Του Μάη το γαίμα … Γράφει ο Μάρκος Μπόλαρης

Με το καλό ο Μάης με τα ρόδα ! Τα κόκκινα ρόδα , τα μυρωμένα τριαντάφυλλα !

Τα τριαντάφυλλα της Άνοιξης και της πλησμονής

της ομορφιάς της ζωής !

Μνήμες έρχεται φορτωμένος, ανθισμένος τούτος ο Μάης ! Ματωμένη μιά πολύνεκρη Πρωτομαγιά

στο Σικάγο στες Ηνωμένες Πολιτείες

με αγώνες για τα στοιχειώδη εργατικά δικαιώματα !

Κι ο αγώνας όπου γής

συνεχίζεται !

Ματωμένος ο Μάης των Χριστιανών στην Ανατολία,

από την Γενοκτονία εκατομμυρίων ανθρώπων

Γενοκτονία που εκτέλεσαν οι Οθωμανοί

με ηθική αυτουργία Γερμανική,

Αρμένιους και Ρωμιούς - στον Πόντο,

στη Μικρασία, στη Θράκη- Ασσύριους

και Συρορθόδοξους,

ατιμώρητο το μέγιστο των εγκλημάτων,

αναίσχυντοι τολμούν να μιλούν

οι Τούρκοι !

Ματωμένος κι ο Μάης των καπνεργατών

στη Σαλονίκη ,

συγκλονιστική της μάννας πάνω στο νεκρό παιδί

η φωτογραφία !

Ματωμένος στη Μάχη της Κρήτης ο Μάης,

άοπλος ένας λαός κατά των σιδερόφρακτων

Γερμανών εισβολέων,

για την λευτεριά και την περηφάνεια

της Πατρίδας ,

ματωβαμμένος ένας Λαός !

Ματωμένος κι ο Μάης της Καισαριανής

παλικάρια για της Ελλάδας τη Λευτεριά

Έλληνες περήφανοι κατάματα

κοιτούν στες κάνες

των Ναζί !

Κι είναι κι ένας Μάης, ο Μάης που μας σημάδεψε

στην ιστορική διαχρονία μας,

που μας σημαδεύει ερυθρώς «Παρασκευή ξημέρωνε , να μη είχε ξημερώσει», ο Μάης της Άλωσης ,

αγιάτρευτη μιά πληγή ,

στην Πύλη του Ρωμανού κείτεται ολοπόρφυρος αίμασι φοινιχθείς

Αυτός ο τελευταίος Έλληνας Κωνσταντίνος

ο Παλαιολόγος,

τον ψάλλει Οδυσσέας ο Ελύτης,

«Την Πόλιν Σοί διδόναι ούτ’ εμόν»,

λίγες σταράτες λέξεις ,

καταπώς τότες στις Θερμοπύλες

οι Τριακόσιοι κι ο Λεωνίδας ,

κι ήτανε η εκκλησιά της Αγία Θεοδοσίας

στολισμένη με τριαντάφυλλα,

ευώδιαζε, ενώ γύρω μαινόταν οι σφαγές,

την είπανε Γκιούλ Τζαμί

έως τα νύν,

γιαυτό

επιμένουν τον Μάη οι μνήμες ιστορικές και

μυριστικές , της έσω ευωδίας μύρα,

στον κόσμο τούτο, μαθές, τίποτε

ποτές τίποτα χάρισμα δεν γίνεται, μόνον με γαίμα

μ’ αγώνες, με μάχες, με θυσίες,

Ελλήνων προμαχούντες,

πάλιν και πάλιν,

μ’ αίμα πορφυρό , ολοπόρφυρο ,

του Μάη ωσάν τα μυρωμένα ρόδα

Ακούς ;

Χάρισμα τίποτες σε τούτο

τον ντουνιά,

Τίποτες,

Παρά μόνον κερδίζεται !

Ακούς ;

Κερδίζεται !

Κι η Λευτεριά κι η αξιοπρέπεια

κι η προκοπή !

Μ’ άλικο μόνον γαίμα Μαγιάτικο

παλικαριών !

Με το καλό ο Μάης,

Αδέρφια ,

παπαρούνες ανεμίζουν στον τράφο,

Με το καλό !

Μυροβόλος να ‘ναι !