Ωσάν αγριολούλουδο …. Γράφει ο Μάρκος Μπόλαρης

Είχα μαζέψει ένα μπουκέτο κατακόκκινες παπαρούνες από τους τράφους του περβολιού,

μα ήταν πολλές, ευαίσθητες, έμορφες,

και τους πρόσφερα, παιδαρέλι , στην γιαγιά μου

την Χρυσούλα, την εκ πατρός.

Πήρε στο χέρι τα εαρινά αγριολούλουδα,

με χάιδεψε στα μαλλιά και με ρώτησε :

-Ξέρεις, γιαβρίμ, γιατί στον τόπο μας ανθίζουν

τόσες πολλές κόκκινες, κατακόκκινες παπαρούνες και στες αυλές μας τόσα πολλά κόκκινα

ευωδιαστά τριαντάφυλλα ;

Όχι, δεν ήξερα !

Ούτε που το είχα σκεφτεί !

- Το αίμα είναι, γιάβρουμ,

συνέχισε η Σμυρνιά γιαγιά μου ,

το αίμα το άλικο είναι από τους μυριάδες

των μυριάδων μάρτυρες, νεομάρτυρες

και ήρωες

που έχυσαν το αίμα τους

για την πίστη μας, για την λευτεριά μας !

Από αυτό το αίμα το χυμένο παίρνουν το χρώμα τους

το κόκκινο το ωραίο κι ανθίζουν κι ωραίζουν

κι οι παπαρούνες και τα ρόδα ,

για να μας θυμίζουν …

Πάρε το σκαμνί σου κι έλα εδώ , δίπλα μου,

στη μουριά από κάτω,

εγώ θα σιάξω τώρα ένα καφεδάκι

και θα σου πώ

μιά ιστορία.

Ρούφηξε την πρώτη γουλιά κι αρχίνησε .

Κόκκινη κλωστή δεμένη …

Πρίν διακόσιους τόσους χρόνους , δηλαδή στους χίλιους οκτακόσιους οκτώ χρόνους

από την Χριστού Γέννα,

ήρθε εδώ στον τόπο μας,

στην θεοφρούρητη πόλη των Σερρών,

ένα παλικάρι εύμορφο, ωσαν αγριολούλουδο

από της Τραπεζούντας τα μέρη,

καλογερόπαπας Αγιονορείτης,

τότες, που ήταν ακόμη

οι Μωχαμέτηδες κυρίαρχοι στα Σέρρας

και στην Ελλάδα ολάκερη,

βλέπεις δεν είχε ξεσπάσει ακόμη

η Επανάσταση στα 1821,

βλέπεις ο κυρ Μανωλάκης ο Παπάς

από την Ντοβίστα ακόμη με τα εμπόρια

και τις επιχειρήσεις καταγίνονταν

μιά στα Σέρρας , μιά στην Κωνσταντινούπολη

και την άλλη στη Βιέννα ,

δεν είχε ακόμη , μαθές, μυηθεί στην Φιλική Εταιρεία,

ούτε είχε προκάμει να σηκώσει το φλάμπουρο

της Επανάστασης

στο Αγιονόρος !

Είχε βγεί τούτο το παλικάρι, ταπεινό ένα καλογέρι,

με ψυχή όμως , σε ασκητικά παλέσματα μαθημένο,

βγήκε από το Άγιον Όρος

όπου ασκούνταν θεοφιλώς στη μεγάλη Σκήτη

της Θεοπρομήτορος Αγίας Άννας κι ύστερα

στο Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος,

βγήκε ώριμος πνευματικά με νηστείες ,

με αγρυπνίες , με ολονύκτιες προσευχές

και ασκητικούς αγώνες

κι οδηγήθηκαν τα βήματά του Θεία Χάριτι

στην περιοχή των Σερρών,

ήρθε την οδόν της σωτηρίας για να δείχνει,

με το κήρυγμά του, μα πιότερο με την βιωτή του,

στο Γένος των Ρωμαίων να φέγγει,

στους ραγιάδες των Σερρών να φωτίζει

στο σκοτάδι της δουλείας ,

το πώς δια του Σταυρού αξιωνόμαστε μετοχής

στην Λαμπροφόρο ημέρα

της Αναστάσεως !

Απλός ήταν ο ιερομόναχος Νικήτας ,

λιτός, ίσιος, ευθύς , ανεπιτήδευτος

και στις καρδιές του απλού Λαού γνώριζε να μιλά,

τις καρδιές τους στήριζε

και τον δυνάστη αψηφούσε !

Και δεν περιορίστηκε στα λόγια , μα το έδειξε

με το ζωντανό παράδειγμα εμψυχώνοντας

την εν αιχμαλωσία Ρωμιοσύνη !

