονάρντο Ντα Βίτντσι, ὁ Τόμας Τζέφερσον καί ὁ Ἀινστάιν». 

Μᾶς δόθηκε λοιπόν ἀρκετός χρόνος. Τό θέμα εἶναι ἄν τόν χρησιμοποιοῦμε ἐπωφελῶς, γιατί λέει πάλι ὁ Ῥωμαῖος ἱστορικός Τάκιτος: «Ἐάν ἐξετάζετε τήν κάθε μέρα ξεχωριστά, θά διαπιστώσετε πῶς δέν ὑπάρχει ἡμέρα πού νά μήν εἶναι γεμάτη. Ἐνώστε τις καί θά ἐκπλαγεῖτε βλέποντας πόσο εἶναι κενές.»
Μπορεῖ νά εἶναι γεμάτος ἀπασχόληση ὁ χρόνος μας, νά μᾶς δίνει τήν ψευδαίσθηση πώς δέν ἔχουμε καιρό γιά τίποτα, καί ὅμως τό τελικό ἐπίτευγμα μιᾶς ὁλόκληρης ζωῆς νά εἶναι ἕνα τεράστιο κενό. Τί τραγικό! Τό θέμα δέν εἶναι ὅτι τρέχει ὁ χρόνος, πράγμα πού δέν εἶναι στό χέρι μας νά ἀλλάξει, ἀλλά τό τί κάνουμε ἐμεῖς στή ῥοή αὐτή τοῦ χρόνου. Ὁ Κύριος μᾶς προειδοποιεῖ ὅτι ὁ χρόνος δέν εἶναι πάντοτε ὁ ἴδιος. Οἱ καιροί ἀλλάζουν. Μετά τήν ἡμέρα ἔρχεται ἡ νύχτα κατά τήν ὁποία «οὐδείς δύναται ἐργάζεσθαι». «Περιπατεῖτε ἕως τό φῶς ἔχετε, ἵνα μή ἡ σκοτία ὑμᾶς καταλάβῃ, καί ὁ περιπατῶν ἐν τῇ σκοτίᾳ οὐκ οἶδε πού ὑπάγει». 

Ἄν δέ γίνουν στόν καιρό πού πρέπει τά ἔργα μας, θά ζημιωθοῦμε. Καί ἄν μέν πρόκειται γιά πράγματα τῆς ζωῆς αὐτῆς, ἴσως λίγο τό κακό. Ἄν ὅμως πρόκειται γιά πράγματα πού ἀφοροῦν τήν ψυχή μας καί τήν μέλλουσα ζωή, τό κακό ἴσως νά εἶναι ἀνεπανόρθωτο. Ἡ βλάβη «ἀνήκεστος», μή ἀναστρέψιμη.
Μᾶς τό θυμίζει κι αὐτό ὁ Κύριός μας ὅταν μιλάει γιά κάποιον πλούσιο, πού ὅσο ἔκαιγε τό καντήλι τῆς ζωῆς του, γλεντοῦσε χωρίς ὅρια, ἀντί νά ἐργάζεται πνευματικά. Ὅταν ὅμως βρέθηκε στή ζοφερή νύχτα τοῦ ἄδη, θρηνοῦσε ἀνόητα καί μετανοοῦσε ἀνώφελα. Ἐπειδή ὁ καιρός τῆς μετάνοιας εἶχε παρέλθει. Τά ῥόδα εἶχαν πλέον μαραθεῖ. Στήν τριανταφυλλιά εἶχαν μείνει μόνο τά ἀγκάθια. 

Τό ἀεροσκάφος πετάει, μά τό πηδάλιο εἶναι στά χέρια τοῦ πιλότου. Καί στόν χρόνο μας κουμάντο κάνουμε μόνο ἐμεῖς καί ὁ Θεός πού τόν ἐπικαλούμαστε νά εἶναι ὁδηγός μας. «Ἄγγελον εἰρήνης, πιστόν ὁδηγόν, φύλακα τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων μας» ζητοῦμε ἀπό τόν Κύριό μας. Ὅπως ἐπίσης παρακαλοῦμε «τήν ἡμέραν πᾶσαν τελείαν, ἁγίαν, εἰρηνικήν» καί «τόν ὑπόλοιπον χρόνον τῆς ζωῆς μας ἐν εἰρήνῃ καί μετανοίᾳ ἐκτελέσαι παρά τοῦ Κυρίου αἰτησώμεθα» καί τέλος «χριστιανά τά τέλη τῆς ζωῆς ἡμῶν ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα, εἰρηνικά παρά τοῦ Κυρίου αἰτησώμεθα».

Μέ εὐχές γιά μιά καλύτερη χρονιά καί μέ πολλή ἀγάπη γιά ἕνα καλύτερο μέλλον.