Άρης Σερβετάλης: «Είχα ό,τι ήθελα, αλλά το κενό που βίωνα ήταν εφιαλτικό»

Για το εσωτερικό κενό που ένιωθε παρά την επαγγελματική επιτυχία, την αναζήτηση νοήματος και την καθοριστική παρουσία της συζύγου του, Έφης, μίλησε ο Άρης Σερβετάλης στην εκδήλωση «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026».

Ο ηθοποιός αναφέρθηκε στη διαδρομή που τον έφερε πιο κοντά στον Θεό και στην Εκκλησία, περιγράφοντας μια περίοδο κατά την οποία η αναγνωρισιμότητα, η οικονομική άνεση και οι προσωπικές σχέσεις δεν αρκούσαν για να του προσφέρουν ουσιαστική πληρότητα.

«Είχα για την ηλικία μου αρκετά χρήματα, είχα παρέες, είχα φίλους. Ό,τι ήθελα το είχα. Παρ’ όλα αυτά, το κενό που βίωνα ήταν εφιαλτικό», ανέφερε χαρακτηριστικά o κ. Σερβετάλης.

Όπως εξήγησε ο γνωστός ηθοποιός, παρότι είχε πετύχει όσα προβάλλονται ως κοινωνικά πρότυπα επιτυχίας, εξακολουθούσε να αναζητά το νόημα πίσω από αυτά.

«Αφού ό,τι λέει η κοινωνία να κάνω, να πετύχω, να βγάλω χρήματα τα έχω κάνει. Γιατί αισθάνομαι τέτοιο αδυσώπητο κενό, τόσο βασανιστικό;», αναρωτήθηκε, μεταφέροντας τις σκέψεις εκείνης της περιόδου.

Η επιτυχία και η αναζήτηση διεξόδου (δείτε το βίντεο από την εφημερίδα "Ελεύθερο Βήμα"

Ο Άρης Σερβετάλης μίλησε και για την προσπάθεια κάλυψης αυτού του κενού μέσα από τις ουσίες, τονίζοντας ότι η προσωρινή ανακούφιση είναι επίπλαστη και τελικά επιδεινώνει το πρόβλημα.

«Το να το καλύψεις με ουσίες, δεν καλύπτεται. Ίσα ίσα επιδεινώνεται», σημείωσε.

Στην ίδια κατεύθυνση, περιέγραψε τη διαρκή εναλλαγή επαγγελματικών επιτυχιών, βραβείων και σχέσεων ως μια πρόσκαιρη επικάλυψη μιας βαθύτερης εσωτερικής ανάγκης.

«Είναι ότι φοράς τα καλά σου για λίγο, αλλά μετά πάλι αποκαλύπτεσαι. Πάλι υπάρχει αυτό το κενό», είπε.

Η γνωριμία με την Έφη και τον πνευματικό της

Σημείο καμπής στη ζωή του, σύμφωνα με την αφήγησή του, αποτέλεσε η γνωριμία με τη μετέπειτα σύζυγό του, Έφη, και η επαφή με τον πνευματικό της.

«Λίγο πριν πατώσω τελείως, που ήμουν πολύ κοντά στο να πατώσω τελείως, εμφανίστηκε η Έφη στη ζωή μου και γνώρισα τον πνευματικό της», ανέφερε, περιγράφοντας την αφετηρία της πορείας του προς την Εκκλησία.

"Λίγο πριν, νομίζω, καταστραφώ εντελώς και βιώνοντας ένα πολύ μεγάλο κενό, γιατί από όλα όσα έχω κάνει και έχω κάνει αρκετά πράγματα, δυστυχώς, αυτό το οποίο είναι εφιαλτικό είναι η αίσθηση του κενού. Υπήρχε καταξίωση λόγω της σειράς τότε με το λοφίο, αυτά. Είχα για την ηλικία μου αρκετά χρήματα, είχα παρέες, είχα φίλους, είχα-- ό,τι ήθελα το είχα.

Παρόλα αυτά το κενό που βίωνα ήταν εφιαλτικό. Ε, και λέω: "Τι είναι τώρα;

Ποιο είναι το νόημα όλων αυτών;

Αφού ό,τι λέει η κοινωνία να κάνω, να πετύχω, να βγάλω χρήματα, να κάνω από δω, από εκεί, τα 'χω κάνει. Γιατί αισθάνομαι τέτοιο αδυσώπητο κενό, τόσο βασανιστικό;"

Το να το καλύψεις με ουσίες, δεν καλύπτεται. Ίσα-ίσα επιδεινώνεται.

Μπορεί να καλυφθεί εκείνη την ώρα, αλλά είναι τελείως επίπλαστο.

Είναι στις ψευδαισθήσεις και στις αυταπάτες που λέγαμε πριν. Συνεχώς να αλλάζεις θέατρα, δουλειές, να πετυχαίνεις, να παίρνεις βραβεία, να αλλάζεις σχέσεις και όλα αυτά είναι ότι φοράς τα καλά σου για λίγο, αλλά μετά πάλι αποκαλύπτεσαι. Πάλι υπάρχει αυτό το κενό.

Ε, και λίγο πριν πατώσω τελείως, που ήμουνα πολύ κοντά στο να πατώσω τελείως, εμφανίστηκε η Έφη στη ζωή μου και γνώρισα τον πνευματικό της.