Κι ήταν πάλιν τέτοιες μέρες,

τέλη του Μάρτη , έμπαινε ξανθός ο Απρίλης,

είχαν ανθίσει μαβί κι άσπροι οι κρίνοι,

είχαν λουλουδίζει οι πασχαλιές,

περίπου διακόσια είκοσι χρόνια πριν,

που στο ονομαστό Μετόχι

της Πατριαρχικής Μονής της Παναγίας

της Αχειροποιήτου στο Παγγαίο , που ύστερα

την είπαν οι λογιώτατοι Εικοσιφοίνισσα,

ένα επίσημο Μετόχι παρά τας Σέρρας ,

στην συνοικία των Καντακουζηνών Αυτοκρατόρων, αυτήν που ίσαμε τις μέρες μας Καντακονόζ που την ονομάζουμε , μιά συνοικία ανατολικά κείμενη

της κοίτης του χειμάρρου που κυλά στα ριζά του Κάστρου των Σερρών,

σε τούτο το Μετόχι της Παναγίας της Ηλιόκαλης προσήλθε ο ιερομόναχος Νικήτας ο Αγιονορείτης,

τον πνευματικό αναζήτησε ,

να εξαγορευτεί θέλησε αμαρτίες

και των Αχράντων Μυστηρίων

να κοινωνήσει !

Ο πνευματικός στο Μετόχι τότες ήταν

ο πολιός Γέρων Κωνσταντίνος , Προηγούμενος

της Πατριαρχικής Μονής της Παναγίας

στο Πάγγαιον Όρος,

φημισμένος περί τα πνευματικά,

άκουσε τον Αγιορείτη Νικήτα ιερομόναχο

να ζητά ευλογία και ευχή και ενίσχυση

για την οδό του μαρτυρίου

που επρόκειτο να βαδίσει !

Δύσκολα πράγματα !

Ο Νικήτας όμως ήταν πνευματικά έτοιμος

να ανηφορίσει την ανηφορική οδό έως Γολγοθά ,

ραπίσματα και εμπτυσμούς να καταδεχτεί

και τον θάνατο να αντιμετωπίσει !

Η Μεγάλη Σαρακοστή , το στάδιον των αρετών, έγερνε προς το τέλος !

Η Μεγάλη Βδομάδα των Παθών ζύγωνε !

Πήρε την ευλογία που ποθούσε !

Ο ιερομόναχος Νικήτας βγήκε για τα παλαίσματα

με τον άρχοντα του αιώνος τούτου,

συνελήφθη με εντολή των οθωμανικών αρχών,

επειδή μπροστά στο Αχμέτ Πασά Τζαμί των Σερρών

απευθύνθηκε σ’ έναν άρρωστο μουσουλμάνο

και του είπε πως εάν ήταν χριστιανός,

ο Χριστός θα τον γιάτρευε,

και ούτως,

βγήκε σε αγωνίσματα μαρτυρικά

αφού υπέστη φρικτά συνεχιζόμενα επί ημέρες βασανιστήρια στις φυλακές των Σερρών προκειμένου να αρνηθεί την πίστη του στον Χριστό,

