Η Γη της Αμφίπολης Εκπέμπει SOS -Γράφει η Πόπη Χαριτωνίδου

Υπάρχουν αποφάσεις που κρίνονται στην κάλπη.

Και υπάρχουν αποφάσεις που κρίνονται από την Ιστορία.
Η θετική γνωμοδότηση του Δήμου Αμφίπολης για τη δημιουργία φωτοβολταϊκού πάρκου 3.100 στρεμμάτων δεν αποτελεί μια απλή διοικητική πράξη.

Είναι μια πολιτική επιλογή που θα συνοδεύει τον τόπο για δεκαετίες.
Κανείς δεν αμφισβητεί την ανάγκη της πράσινης ενέργειας. Όμως πράσινη μετάβαση δεν σημαίνει ότι η γη υψηλής παραγωγικότητας, το φυσικό τοπίο και η ιστορική ταυτότητα μιας περιοχής θυσιάζονται χωρίς έναν ολοκληρωμένο αναπτυξιακό σχεδιασμό.
Το ερώτημα είναι απλό:
Ποιο είναι το όραμα για την Αμφίπολη;
Η μετατροπή χιλιάδων στρεμμάτων παραγωγικής γης σε βιομηχανική ζώνη παραγωγής ενέργειας;
Η περαιτέρω αποδυνάμωση του πρωτογενούς τομέα;
Η αλλοίωση ενός τοπίου που συνδέεται άρρηκτα με την ιστορία της Αμφίπολης και του Παγγαίου;
Η μεγαλύτερη ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τον Δήμαρχο που εισηγήθηκε ή στήριξε αυτή την επιλογή.
Βαραίνει πρωτίστως τους δημοτικούς συμβούλους που την υπερψήφισαν.
Οι δημοτικοί σύμβουλοι δεν εκλέγονται για να επικυρώνουν τις αποφάσεις της δημοτικής αρχής.
 Εκλέγονται για να εκπροσωπούν τους δημότες, να ελέγχουν τη διοίκηση, να εξετάζουν τις συνέπειες κάθε απόφασης και να υπερασπίζονται το δημόσιο συμφέρον, ακόμη και όταν αυτό απαιτεί να διαφωνήσουν με τον Δήμαρχο.
Η ψήφος τους δεν ήταν μια τυπική διαδικασία.
Ήταν μια συνειδητή πολιτική επιλογή.
Αναρωτήθηκαν τι σημαίνει να αφαιρούνται χιλιάδες στρέμματα από την αγροτική παραγωγή;
Αναρωτήθηκαν ποιο θα είναι το αποτύπωμα αυτής της απόφασης σε είκοσι ή τριάντα χρόνια;
Σκέφτηκαν ότι η Αμφίπολη δεν είναι ένας οποιοσδήποτε τόπος, αλλά ένας τόπος με μοναδική ιστορική, αρχαιολογική και πολιτιστική αξία, που θα μπορούσε να αποτελεί διεθνές κέντρο πολιτισμού και ποιοτικού τουρισμού;
Οι δημότες δεν εξέλεξαν δημοτικούς συμβούλους για να σηκώνουν απλώς το χέρι. Τους εξέλεξαν για να υπερασπίζονται τον τόπο τους.
Οι υπογραφές μένουν.
Οι ψήφοι καταγράφονται.
Και η Ιστορία δεν θυμάται όσους ακολούθησαν την εύκολη λύση. Θυμάται εκείνους που είχαν το θάρρος να προστατεύσουν τον τόπο τους όταν αυτός τους χρειάστηκε.
Ο Λέων της Αμφίπολης δεν είναι ένα άγαλμα σιωπηλό.
Είναι το σύμβολο ενός τόπου που απαιτεί σεβασμό, ευθύνη και όραμα.
Γιατί οι τόποι δεν χάνονται μέσα σε μία ημέρα.
Χάνονται με πολλές μικρές αποφάσεις που παρουσιάζονται ως «ανάπτυξη» και αργότερα αποδεικνύονται αποφάσεις χωρίς επιστροφή.
Υ.Γ.
Σε όσους σήμερα μιλούν για «ανάπτυξη», αξίζει να τεθεί ένα τελευταίο ερώτημα:
Τι ακριβώς θα παραδώσετε στα παιδιά και στα εγγόνια αυτού του τόπου σε τριάντα χρόνια, όταν τα φωτοβολταϊκά θα έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο ζωής τους;
Μια γη που για δεκαετίες θα έχει στερηθεί την παραγωγική της χρήση; Ένα τοπίο που θα έχει αλλάξει οριστικά χαρακτήρα; Ή απλώς την υπόσχεση ότι «κάποτε» θα αποκατασταθεί;
Η Ιστορία δεν κληροδοτείται με συμβάσεις και υπογραφές. Κληροδοτείται με τη γη που αφήνουμε πίσω μας.
Και τότε, καμία δημοτική απόφαση δεν θα μπορεί να δικαιολογήσει αυτό που θα αντικρίζουν οι επόμενες γενιές.

