Χρήστος Τριανταφύλλου - ΕΚΑΒ Τερπνής: Πόσες ζωές πρέπει να χαθούν για να γίνει το αυτονόητο;
Γράφει ο Χρήστος Τριανταφύλλου εκδότης της εφημερίδας "Νέα Πορεία"
Ένα τραγικό περιστατικό στη Νιγρίτα επαναφέρει με τον πιο σκληρό τρόπο το ερώτημα που εδώ και χρόνια παραμένει αναπάντητο: Γιατί ο σταθμός ΕΚΑΒ Τερπνής δεν λειτουργεί;
Ένας νέος άνθρωπος έφυγε.
Ένα τραγικό περιστατικό που συνέβη στο πανηγύρι της Παλαιοκκλησιάς ο θάνατος από ανακοπή του πρώην Γυμνασιάρχη Νιγρίτας Παύλου Τσακιρίδη ήρθε να θυμίσει σε όλους μας ότι πίσω από τις αποφάσεις, τα υπηρεσιακά έγγραφα, τις υποσχέσεις και τις ανακοινώσεις υπάρχουν άνθρωποι, Υπάρχουν οικογένειες. Υπάρχουν ζωές.
Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά για το περιστατικό, το ασθενοφόρο χρειάστηκε να έρθει από τις Σέρρες και έφτασε περίπου μισή ώρα αργότερα.
Οι διασώστες του ΕΚΑΒ έκαναν ό,τι μπορούσαν.
Η προσπάθεια ανάνηψης συνεχίστηκε, όμως ο άνθρωπος τελικά δεν τα κατάφερε.
Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει σήμερα αν η έκβαση θα ήταν διαφορετική, εάν ένα πλήρως στελεχωμένο ασθενοφόρο βρισκόταν στην Τερπνή και έφτανε στο σημείο λίγα λεπτά μετά την κλήση.
Και ακριβώς επειδή δεν το γνωρίζουμε, το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο βασανιστικό:
- Θα μπορούσε να είχε σωθεί;
- Αυτό δεν θα το απαντήσει κανείς με βεβαιότητα.
Μπορούμε όμως να απαντήσουμε σε κάτι άλλο:
Θα έπρεπε μια περιοχή σαν τη Βισαλτία να περιμένει ασθενοφόρο από τις Σέρρες για ένα επείγον περιστατικό;
Η απάντηση θα έπρεπε να είναι αυτονόητη.
Ο σταθμός υπήρχε. Και λειτουργούσε.
Η ιστορία του ΕΚΑΒ Τερπνής δεν ξεκίνησε χθες.
Το 2014 εγκρίθηκε από το ΕΚΑΒ η δημιουργία σταθμού ασθενοφόρων στον Δήμο Βισαλτίας, ακριβώς για έναν λόγο: να κερδίζεται πολύτιμος χρόνος στην άφιξη του ασθενοφόρου στον τόπο του συμβάντος.
Ο Δήμος παραχώρησε χώρο για τη στέγαση των πληρωμάτων και ο σταθμός λειτούργησε με μόνιμα ασθενοφόρα και πλήρωμα.
Σύμφωνα με το ιστορικό που περιλαμβάνεται στο ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου, η λειτουργία του ήταν συνεχής μέχρι το 2021.
Τον Ιούλιο εκείνης της χρονιάς, λόγω υποστελέχωσης, η λειτουργία του ουσιαστικά διακόπηκε.
Από τότε ξεκινά ένας φαύλος κύκλος. Έγγραφα, διαβεβαιώσεις, αιτήματα, συσκέψεις, ψηφίσματα, υποσχέσεις.
Και ο χρόνος περνά.
Το παράδοξο με το ασθενοφόρο
Κάποια στιγμή φτάσαμε στο σημείο να συζητάμε όχι για το αν υπάρχει ανάγκη σταθμού, αλλά για το αν υπάρχει ασθενοφόρο.
Και εδώ βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες παρανοήσεις της υπόθεσης:
Άλλο υπάρχει ένα ασθενοφόρο στην περιοχή και άλλο υπάρχει ένας λειτουργικός σταθμός ΕΚΑΒ.
Για να λειτουργήσει ένας σταθμός χρειάζονται άνθρωποι.