κι ήταν γονατισμένος

νυχθημερόν ομπρός στην εικόνα

της Παναγία της Λιόκαλης,

ο άγιος πνευματικός ο Γέρων Κωνσταντίνος,

ευχόμενος για την ενδυνάμωση

του αγωνιζομένου Νικήτα,

κι όλη μαζί του η πόλη των Σερρών,

η Ρωμιοσύνη όλη των Σερρών προσευχόμενη,

«Τον Νυμφώνα Σου βλέπω κεκοσμημένον…

Λάμπρυνόν μου την στολήν»,

αγωνία για την έκβαση του μαρτυρικού αγώνα,

ολάκερη η Μεγαλοβδομάδα πάθος,

μαρτυρικό πάθος,

ο Χριστός εμφανίζεται από τον Άννα στον Καιάφα

κι ο μαθητής του στον Κατή των Σερρών,

ο Χριστός σύρεται στον Πιλάτο ,

κι ο μαθητής του στον Πασά των Σερρών,

ο Χριστός το φραγγέλιο υφίσταται, εμπτυσμούς, κολαφισμούς και τον Σταυρό ,

κι ο μαθητής του βασανισμούς,

Μεγάλη η Βδομάδα τω όντι , μαίνονται

όπως άλλοτε οι Οβριοί τώρα οι Τούρκοι,

φρικτούς βασανισμούς από αφιονισμένους,

με όσφρησι φωτιάς κάτω από τη μύτη

την αίσθηση του πνιγμού προκαλούν

λιποθυμισμένο και παραλυμένο από την ένταση

των ξυλοδαρμών το αφήνουν,

το φρόνημα να κάμψουν ζητούν,

Μεγάλη Πέμπτη στα Σέρρας,

σταλαξιές χοντρές κόκκινο γαίμα,

κόκκινα ωσάν αίμα βάφουν

οι Σερραίες κυράδες τα αυγά ,

την προδοσία του Ιούδα , την άρνηση

του Πέτρου προσδοκούν

οι βασανιστές ,

Μεγάλη Πέμπτη στο Πραιτώριο,

Τι εστίν Αλήθεια, ρωτάει,

ωσάν του Κυρίου του εμπαιγμός

ακάνθινο στεφάνι στο κεφάλι,

και στον ταπεινό μαθητή του,

εφευρετικοί στα διαβολικά τεχνάσματα

οι βασανιστές του ,

του μπήγουν καλαμένιες ακίδες στα νύχια

κορυφώνοντας τον πόνο,

τρυπάει το μυαλό ο πόνος,

υπομένει , τούτος,

πώς ,

του καίνε με δαυλό φωτιάς στα απόκρυφα μέλη του,

που την βρήκε την δύναμη ,

πού ,

το κουράγιο

που το βρήκε τόσες μέρες

στη φρίκη

των ανελέητων βασανιστηρίων,

σε όλες ,

μα σ’ όλες τις προσκλήσεις

να αλλαξοπιστήσει,

απαντούσε απλά

με ομολογία πίστεως ,

ώσπου ,

αι Γενεαί πάσαι των αλύτρωτων Ρωμιών

συνοδεύουν την Μεγάλη Παρασκευή

τον Επιτάφιο στα καλτερίμια των Σερρών

με τις πασχαλιές που ευωδιάζουν

προσδοκώντας Ανάσταση,

ο Νικήτας αιμόφυρτος στη φυλακή

ξαναομολόγησε την πίστη του

μαρτυρά με ανδρεία ψυχή ,

το Μέγα Σάββατο ,

δαφνοστολισμένες οι εκκλησιές,

κι ενώ ο Χριστός προς πάλην Άιδου

είχε κατέλθη,

ο Πασάς των Σερρών έδωσε την εντολή,

συμπράττων, χωρίς να το νιώθει,

στου δράματος την κορύφωση οδηγώντας

τον θάνατο διατάζει του Νικήτα,

ο Πασάς δαφνοστρώνει οδόν

μαρτυρίου για τον Νικήτα,

τον Αγιορείτη Ιερομόναχο,

τον Λαζό , όπως γράφει η φυλλάδα,

να τον απαγχονίσουν ,

εκεί κοντά στην εκκλησία

του Αρχαγγέλου Μιχαήλ !

Παράστεκε ο Αρχάγγελος , ιδού,

Άγγελος Πρωτοστάτης ουρανόθεν επέμφθη,

την αγιασμένη ψυχή

του Νεομάρτυρος Νικήτα

να παραλάβει και στον Θρόνο του Θεού

Αναστασίμως να την κομίσει !

Αναστάσεως ημέρα ,

Λαμπρυνθώμεν Λαοί !

Πάσχα Κυρίου Πάσχα , εκ γαρ θανάτου προς ζωήν

και εκ γής προς ουρανόν

Χριστός ο Θεός !

Κι έμεινε κρεμασμένο κι αιωρούμενο

το μαρτυρικό σώμα

του καλλιμάρτυρος Νικήτα

τρείς μέρες στον αέρα εις παραδειγματισμό

των ραγιάδων ,

κι έφεγγε την νύχτα ωσάν φωτοδόχος λαμπάδα,

έφεγγε σαν της Αναστάσεως κερί ,

ώσπου την τέταρτη μέρα

δόθηκε η άδεια

να ταφεί

το μαρτυρικό σώμα

και ετάφη αγιάζον τον τόπο και την πόλη

τας Σέρρας και τους Σερραίους,

και αναπαύθηκε στην εκκλησία

του Αγίου Νικολάου των Μποσταντζήδων,

που ήταν πλησιόχωρη,

μιά από τις εκκλησιές που καταστράφηκαν

από την πυρκαγιά

που κατέκαυσε τις Ρωμαίικες συνοικίες των Σερρών

μετά από τον εγκληματικό εμπρησμό

που προκάλεσε ο βουλγαρικός

στρατός στα 1913 !

Κατάλαβες ;

Περάτωσε την αφήγησή της η Σμυρνιά γιαγιά

με ερώτηση , κατάλαβες ;

Κατάλαβες γιατί τόσες κόκκινες, κατακόκκινες παπαρούνες , από το αίμα ,

γιαυτό τόσα κόκκινα τριαντάφυλλα

από το γαίμα μαρτύρων κι ηρώων

παίρνουν χρώματα κι ανθούν,

για να μας θυμίζουν …

Ευωδιάζοντας !

Νόησες ;

Χριστός Ανέστη !

Βοηθός και ρύστης ο

Άγιος Νεομάρτυρας Νικήτας

ο Αγιονορείτης ιερομόναχος,

ο Λαζός ,

ο εν Σέρραις αθλήσας ,

ού την μνήμην σήμερον

πανηγυρικώς επιτελούμεν !

Χρόνια πολλά !