Τάδε έφη η Πόπη Χαριτωνίδου για τις συνεχείς μετατοπίσεις στο άνοιγμα του Τύμβου στο λόφο Καστά και μαθαίνω πως αυτό το Σάββατο στην Αμφίπολη θα βρίσκεται η Υπουργός Πολιτισμού κ. Μενδώνη.

Όχι για τον Τύμβο, αλλά για τα εγκαίνια του έργου προστασίας και συντήρησης της αρχαίας ξύλινης γέφυρας στην Αμφίπολη

Η σιωπή σήμερα, η ευθύνη αύριο.

Δίπλα στην έκταση των 3.100 στρεμμάτων, εκεί όπου σχεδιάζεται να εγκατασταθεί το γιγαντιαίο φωτοβολταϊκό πάρκο, βρίσκεται η Ξηροκρήνη, μια περιοχή που συνδέεται άμεσα με τη ρωμαϊκή Εγνατία Οδό.

Η απόσταση από την Αμφίπολη, περίπου δεκατρία χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή, συμπίπτει σχεδόν απόλυτα με τις αποστάσεις των ρωμαϊκών mutationes, των σταθμών αλλαγής αλόγων και ανεφοδιασμού.

Και όμως, αντί να απαιτήσουμε συστηματική αρχαιολογική έρευνα, αντί να ζητήσουμε απαντήσεις για το τι μπορεί να κρύβει αυτή η γη, σιωπούμε.

Από πότε η απουσία ανασκαφής αποτελεί απόδειξη απουσίας ιστορίας;

Από πότε θεωρούμε δεδομένο ότι ένας τόπος, ο οποίος βρίσκεται στην καρδιά της αρχαίας Μακεδονίας και δίπλα στον σημαντικότερο ρωμαϊκό δρόμο των Βαλκανίων, δεν έχει τίποτα άλλο να αποκαλύψει;

Το ερώτημα δεν αφορά μόνο τη δημοτική αρχή και τους συμβούλους που υπερψήφισαν την απόφαση.

Αφορά και όλους εμάς.

Γιατί ένας λαός που δεν διεκδικεί, που δεν ρωτά, που δεν απαιτεί εξηγήσεις και που παρακολουθεί αδιάφορα τις εξελίξεις, μετατρέπεται σταδιακά σε συνένοχο της ίδιας του της παρακμής.

Οι δημοτικοί σύμβουλοι έχουν τεράστια ευθύνη, διότι εκλέχθηκαν για να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των κατοίκων και να ελέγχουν τη δημοτική εξουσία, όχι για να λειτουργούν ως απλοί επικυρωτές αποφάσεων.

Όμως η ευθύνη δεν σταματά εκεί.

Και οι κάτοικοι οφείλουν κάποτε να αποφασίσουν αν θέλουν να είναι πολίτες ή απλοί θεατές.

Η ιστορία της Αμφίπολης, η γη του Παγγαίου και η πολιτιστική κληρονομιά αυτού του τόπου δεν ανήκουν ούτε στους δημάρχους ούτε στις εταιρείες. Ανήκουν στον λαό.

Αν σήμερα αποδεχόμαστε σιωπηλά την απώλεια της παραγωγικής γης, την αλλοίωση του τοπίου και την πιθανότητα να θαφτούν για πάντα άγνωστες σελίδες της ιστορίας μας, τότε αύριο δεν θα έχουμε το δικαίωμα να αναρωτιόμαστε ποιος φταίει.

Γιατί οι τόποι δεν χάνονται μόνο από τις αποφάσεις των λίγων.

Χάνονται και από τη σιωπή των πολλών.

Και η Ξηροκρήνη, είτε κρύβει έναν ρωμαϊκό σταθμό είτε όχι, μας θυμίζει κάτι πολύ σημαντικό:

Ότι οι κοινωνίες που δεν υπερασπίζονται την ιστορία και τη γη τους είναι καταδικασμένες να τις χάσουν

Τάδε έφη η Πόπη Χαριτωνίδου

Τα συμπεράσματα …δικά σας