Των Ελλήνων τα ιερά … Γράφει ο Μάρκος Μπόλαρης

Είχα κατά νούν την σήμερον
να σημειώσω στο παρόν ημερολόγιο
δυό σκέψεις για τον Αγώνα Ελευθερίας υπέρ
που έδωσαν οι Πατέρες μας
πρίν από διακόσιους τόσους χρόνους
για του Χριστού την Πίστιν την Αγίαν
και της Πατρίδος την Ελευθερίαν !
Είχα κατά νούν την σήμερον
να αναγράψω στο σημειωματάριο αυτό
δυό γραμμές αφιερωμένες
στον καπετάν Μάρκο Μπότσαρη
που έζησε ως Άγιος και απέθανε ως ήρωας,
υπεράνω της ιδιοτέλειας των διορισμών
και των χορηγιών ,
αυτόν που σχίζοντας το διοριστήριο του ως Στρατηγού βροντοφώναξε
στους επαναστατημένους πως στη μάχη
αναγορεύονται οι Στρατηγοί,
και στην μάχη τούτος επέτυχε την Νίκη
στα βουνά της Ευρυτανίας
και στέφτηκε από την Ιστορία ήρωας,
ο ανιδιοτελέστερος των ηρώων,
δυό σειρές ευγνωμόνως να χαράξω θέλω
στον ευγενή Αρχιστράτηγο
τον κυρ Μανώλη τον γιό του Παπά
από την Ντοβίστα των Σερρών,
που μεγαλούργησε ως μεγαλέμπορος
που καζάντισε ως τραπεζίτης ,
που ευτύχησε να ιδεί πληθώρα τέκνων
γύρω της τραπέζης του ,
κι ούτε μιά στιγμή δίστασε όλο τούτο
το πλούτος που σύναξε στα τρίστρατα
της Οικουμένης,
ούτε ένα λεπτό δίσταζε όλα να τα προσφέρει
τέκνα κι οικογένεια, επιχειρήσεις κι άσπρα,
κουρμπάνι θυσίας
για την Πίστη του Χριστού και της Πατρίδος
της Ελευθερίας,
να μνημονεύσω δεόντως τον Μαρωνείας Κωνστάντιο
τον Επίσκοπο της Μαρώνειας, που παραστάθηκε
τον Εμμανουήλ Παπά στον Αγώνα,
τον Χαλκιδικιώτη Δεσπότη από τα Μαντεμοχώρια,
που κατέλιπε την έδρα του και ζώστηκε
τα κουμπούρια της Επανάστασης,
στου Εσφιγμένου το Μοναστήρι
τ’ Αγιονορείτικο ευλόγησε τα όπλα
τα στενά της Ρεντίνας έπιασε,
λίγες εκατοντάδες άντρες,
θυσία αινέσεως ,
Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη
Των Ελλήνων τα ιερά,
τα γεγονότα περιγράφει ο Εθνικός βάρδος
την Ελευθερία θωρώντας
αντρειωμένη , από την αντρειωσύνη
ν’ ανατέλλει , ν’ αναθάλλει ,
των ηρώων που προσφέρθηκαν,
την ζωή τους, το αίμα τους
προσκομίζοντας,
τούτα λόγιαζα κι άλλα περισσότερα να ανιστορήσω
στο σημείωμα το σημερινό
να σκαλίσω στον ταμπλά
Τον δρύινο της ημέρας,
όπως άλλοτε χάραζε ο παππούλης μου
ο καπετάν Μάρκος με τα σκαρπέλα του,
μα , ύστερις, ξαναλόγιασα το πράγμα,
κι είπε μου ο λογισμός
πώς κουτσό κι ελλιπές θα είναι το γραφόμενο
εάν μόνον στην Δόξα της Μνήμης
των Ηρώων Πατέρων μας
περιοριστώ ,
μου είπενε ο λογισμός , στ’ αυτί,
πώς την Μνήμη τους δεν θα τιμήσω καταπώς
της πρέπει εάν δεν λαλήσω
βροντόφωνα ,
πώς η Τιμή των Ηρώων είναι η Μίμησή τους,
η τιμή των Μαρτύρων της Πίστης,
όσων έσφαξαν οι Οθωμανοί στους χρόνους
της πικράς δουλείας κι αιχμαλωσίας,
η τιμή των Ηρώων της Πατρίδας,
όσων ως αμνοί άμωμοι το αίμα τους
πρόσφεραν της Ελευθερίας υπέρ,
η Τιμή αυτή λειψή κι φτωχική
θ’ αποδεικνύεται
εάν μόνον σε παρελάσεις και πανηγυρικούς
την περιορίσουμε,
εάν με την δική μας Ευθύνη δεν την συνδέσουμε
εάν με την Ευθύνη της συνέχειας
δεν την συναρμόσουμε,
εάν την δική μας βούληση για της Παρακαταθήκης
της διατήρηση δεν διατρανώσουμε !
Αδέρφια , τούτη τη μέρα,
του Ευαγγελισμού της Κερά Παναγιάς ,
την δική μας σήμερα ευθύνη
αναλογιζόμαστε,
την προσωπική μας του κάθε ενός Πολίτη,
την δική μας ευθύνη,
νουνίζουμε,
την ευθύνη ενός Λαού ιστορικού μ’ αγώνες ,
την ευθύνη μας απέναντι
στις σημερινές συνθήκες, προκλήσεις
Την ευθύνη μας για την Λευτεριά της Πατρίδας,
ιδιαίτερα όταν αμφισβητείται
από γείτονες βουλημικούς,
την ευθύνη μας για την Δημοκρατία,
ιδιαίτερα όταν προσβάλλεται
από το ολιγαρχικό καθεστώς,
το καθήκον μας για την Δικαιοσύνη,
πόσο μάλλον όταν η χειραγώγησή της
επιχειρείται,
το καθήκον μας μέγιστον της συνέχειας
της Ελληνίδος Γλώσσας,
του Πολιτισμού μας η ευθύνη
Ως Παρακαταθήκη !
Συνευθύνη μας !
Κι είναι αυτή η βίωση της συνευθύνης
που μας δίνει το δικαίωμα
να ελπίζουμε ευχόμενοι :
Εις έτη πολλά !