Ιστορία, παρατηρήσεις ……και ανέκδοτα -Γράφει ο Σερραίος οικονομολόγος Κώστας Σαραφίδης

H Ελλάδα πορεύτηκε προς τη χρεοκοπία, έχοντας στην ιδεολογία της από το 1974 και μετά, τα συστατικά του Λαϊκισμού, του Ναρκισσισμού και του Αριστερού Λόγου.
Ισοπέδωση προς τα κάτω, στη βάση ενός Κοινωνικού Συμβολαίου, με παροχές που δίνονταν με αντάλλαγμα την ψήφο.

Την ευθύνη πάντα την έχουν οι άλλοι, ερίζοντας ακόμη και τώρα αν το Μνημόνιο έφερε την κρίση ή αυτή το Μνημόνιο.
Προοδευτικός λόγος, στην ουσία ήταν βαθιά συντηρητικός, που έδωσε στην προσοδοφορία, το όνομα του ‘’Λαϊκού δικαιώματος’’ .

Για το μόνο που μπορούμε να περηφανευόμαστε, είναι η σπανιότητα που προσδώσαμε στη χώρα, όσο αφορά την κοινωνική συμπεριφορά τριτο¬κο¬σμικού επιπέδου, σε συνδυασμό με ευρωπαϊκού επιπέδου διαβίωση.

Όταν ήρθε η ώρα του λογαριασμού, στο τραπέζι βρέθηκε μόνο το ΠΑΣΟΚ, αναλαμβάνοντας την ευθύνη, καθώς οι υπόλοιποι ως άλλοι καταφερτζήδες, έδεναν τα κορδόνια τους κάτω από αυτό.
Έχει επικρατήσει να ορίζεται η πολιτική ως η τέχνη του εφικτού. Μέγα λάθος, αφού στην ουσία είναι η επιλογή μεταξύ του καταστροφικού και του δυσάρεστου.

Την εποχή της κρίσης επιλέχθηκε η ‘’κακή λύση’’ από τη στιγμή που λόγω των συνθηκών η εναλλακτική θα ήταν ο αφανισμός της χώρας. Το ΠΑΣΟΚ είχε στα χέρια του την ευθύνη του αύριο, που προφανώς διαφέρει από τις ανέξοδες πολιτικές κραυγές των καφενείων, και την ανέλαβε.

Φθάσαμε λοιπόν στο σήμερα, χωρίς στην ουσία να έχουμε κατανοήσει τι συνετέλεσε στην καταστροφή, έτοιμοι να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Ας μη ξεχνάμε ότι η παράσταση ‘’επιτελικό κράτος’’ είναι το δεύτερο μέρος της ‘’επανίδρυσης του κράτους’’ του εν Ραφήνα κοιμώμενου, αφού κάναμε μια στάση στις εκδοχές των ΖΑΠΠΕΙΩΝ, του αγοριού της ΑΝΟΙΞΗΣ.

Ο θυμός, ως συστατικό της τιμωρίας, όταν γίνει ‘’πολιτική ταυτότητα’’ το μόνο που εξυπηρετεί είναι η ανάγκη για καθαρούς ενόχους, ενώ η χώρα έχει ανάγκη από καθαρές λύσεις. Αυτά τα συστατικά, δίνουν οντότητα σε ‘’από-κόμματα’’ που σε διαφορετική περίπτωση θα ήταν σκιές. Η χώρα πήγε μπροστά μόνο στις περιπτώσεις που υπήρχε ένας συγκεκριμένος στόχος, και οι πολιτικές δεν στηρίζονταν σε αποτυχημένες συνταγές που επιβάλλονταν από το ‘’περιθώριο’’, που ένιωθε ότι έτσι αποκτούσε φωνή.

Τίποτα δεν είναι πιο αβέβαιο από τον όχλο. Επιπλέον δε τα σκυλιά ακολουθούν πάντα αυτόν που η αντίστροφη πορεία. Από τη στιγμή που είναι αδύνατο να αλλάξουμε τα ταϊζει. Κατ’ αυτό τον τρόπο οι ψηφοφόροι επέλεξαν άλλες πηγές προσοδοθηρίας. Παρουσιάστηκε όμως και ένα ζήτημα ηθικής τάξης, καθόσον οι ‘’ηγέτες - πολιτικοί’’ ακολούθησαν τους ψηφοφόρους, γεγονός ανεπίτρεπτο, αφού θα έπρεπε να ακολουθηθεί λαό, επιβάλλεται οι πολιτικοί με το παράδειγμα τους να εμπνεύσουν τους ψηφοφόρους.

Ακολουθώντας αυτή την πορεία φθάσαμε στο σήμερα, με κυρίαρχο στοιχείο της πλαστής πραγματικότητας, ότι δεν υπάρχει άλλη πολιτική λύση, πέρα από την υπάρχουσα. Η συζήτηση εξαντλείται στη χαρισματικότητα ή μη των πολιτικών αρχηγών. Το να θεωρούμε χαρισματικό – επικοινωνιακό τον σημερινό Πρωθυπουργό (το πιο σύντομο ανέκδοτο, μετά το παλιό και δοκιμασμένο ‘’………αλβανός τουρίστας’’) μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι στραβά αρμενίζουμε. Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει της προσοχής, ότι μιλάμε για έναν Πρωθυπουργό, που ο δικός του άνθρωπος τον χαρακτήρισε ουσιαστικά ως ‘’ΔΟΝ ΚΟΡΛΡΟΝΕ’’, όσο αφορά την υπόθεση των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων.

Εδώ ταιριάζει απόλυτα η ρήση του Κ. ΣΗΜΙΤΗ σε συνέντευξη του το 1991 ότι ‘’…….ο επικεφαλής ενός κόμματος πρέπει να είναι ένας καλός διευθυντής ορχήστρας, και όχι να είναι ο ίδιος η ορχήστρα’’. Φθάνει θα προσέθετα τα όργανα να συγχρονίζονται στον ίδιο σκοπό, για να μην υπάρχουν παραφωνίες.

Φθάνοντας στη σημαδιακή ημερομηνία 3η Σεπτεμβρίου, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Ιδρυτική Διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ, ήταν μια αφετηρία συζήτησης και όχι αμετάβλητο ευαγγέλιο. Το ΠΑΣΟΚ ήρθε στην εξουσία το 1981 επειδή δεν έμεινε κολλημένο στο 1974. Ο ηγέτης πρέπει να διακρίνει στο παρόν, το μέλλον που έρχεται. Με αυτό ως πυξίδα θα πρέπει να πορευτούμε, κατανοώντας ότι η μόνη πραγματικότητα είναι η πράξη, και όχι οι σχεδιασμοί.

Ο στόχος πρέπει να είναι το μέλλον και όχι η συγκυρία. Πρέπει να πεισθεί ο πολίτης να αντιμετωπίσει το υπεύθυνο ΠΑΣΟΚ, έστω ως τον γιατρό που δεν τον πολυσυμπαθεί, αλλά τον εμπιστεύεται.