Χρειάζονται διασώστες. Χρειάζεται πλήρωμα. Χρειάζεται 24ωρη επιχειρησιακή δυνατότητα.
Γιατί ένα ασθενοφόρο χωρίς πλήρωμα είναι απλώς ένα όχημα.
Και ένας σταθμός χωρίς διαθέσιμο πλήρωμα είναι απλώς ένα κτίριο.
Και μετά ήρθε η δωρεά της FIBRAN
Τον Ιανουάριο του 2025 συνέβη κάτι που θα μπορούσε να αποτελέσει την αρχή της λύσης.
Η FIBRAN και η οικογένεια Αναστασιάδη προχώρησαν σε μια σημαντική δωρεά: ένα σύγχρονο και πλήρως εξοπλισμένο ασθενοφόρο για τις ανάγκες του ΕΚΑΒ και της Βισαλτίας. Το ασθενοφόρο παραδόθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2025 στη Νιγρίτα, παρουσία του προέδρου του ΕΚΑΒ Νίκου Παπαευσταθίου, της προέδρου της FIBRAN Μαρίας Αναστασιάδου, της Δημοτικής Αρχής και άλλων εκπροσώπων.
Μια δωρεά που αξίζει δημόσια αναγνώριση.
Μια ιδιωτική πρωτοβουλία που προσέφερε στην περιοχή ένα πολύτιμο μέσο για την αντιμετώπιση επειγόντων περιστατικών.
Όμως ακριβώς εκεί προέκυψε ξανά το ίδιο πρόβλημα.
Πού θα βρίσκεται το ασθενοφόρο και ποια περιοχή θα εξυπηρετεί;
Το νέο ασθενοφόρο τοποθετήθηκε αρχικά στο Κέντρο Υγείας Νιγρίτας, ενώ ταυτόχρονα τέθηκε στον πρόεδρο του ΕΚΑΒ το αίτημα για την επαναλειτουργία του σταθμού Τερπνής. Το ΕΚΑΒ εξέφρασε θετική διάθεση, συνδέοντας όμως την επαναλειτουργία με την πρόσληψη του απαραίτητου προσωπικού.
Και κάπως έτσι επιστρέφουμε στο ίδιο σημείο:
- Το ασθενοφόρο υπάρχει.
- Η ανάγκη υπάρχει.
- Ο χώρος υπάρχει.
- Αυτό που λείπει είναι το προσωπικό για να λειτουργήσει ο σταθμός.
Πόσο ακόμη πρέπει να περιμένουμε;
Ο Δήμος Βισαλτίας δεν είναι ένας μικρός, συμπαγής δήμος.
Έχει 29 χωριά, περίπου 16.000 κατοίκους και έκταση 658 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Υπάρχουν περιοχές σε σημαντική απόσταση από τα Κέντρα Υγείας και ακόμη μεγαλύτερη από το Νοσοκομείο Σερρών, ενώ το οδικό δίκτυο δεν κάνει τις μετακινήσεις ευκολότερες.
Στην περιοχή λειτουργούν επίσης δομές και εγκαταστάσεις με αυξημένες ανάγκες υγειονομικής κάλυψης.
Το ίδιο το Δημοτικό Συμβούλιο, τον Ιανουάριο του 2025, περιέγραψε ως διακαές αίτημα την πλήρη λειτουργία σταθμού ΕΚΑΒ με στελεχωμένο ασθενοφόρο σε 24ωρη βάση.
Άρα το πρόβλημα είναι γνωστό.
- Η ανάγκη είναι γνωστή.
- Η λύση είναι επίσης γνωστή.
- Τι περιμένουμε;
Ο Παύλος δεν πρέπει να γίνει ένας ακόμη αριθμός
Ο π. Γεώργιος Κελεμπέκης, με αφορμή το τραγικό περιστατικό, έκανε μια οργισμένη δημόσια παρέμβαση.
Το μήνυμά του, ανεξάρτητα από τις εκφράσεις που χρησιμοποίησε, συνοψίζεται σε μια αγωνιώδη κραυγή:
Χθες ήταν ο Παύλος. Αύριο μπορεί να είμαι εγώ. Μεθαύριο κάποιος άλλος.
- Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα.
- Δεν είναι θέμα πολιτικής αντιπαράθεσης.
- Δεν είναι θέμα παράταξης.
