Σέρρες - Ένα παιδί σκότωσε ένα άλλο παιδί, μάλλον για τον έρωτα ή μάλλον για την τοξική κτητικότητα στον έρωτα ...

Ένα παιδί σκότωσε ένα άλλο παιδί, μάλλον για τον έρωτα ή μάλλον για την τοξική κτητικότητα στον έρωτα ...

Σαν εύκολο σενάριο ταινίας μου μοιάζει, που δύο τύποι σφάζονται για τη "Λόλα" υπό τους ήχους αγωνιώδους μουσικής ... μόνο που στην περίπτωσή μας ... το αίμα είναι αληθινό και η ιστορία τελειώνει στο νεκροταφείο και στη φυλακή, όχι στο στούντιο και στο σινεμά ...

Νομίζω ότι δεν πρόκειται για νέα μόδα, αλλά για ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο.

Την ίδια συμπεριφορά και τον ίδιο σάπιο "αξιακό κώδικα" εμφανίζουν οι "κουτσαβάκηδες" στα τέλη του 19ου - αρχές 20ου αιώνα, τα ίδια οι "μόρτηδες" στην προπολεμική και πρώιμη μεταπολεμική Ελλάδα, ανάλογες συμπεριφορές και σε άλλες εποχές.

Εγκλήματα δήθεν θιγμένης τιμής και "τσαμπουκάδες" αναίτιοι προκύπτουν από την περισσευούμενη ενέργεια των νέων (και όχι μόνον) όταν απουσιάζουν ο αθλητισμός, η τέχνη, η μόρφωση και οι δεξιότητες κοινωνικοποίησης.

Θεσμοί και φορείς αγωγής όπως η οικογένεια, η παιδεία, τα ΜΜΕ, το Κράτος, η θρησκεία δεν ήρθαν ποτέ σε μια συντεταγμένη συνεργασία για να αντιμετωπίσουν αυτά τα φαινόμενα.

Και δυστυχώς τα βρίσκουμε πάντα μπροστά μας ... και θα τα βρίσκουμε για πολύ ... αναφέρει ο Σερραίος εκπαιδευτικός Μπάμπης Βουρλίδας.

"Όταν τα παιδιά μιλούν με πράξεις που δεν αντέχουμε να ακούσουμε.." αναφέρει η Σερραία ψυχολόγος Έλλη Χατζηπαζαρλή

Κάθε φορά που ένα παιδί χάνεται από βία άλλου παιδιού, η κοινωνία βιάζεται να βρει τον “ένοχο”.
Αλλά η αλήθεια είναι πιο βαριά:
κανένα παιδί δεν γεννιέται ικανό να αφαιρεί ζωή.

Αυτό μαθαίνεται. Αυτό “χτίζεται”. Αυτό σχηματίζεται μέσα σε συστήματα.
Η βία των ανηλίκων δεν είναι ατομική εκτροπή.

Είναι καθρέφτης του περιβάλλοντος που τους μεγάλωσε.

Των οικογενειών που κουράστηκαν πριν προλάβουν να συνδεθούν.
Των σχολείων που φορτώθηκαν ύλη αλλά άφησαν απ’ έξω τη συναισθηματική παιδεία.
Των κοινωνιών που δίδαξαν “αντέχεις” αλλά όχι “μιλάς”.

Των οθονών που εκπαίδευσαν το νευρικό τους σύστημα στο σοκ, στην έκρηξη, στην άμεση εκτόνωση.
Και κάποια παιδιά… δεν αντέχουν άλλο.

Δεν ξέρουν να πουν:
«Φοβάμαι.»
«Πονάω.»
«Νιώθω λίγος.»
«Νιώθω αόρατος.»

Και τότε μιλά το σώμα.
Και όταν το σώμα μιλά χωρίς λέξεις — μπορεί να σκοτώσει.

Όχι γιατί θέλει.
Αλλά γιατί δεν έμαθε ποτέ να ρυθμίζεται.
Σήμερα δεν θρηνούμε μόνο ένα παιδί.

Θρηνούμε μια ολόκληρη γενιά που μεγαλώνει χωρίς ψυχική θωράκιση.
Θρηνούμε τα “ήσυχα παιδιά”.

Τα “δεν ενοχλώ”.
Τα “είμαι καλά”.
Τα “όλα οκ”.

Γιατί αυτά… είναι συχνά τα πιο μόνα.
Και όταν χαθεί ένα παιδί,
η ευθύνη δεν σταματά στο χέρι που χτύπησε.

Απλώνεται σε όλο το σύστημα που δεν άκουσε εγκαίρως.
Σήμερα δεν χρειάζεται οργή.
Χρειάζεται να σταθούμε.
Να κοιτάξουμε τα παιδιά μας.

Να τα ακούσουμε πριν μιλήσει το τραύμα τους με πράξεις.
Γιατί τα παιδιά δεν σκοτώνουν.
Τα παιδιά κραυγάζουν με τον μόνο τρόπο που έμαθαν.

Και αυτό…
είναι μια ευθύνη που μας ανήκει σε ΟΛΟΥΣ μας. Αυτό το γεγονός δεν πρέπει απλώς να περάσει.
Πρέπει να μας αλλάξει.
Συλλυπητήρια στην οικογένεια..