- Δεν είναι θέμα ποιος θα πιστωθεί την επαναλειτουργία.
Είναι θέμα ανθρώπινης ζωής.
Και εδώ πρέπει να είμαστε δίκαιοι και με τους διασώστες.
Οι άνθρωποι του ΕΚΑΒ που έφτασαν στο περιστατικό δεν είναι υπεύθυνοι για το γεγονός ότι βρίσκονταν μακριά.
Δεν είναι αυτοί που αποφασίζουν πόσα ασθενοφόρα θα υπάρχουν, πόσες βάρδιες θα καλύπτονται και πόσες θέσεις προσωπικού θα εγκρίνονται.
Οι διασώστες κάνουν τη δουλειά τους μέσα στις δυνατότητες που τους δίνει το σύστημα.
Το ερώτημα λοιπόν απευθύνεται στους αρμόδιους.
- Δεν θέλουμε άλλες δικαιολογίες
- Δεν θέλουμε να ακούμε ότι «υπάρχει ασθενοφόρο στην περιοχή».
Θέλουμε να ξέρουμε:
- Υπάρχει σήμερα στελεχωμένο ασθενοφόρο στην Τερπνή;
- Υπάρχει 24 ώρες το 24ωρο;
- Υπάρχει επτά ημέρες την εβδομάδα;
- Πόσοι διασώστες απαιτούνται για την πλήρη λειτουργία του σταθμού;
- Πόσοι υπηρετούν σήμερα;
- Τι έγινε με τις προσλήψεις που είχαν ανακοινωθεί;
- Πότε ακριβώς θα λειτουργήσει ξανά ο σταθμός;
Αυτές δεν είναι παράλογες ερωτήσεις.
Είναι οι ελάχιστες ερωτήσεις που δικαιούνται να κάνουν οι κάτοικοι μιας περιοχής όταν γνωρίζουν ότι σε ένα επείγον περιστατικό κάθε λεπτό μπορεί να είναι κρίσιμο.
Η Τερπνή δεν ζητά προνόμιο Δεν ζητάμε κάτι παράλογο.
Δεν ζητάμε ένα προνόμιο για τη Βισαλτία.
Ζητάμε να επανέλθει ένας σταθμός που δημιουργήθηκε ακριβώς για να μειώνει τον χρόνο ανταπόκρισης.
Ζητάμε να αξιοποιηθεί η δωρεά ενός σύγχρονου ασθενοφόρου.
Ζητάμε το αυτονόητο:
Όταν ένας άνθρωπος καλεί το 166, να υπάρχει ένα πλήρωμα που να μπορεί να ξεκινήσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Γιατί η αξία ενός ασθενοφόρου δεν μετριέται στην τιμή αγοράς του. Μετριέται στον χρόνο που κερδίζει. Και ο χρόνος αυτός μπορεί να είναι ανεκτίμητος.
Ο θάνατος του Παύλου δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να αποδοθούν εύκολες ευθύνες χωρίς αποδείξεις.
Πρέπει όμως να γίνει αφορμή για κάτι πολύ πιο σημαντικό:
Να μην χρειαστεί να ξανακάνουμε την ίδια συζήτηση μετά από έναν ακόμη θάνατο.
Η πολιτεία, το ΕΚΑΒ και όλοι οι αρμόδιοι φορείς έχουν υποχρέωση να δώσουν μια καθαρή απάντηση στην τοπική κοινωνία.
Πότε ανοίγει πραγματικά ο σταθμός ΕΚΑΒ Τερπνής;
- Όχι στα χαρτιά.
- Όχι στο πρόγραμμα.
- Όχι «όταν γίνουν προσλήψεις».
Πότε θα υπάρχει εκεί, σε πραγματική 24ωρη βάση, ασθενοφόρο με πλήρωμα έτοιμο να επιχειρήσει;
Γιατί την επόμενη φορά μπορεί να μην προλάβουμε να συζητήσουμε. Και τότε δεν θα έχει σημασία ποιος είχε δίκιο.
Θα έχει σημασία μόνο αν το ασθενοφόρο ήταν εκεί.
Ο Παύλος δεν πρέπει να γίνει άλλη μία υπενθύμιση ότι η υγεία δεν μπορεί να περιμένει.
Η Τερπνή πρέπει να λειτουργήσει ξανά. Τώρα